Dinsdag 18/06/2019

Witte burgers mopperen over vergetelheid

'De meeste mensen zullen wel bij hun vertrouwde kleur blijven. Totale versnippering leidt tot niets'

Gent.

Van onze verslaggever

Gent, zaterdagochtend. Een handjevol mensen troept samen op een grasperk, geprangd tussen de 'sociale' hoogbouw van de wijk Rabot. Buurtbewoners, toevallige voorbijgangers ook, en een paar 'witte burgers'. Het witte comité Recht op Recht onthult een gedenksteen voor de verdwenen kinderen. "Deze steen is een teken van hoop," bezweert de schepen die de sluier mag lichten. Maar welke vorm neemt die hoop dezer dagen nog aan? Hoe worden de verwachtingen in politiek vertaald?

Toen de volkswoede nog zichtbaar was, leek de oprichting van een witte partij een tijdbom onder de gevestigde politiek. Twee jaar later is die vrees al sterk geluwd. "Als die witte partij er eerder was gekomen en als alle ouders van verdwenen kinderen hun krachten gebundeld hadden, dan zou dat iets betekend hebben. Maar nu? Nee. Ik geloof er niet in," zegt een van de gangmakers van het comité. Niemand hier wil een kwaad woord kwijt over Paul Marchal, behalve - met een zucht af en toe - dat het er toch allemaal wat klungelig aan toe gaat in zijn partij. Veel electoraat voor de PNPb loopt hier niet rond.

Het wantrouwen in de bestaande partijen blijft huizenhoog. "Er is nog niet veel veranderd, hé." Maar toch is wit niet gekleurd genoeg. "Ik heb nooit eerder in een vereniging gezeten waar je zo'n uitgesproken verscheidenheid aan politieke overtuigingen samen ziet. Ons enige bindmiddel is de afkeer van een aantal misstanden." Wat overblijft aan verwachtingen, berust bij de witte raven, verspreid over het huidige partijlandschap. "Ja, de meeste mensen zullen wel bij hun vertrouwde kleur blijven. Ik ook, want totale versnippering leidt tot niets."

"Iedereen die met alternatieven voor de dag komt, moet een kans krijgen", meent iemand anders, "zelfs het Vlaams Blok." Ook voor de witte burger blijft de stap van ongenoegen naar politieke praktijk een moeilijk te nemen hindernis. "Van de politiek hebben wij niet veel te verwachten. De rechten waarvoor we opkomen, staan haaks op al wat politiek altijd al geweest is." En wat dan als de keus gemaakt moét worden? Volgend jaar bijvoorbeeld? "We zouden allemaal thuis moeten blijven. Gewoon weigeren te gaan stemmen. Dat zou pas een signaal zijn."

De beloofde aardverschuiving zal voor een andere keer zijn. Blijft er dan niets tastbaars over? Vervalt de burger in datgene wat hij zijn politieke klasse zo graag verwijt? De blik op een weer ingedommelde massa lokt diepe zuchten uit. "Het blijkt uiteindelijk nog steeds te ver weg van de meeste mensen", oppert iemand. "Even gebeurt er iets, maar vlug daarna keert iedereen terug naar z'n eigen kleine bekommernissen." Net zoals met beelden van hongersnood op tv, lijkt het verzadigingspunt overschreden. "We kunnen niets veranderen. Maar we moeten bezig blijven."

Er gebeurt ook zoveel. De laatste minister die het licht uitdeed, had met de witte verzuchtingen al geen uitstaans meer. Of toch? Houdt de dood van een Nigeriaanse asielzoekster de nieuwe burger net zo uit zijn slaap als het graven naar doden van eigen volk? "Het zijn allemaal kinderen", klinkt het bijna in koor. "Wat nu met asielzoekers gebeurt, is net zo goed een teken aan de wand. Eerst slaagt onze politiestaat er niet in meisjes levend terug bij hun ouders te brengen, wat later brengt hij ze zelf al om het leven!"

De verontwaardiging is vlug geformuleerd. Maar ook hier komt het antwoord op de vraag hoe het dan wel moet bij niemand over de lippen. Het bewustzijn mag dan al aangescherpt zijn, het mankeert nog altijd aan een roer. Onmacht en de complexiteit der dingen worden na iedere vijf woorden ingeroepen ter verontschuldiging. En onbedoeld mondt ieder gesprek verbazend snel uit in de oude, vrijblijvende retoriek. Wat het Agusta-proces intussen al gekost moet hebben? Hoeveel Eliane Liekendael wel aan pensioen zal trekken? En - godverdomme - waarvoor al die parlementsleden die toch maar zitten dutten in het pluche dan wel goed zijn?

Guy Van Vlierden

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden