Dinsdag 29/11/2022

Wit zand

Het is zo'n kustplaatsje waar je, hunkerend naar dépaysement, op zaterdagmiddag heen trekt. Niet ver, een dik halfuurtje over de grens maar, een wegrestaurant of twee, drie van De Panne verwijderd. Dat je in de buurt blijft, merk je ook aan de talloze Belgische nummerplaten die je pad kruisen, en aan de nog Vlaamse namen van de dorpen achter de krijtkustlijn: Sangatte ('Zandgate'), Hervelinghen, Audinghen, Watermal en Wissant, 'Wit zand' dus. Maar daar houdt de gelijkenis op. De zogenaamde Opaalkust, tussen Calais en Boulogne - Kales en Bonen zoals een nogal ideologisch Davidsfonds-boek ooit suggereerde -, heeft niets met de schreeuwlelijke betonmuur bij ons te maken en Nederlands hoor je er al helemaal niet meer.

Wissant is het eerste heuse stranddorp voorbij Calais, afrit Site des Deux Caps. Het dorp ligt languit tussen twee indrukwekkende rotskapen, Blanc Nez en Gris Nez, in een wijde baai die beide rivalen als een scheidsrechter uit elkaar lijkt te houden. Blanc Nez kalksteenwit en torenhoog met glooiende weiden die steil naar zee afhellen, Gris Nez veeleer zwart, minder hoog, maar met een krachtige vuurtoren - alsof hij zijn trotsere buur daarmee alsnog een hak wil zetten.

Terwijl beide neuzenkapen flink in de wind staan, ligt Wissant-dorp veilig beschut tussen de duinen, van het binnenland afgesloten door met brem omzoomde moerassen en uitgestrekte groene landerijen, met de rug naar zee toe, alsof (maar wellicht omdat) het water een vijand was.

Het strand van Wissant is prachtig, kilometers lang, erg uitgestrekt en natuurlijk wit. Zwemmers en zonnekloppers zie je er niet zo vaak, fluorescerende surfers en zeilwagenfanaten des te meer. Wissant is een van die stranden waar het altijd wel een tikje oppassen geblazen is. Als zo'n fluoding de wind in de zeilen heeft, kun je maar beter niet net in de buurt zijn, vandaar die kleur ook. Wie zijn trouwens de sportievelingen die hier elk weekend opnieuw bij honderden komen afgezakt? En hoe ziet hun doordeweekse leven eruit?

Op de zeedijk en de lanen erheen kom je meer te weten: één auto op twee - met de bus raak je er niet - blijkt uit Lille-Tourcoing-Roubaix afkomstig, een paar wagens hebben Parijse nummerplaten en er zit ook altijd wel een Belg of drie, vier tussen. De niet zo arme, niet zo oude en niet al te gezinnerige middenklasse dus. Vrienden onder elkaar, veeleer.

Overigens, voor een wandeling op de zeedijk vrees ik dat onze kust niet onder hoeft te doen. Aan alles merk je dat Wissant nog niet zo erg lang geleden een lieu de villégiature is geworden. Er staan weliswaar talrijke keurige cottages met vakwerk en kleine deuren en schattige raampjes, en op zomeravonden wordt in de verzorgde tuintjes altijd weer gezellig gebuurt met een glas Ricard of een flesje wijn, maar met Wissants zeedijk is toch iets mis, grondig mis zelfs. Het is er lelijk. In de vroege jaren tachtig moet een of andere projectontwikkelaar geld geroken hebben en er de betonnen laagbouwflats hebben opgetrokken die je van Duinkerke tot Biarritz altijd wel ergens terugvindt. Witte blokkendozen waar voor de grap, en een beetje voor de esthetiek, nu eens rode, dan weer gele of blauwe ornamenten op zijn aangebracht. Meestal staan de dozen leeg, en op de hele dijk is bij mijn weten maar één cafeetje. Dat ziet eruit als een half verzande badkamer, en 's avonds hebben ze er purperen neonlicht. De naam ervan ben ik vergeten, maar het zou me niet verwonderen als het etablissement 'Le Calypso' of 'Baywatch' zou heten.

Nee, voor de après-plage ben je in het dorp beter af. Vlak tegenover de kerk ligt Hôtel Normandy. Een uitnodigende vakwerkgevel waarachter je een authentiek interieur à la Allô Allô of Secret Army verwacht, dat bij nader toezien keer op keer weer tegenvalt. Ook de bediening kan stukken vriendelijker, maar toch toogt iedereen altijd opnieuw naar le Normandy. Ze hebben er best lekkere koffie en vanaf het terras zie je de dagjesmensen vrolijk voorbijflaneren.

Wél een Résistance-sfeer roept Hôtel-Restaurant de la Plage op: het bezit nog oude lambriseringen en het behangselpapier lijkt zo uit een grappige oorlogsfilm met De Funès of Les Charlots weggeplukt. Heel Wissant ademt trouwens verzetsnostalgie. Engeland ligt op een boogscheut - bij helder weer zie je de White Cliffs of Dover en de autoradio ruilt ongevraagd de Vlaamse zenders voor Londense - en drank en tabak inslaande Britten zijn alomtegenwoordig.

Op de vraag wat ik dan helemaal met Wissant heb, moet ik het antwoord helaas schuldig blijven. Niettemin: de gedachte aan een 15 kilometer lange strandwandeling van Cap Blanc Nez naar Cap Gris Nez met rustpauze in het dorp bevalt me zeer.

Dat je bij zo'n wandeling de getijden in het oog moet houden en het oppassen geblazen is om niet in een mum van tijd door de oprukkende zee ingesloten te worden, maakt het uitje er alleen maar avontuurlijker op. Nog amusanter is dat je zo'n wandeling ook midden in de winter kunt maken, als er wijd en zijd geen hond te bespeuren valt en je de zee en de zon en de kou en je boek voor jou alleen hebt, en dat je bovendien een plekje kent waar je rustig van het vallen van de avond kunt genieten. Bij een biertje bijvoorbeeld, met de zee eindeloos voor je uit.

Waar dat plekje ligt, vertel ik lekker niet.

Lode Delputte

(Foto Jerry De Brie)

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234