Donderdag 28/05/2020

Wit is de kleur van gebakken lucht

Begin dit jaar kon het Franse duo Air op flink wat aandacht rekenen bij pers en publiek. Op de debuut-cd Moon Safari creëerden Jean-Benoît Dunckel en Nicolas Godin een retro-futuristisch klanklandschap. Het retro-futurisme verwijst in hun geval naar het gebruik van oude synthesizers in een moderne context. De link tussen verleden en toekomst vind je ook terug in hun logo (een kruising tussen een oud Volkswagenbusje en een spaceshuttle) en in de titel van de plaat.

Die fascinatie voor ruimtereizen is een uiting van hun hang naar grenzeloosheid. Een verlangen dat ook in de muziek van Air zit: Kraftwerk schudt de hand van Burt Bacharach, terwijl zowel Claude Debussy als Jean-Jacques Perrey, één van de pioniers van de elektronische muziek, vanop een afstand goedkeurend knorrend toekijken.

Air toert momenteel door Europa en het was aanvankelijk de bedoeling dat de groep over enkele weken in België zou spelen. Niet dus. Daarom brachten we afgelopen zaterdag een bezoek aan de uitverkochte Amsterdamse Paradiso. Sean Lennon, de dit voorjaar van Into the Sun bevallen zoon van John en Yoko Ono, fungeerde als openingsact. Eén ding moeten we de jonge twintiger nageven: hij had niet op personeelskosten bespaard. Zijn vijf man sterke band bestond uit een gitarist, een drummer, een percussionist, een bassist en een toetseniste.

Lennons debuut getuigt vooral van aandacht voor melodieën en dus was het dubbel jammer dat zijn stem tijdens het optreden verzoop in de instrumentatie. Voeg daarbij het niet altijd even geïnspireerde spel en het resultaat was dat in wezen mooie popdeuntjes als 'Spaceship' of 'Home' nogal banaal klonken. Het enige leuke moment volgde toen de percussionist zich ontpopte als een human beatbox en Lennon al rappend improviseerde met een tekst die een fan hem had toegestopt ('Can I have your autograph?'). Toen de percussionist het na een paar minuten nodig vond om ook te rappen, was de leut snel voorbij.

Air had evenmin op een frank gekeken. Het podium stond vol synthesizers en omdat Dunckel en Godin die moeilijk allemaal zelf konden bespelen, hadden ze The Moog Cookbook meegebracht, een duo bestaande uit Brian Kehew en Roger Manning, bekend om bewerkingen met een Moog-synth van hits (onlangs nog 'Novocaine for the Soul'). Verder op de bühne: drummer Brian Reitzell en een bassist waarvan we de naam niet verstonden. Niet omdat we stonden te slapen, wel omdat alles wat Air vertelde of zong vervormd werd door een vocoder. Dat van dat slapen had best gekund, want Air en companen, allen van top tot teen in het wit gekleed, maakten er soms een zootje van. In 'J'ai dormi sous l'eau' zaten zoveel geluiden dat je door de bomen, ongetwijfeld berken, het bos niet meer zag. 'Kelly, Watch the Stars!' kreeg zowaar een punky uitvoering. Nooit gedacht dat de muziek van De Witte Beweging tot pogoën aanleiding zou geven. Het was vast bedoeld om te lachen, maar dat beweert Jacques Vermeire ook van zijn grappen.

'Le soleil est près de moi' lonkte zodanig naar de softsoul van Barry White dat je vreesde dat de stroop uit de hemel zou vallen. In 'Remember' spookte Dunckel iets uit met een theremin - nog zo'n oud instrument dat aan een come-back bezig is - , maar de laatste tijd hebben we al betere theremin-solo's gezien. Het nieuwe 'Be a Bee', nog zo'n misplaatste punkrocker met een synth-laklaag, liep over in 'Sexy Boy', waarvan de slagkracht gehalveerd was. Wat restte, was een aardig liedje, zoals er nog enkele 'aardige' momenten in de set zaten. Maar al te vaak vergleed het concert van camp naar kitsch of waren de songs te vol gepropt met geluiden allerhande. Ook gemist: Beth Hirsch, die op Moon Safari enkele liedjes zingt.

Toch was het geen nutteloze uitstap, want nu kennen we eindelijk de kleur van gebakken lucht: wit.

Christophe Verbiest

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234