Maandag 24/01/2022

Wisselvalligheid troef op Marktrock

Drie dagen lang werd de historische binnenstad van Leuven ondergedompeld in muziek. Marktrock had niet alleen meteorologisch gezien te kampen met wisselvalligheid, ook de affiche kwakkelde behoorlijk.

Door Gunter Van Assche en Bart Steenhaut

LEUVEN l Traditiegetrouw ontving het Leuvense stadsfestival grote (inter)nationale kleppers op de Oude Markt en kleinere acts op de zijpodia. Toch was deze editie een moeilijke bevalling: niet enkel door financiële moeilijkheden, maar ook omdat er lange tijd geen geschikte hekkensluiter gevonden werd.

Zo zou Jamiroquai een poos in de running geweest zijn om het festival af te sluiten, maar die viel te duur uit als hoofdact. In allerijl werd Starsailor daarom opgetrommeld om de lege plaats te vullen. De rest van de affiche leek helaas middels eenzelfde procedé tot stand te zijn gekomen. De meest uiteenlopende genres stonden lukraak achter mekaar geprogrammeerd, zodat je als fan al erg ruimdenkend moest zijn om iedere groep te kunnen pruimen.

Zo loste de zeemzoete meisjespop van Sugababes zondag de wacht af van Body Count, die met hun furieuze rapmetal dan weer elke bakvis de stuipen op het lijf joegen. Twee dagen eerder werd ook al pijnlijk duidelijk dat een dergelijke programmering voor herziening vatbaar is. Heel wat Stoogesfans moesten toen achtereenvolgens Sandrine, ABBA-coverband Björn Again en de pubermetal van Bloodhound Gang verduren voor ze hun idool aan het werk konden zien. Daardoor hadden Iggy Popfans er niets beters op gevonden dan zich zondagmiddag volkomen lazarus te zuipen, met hier en daar een agressief handgemeen als gevolg. De nerveuze veiligheidsdiensten hadden in elk geval de handen vol met het zwaar beproefde geteisem. Nochtans kreeg elke Marktrockganger voor het eerst de mogelijkheid om de Oude Markt vrij op en af te lopen, tenminste als ze een polsbandje konden voorleggen.

Maandag viel de tweede Marktrockdag grotendeels in het water door de niet aflatende stortbuien. De Oude Markt raakte nooit echt vol, en internationale acts als Stereo MC's en Angie Stone - beiden nochtans hits zat - slaagden er slechts bij vlagen in om een zucht opwinding over de kasseien te blazen.

Uiteindelijk bleek Daan (JJJJ) de man die de meubels van het festival zou redden. Niet, zoals vorige week in Dranouter, door zich als een eersterangscrooner achter de piano te zetten, maar met een concert waarin elektronica, strak aangespannen gitaren en een doeltreffende ritmesectie de neuzen in dezelfde richting hadden gezet. Daan was een beetje geëmotioneerd omdat achtergrondzanger Gregory Fratteur na de set de groep zou verlaten, maar serveerde niettemin pompende synthpop en had met 'Housewife', 'Galaxy','Victory' en uiteraard 'Swedish Designer Drugs' genoeg munitie in de broek om de Markt in vervoering te brengen.

Dat lukte ook Discobar Galaxie (JJJ), de prettig gestoorde bende die voor eigen publiek een resem geváárrrrlijke platen onder de naald legde, en met heerlijk foute songs (Kenny Loggins! Lumidee!) het soort feestje bouwde dat de middelmatige affiche heel even deed vergeten.

Gisterenmiddag gaf Lalalover (JJJ) de aftrap voor de laatste dag. Tom Kestens wist de zon van achter grauwe wolken te goochelen tijdens zijn soundcheck, maar tijdens zijn show zelf kleurde de hemel weer onheilspellend grijs. De zomerse soulpop van de vroegere Das Poptoetsenist klonk er gelukkig niet minder melodieus door, al lukte het de band toch niet om meer dan een warme glimlach te doen verschijnen rond onze lippen. Zijn funk met een blanke pit komt immers beter tot zijn recht in een intieme club of op een tropische bestemming, en Kestens hield de set ook verdacht braaf.

Tijdens straffe nummers als 'Up There So High' of een bedwelmend 'On the One' dwong hij volledige aandacht af, maar daarna was er te weinig sprake van magie op het podium om onze sombrero en caipirinha binnen handbereik te houden. Wel kregen we een knap percussief interludium in 'Revelation' en een veelvoud aan instantklassiekers. De perfecte podiumact heeft Lalalover dus nog niet onder de knie, maar echt lang zal dat niet meer duren. Kestens leek trouwens heel wat podiumvaster dan in het begin van de festivalzomer.

Ice-T voelde zich alvast geen moment onzeker op het podium. Met zijn rapmetalgroep Body Count (J) hakte hij na de zwoele liefde van Lalalover in op je oorschelpen met staccato drums in 'The Killing Floor' en vuilbekkerij in 'Evil Dick'. Helaas kwam zijn set bijzonder onnozel, eentonig en vooral vervelend over. Body Count verloor een groot deel van de oorspronkelijke groepsbezetting door terminale ziekte of drive-by shootings - in die milieus leef en sterf je nog steeds bij de gratie van het zwaard blijkbaar - en dat deed de band duidelijk geen goed.

De enige hoogtepunten passeerden vroeg in de set met 'KKK Bitch' en 'Disorder', een song die Ice-T ooit samen opnam met Slayer voor de Judgement Night-soundtrack. Maar na een kwartier begon de show steeds eenvormiger te klinken, tot de fraaie afsluiter 'Hey Joe' van Jimi Hendrix verlossing bracht. Hoe kwaad Ice-T ook de Oude Markt inkeek, echt bang werden we nooit van die slappe hap. T blijft een geweldige rapper en verbaal zit hij ook nooit om een grap verlegen, maar de banale troep die zijn parlando's muzikaal moest ondersteunen, leek werkelijk nergens op. Zelfs met de meest gecontesteerde single uit de geschiedenis, 'Cop Killer', haalde de groep geen gram meer. Doorspoelen die herinnering aan onze gekwelde jeugd, en snel!

IJlings vluchtten we intussen naar de Vismarkt, waar het podium naar de overkant van het plein verhuisd bleek te zijn. De nieuwe locatie van dat podium bracht elke festival-ancien een weekend lang in de war, maar nooit kon het publiek zo gemakkelijk van de bands genieten. Wij pikten er de show van Woodface (JJ) mee. De doorstroming van het publiek verliep er een stuk vlotter ten opzichte van de voorbije jaren, maar dat viel jammer genoeg niet te zeggen van Gert Bettens' act. Die helft van de K's Choicetandem heeft een grandioze single op zijn conto staan met 'Something to Break', maar niet alle songs uit zijn repertoire bleken zo genadeloos venijnig of hartverscheurend mooi.

Zijn zus Sarah Bettens (JJ) kampte helaas met precies hetzelfde euvel op het hoofdpodium. Het concert begon behoorlijk krachtig met 'Not Insane', een fijne popsingle die het meest melodieuze van Skunk Anansie in herinnering bracht. Ook 'Come Over Here' kon het publiek in hitsige overdrive brengen door een simpele baslijn en de wiegende kont van Bettens. Maar de rest van de set bleef te veel aan de oppervlakte hangen om lang te beklijven. Bettens herkauwde 'Not an Addict' en 'Everything for Free' erg succesvol, maar haar eigen werk stak er te vaak schril tegen af. Dat broer Gert en zij elkaar tijdens één song vergezelden bij hun onderlinge concerten bleek daardoor amper een meerwaarde te bieden.

Dit jaar leed Marktrock met 300.000 bezoekers net geen schipbreuk door alle problemen vooraf en de grillige affiche. De ticketverkoop liep immers goed. Maar tijdens de jubileumeditie volgend jaar hopen we toch op een iets homogenere programmering. Of toch een affiche die je meer kan overweldigen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234