Maandag 06/12/2021

Wimbledon, waar alles graag bij het oude blijft

Kim Clijsters moest niet lang nadenken waarom ze zo houdt van Wimbledon: 'Ik kijk al uit naar de lekkere aardbeien.' Een cliché, maar het hoort er natuurlijk wel bij, net zoals zovele andere zaken die het grandslamtoernooi zijn aparte status geven. Very British indeed. In Wimbledon houden ze alles graag bij het oude, en dat wekt sympathie en antipathie op. Maar toch moet Wimbledon op zijn tellen passen: niet alle toppers vallen in zwijm voor de charme van het grastennis.

Wimbledon

Van onze verslaggever ter plaatse

Bart Fieremans

Vanaf vandaag staat hij er dus weer, de lange wachtrij mensen aan Church Road in Wimbledon, in de hoop een van de circa 1.500 resterende tickets voor de showcourts te bemachtigen. Het aanschuiven kan soms uren duren, maar gebeurt altijd gedisciplineerd, bijna twee per twee zoals in de school. De echte diehards bivakkeren er al van de avond tevoren. Een beetje sleutelen aan de organisatie en het probleem zou zo van de baan zijn. Alleen: Wimbledon beschouwt de wachtrijen niet als een probleem - maar als een traditie. Het is sinds mensenheugnis niet anders geweest, en dus is het goed.

Zo zijn er wel duizend-en-één voorbeelden die Wimbledon apart maken. Zoals de strengere kledijcodes voor de spelers, hun hoffelijke buiging voor de Royal Box, de bijna volledig reclamevrije courts, de hiërarchische indeling van de kleedkamer, het gesprekje van de hertogin van Kent met de ballenkinderen na de finale, de picknick-grounds voor de fans, de vele verkooppunten van aardbeien met slagroom... De All England Lawn Tennis & Croquet Club, zo heet de club met een kleine 400-tal leden die Wimbledon beheert. Zij beraden, oordelen en beslissen over het nu en morgen van Wimbledon, maar steeds met het verleden in het achterhoofd. Geen wonder dat de overschakeling van witte naar de beter zichtbare gele tennisballen in de jaren tachtig het langst op zich liet wachten in Wimbledon.

Maar de politiek van de All England Club valt niet overal in goede aarde. De halsstarrige weigering om de vrouwen evenveel prijzengeld toe te kennen als de mannen zet al jaren kwaad bloed bij de Woman's Tennis Association (WTA). De discussie waarom Wimbledon de jaarlijkse miljardenwinst van het toernooi niet besteedt aan de constructie van een uitschuifbaar dak boven Centre Court, is ook al vaak opgelaaid. Regen kan voor de fans een enorme spelbreker zijn, maar de paraplu's zijn ook onlosmakelijk verbonden aan Wimbledon. Als regen het programmaschema in de war stuurt, dan is dat maar zo.

Incidenteel haalt een tennisser ook uit naar het snobisme van Wimbledon. Andrei Medvedev zei in 1999 dat het toernooi elitair is en aan de moderne noden van de tennisser niet tegemoet komt. Tenzij voor de reekshoofden dan: zij worden in de watten gelegd, zo is de klassenstrijd in de Britse maatschappij ook subtiel in het tennis merkbaar. En nu is Alex Corretja vijand nummer één van Wimbledon. Hij zette vorig jaar een boycot in, kon zich niet verzoenen met de aanduiding van de reekshoofden op Wimbledon. in plaats van de wereldranking te volgen, baseert de All England Club zich op een eigen inschatting van de kansen van de toppers en hun grasresultaten uit het verleden.

Maar ondanks de dreiging houdt Wimbledon voet bij stuk: eerste reekshoofd nu is Pete Sampras, ook al staat hij op de wereldranglijst slechts vijfde en in de Champions Race niet eens in de toptwintig. Corretja trok zijn conclusies, en zegde met een blessure af. Who cares, want Corretja spreekt niet tot de verbeelding. Meer bedreigend is het als toptennissers Wimbledon links laten liggen omdat ze er geen zin in hebben. En dat doet Gustavo Kuerten, de recente winnaar van Roland Garros. Hij houdt er niet van om op gras te spelen - zijn winstkansen liggen er minder hoog, en hij snakte hij naar vakantie na enkele slopende weken op gravel.

En daarin staat hij niet alleen. Het grasseizoen duurt bijzonder kort (slechts twee weken voorbereiding en Wimbledon) en zit gewrongen tussen het gravelseizoen met Roland Garros als afsluiter en de hardcourt-voorbereiding op de US Open. Wie de knepen van het grastennis niet beheerst, neemt liever enkele weken vakantie om fitter te zijn voor de US Open. Kuerten schept wel een gevaarlijk precedent. Echte kampioenen horen gewoon Wimbledon te spelen - een afzegging komt over als een bruuske slag in het gezicht van de traditie.

Nog een andere evolutie speelt niet in het voordeel van Wimbledon. Steeds minder tennissers beheersen het serve-en-volleyspel dat het gras zo eigen is. De specialisten, zoals Stefan Edberg, Boris Becker, Pat Cash er waren en Pat Rafter, Greg Rusedski, Goran Ivanisevic, Richard Krajicek en Pete Sampras nog zijn, behoren tot een uitstervend ras. Tegelijk is er de kritiek dat het grastennis te snel gaat. De opslagsnelheid - de laatste twintig jaar in het tennis enorm gestegen - speelt op gras een te dominante rol. En zo staat Wimbledon toch een beetje in de verdrukking, maar of dat echt raakt aan de ziel van het toernooi? Liefhebbers van grastennis hebben niets te vrezen: de 400 leden van de All England Club vallen nog liever dood dan het gras als ondergrond op te geven.

Programma Belgen vandaag: Court 13: C. Rochus - Federer (Zwi) vanaf 13.00u; Pitkowski (Fra) - Henin vanaf 19.00u; Court 15: Malisse - Diaz (Spa) vanaf 13.00u.

Tennis

De afzegging van Gustavo Kuerten voor Wimbledon is een kaakslag voor de tennistraditie

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234