Zondag 21/07/2019

Criminaliteit

Wim S. bekende een moord die hij absoluut niet wilde bekennen

De tot 20 jaar cel veroordeelde Wim S. in gelukkiger tijden. De politie spon een web van leugens rond zijn leven. Wim S. zegt dat ‘hij het mikpunt was van een Mr. Big-operatie’ en houdt zijn onschuld staande. Beeld RV

"Ik ben het niet. U heeft de verkeerde." Dat zei Wim S. toen hij dit jaar veroordeeld werd voor de moord op zijn vriendin. Reconstructie van een undercover­operatie die Wim S. een moord deed bekennen die hij absoluut niet wilde bekennen. Met in de hoofdrollen: een fiets, snelle wagens en Mr. Big.

De moordenaar van Heidy Goedhart (34) koos een slecht moment.

Het Nederlandse KNMI mat die nacht, van zaterdag 18 op zondag 19 december 2010, -5,7 graden. Heidy woonde samen met haar vriend Wim S. uit Roeselare in zo’n typisch Hollandse doorzonwoning aan de Eem 6 in Kaatsheuvel.

De moord is gepleegd aan de achterzijde van het huis. Op een plek waar behalve de bewoners niemand komt. Een van de agentes die om 1.04 uur als eersten ter plaatse is, rapporteert: “Ik zag schoensporen in de sneeuw die redelijk vers waren. Deze sporen lagen op sneeuw waar nog niet overheen gelopen was. Halverwege de brandgang zag ik nog meer dezelfde voetsporen met een punt aan de voorzijde, zoals bij een puntschoen. Het spoor was iets groter dan mijn eigen voetspoor. Ik heb maat 41, dus ik schatte het spoor op maat 42/43.”

Elke andere agent in welk ander werelddeel ook had de afdruk gefotografeerd met een meetlat ernaast. Niet de politie van Midden- en West-Brabant. Een uur later zijn de afdrukken bedekt onder verse sneeuw.

Het lichaam van Heidy, gevallen onder haar fiets, is ontdekt door Wim. Ze heeft een wonde van anderhalve centimeter, op haar voorhoofd. Volgens de wetsdokter is ze geslagen met een stomp voorwerp. Er zit ook een scheur in haar jas. Wim zegt dat hij direct de hulpdiensten heeft gebeld. Het is dan 00.52 uur. Ze waren eerder die avond samen naar een feestje gegaan in de kroeg in de Hoofdstraat in Kaatsheuvel. Wim was rond 22.15 uur naar huis gefietst om Heidy’s vader af te lossen als babysit. Ze hadden twee kinderen, eentje van twee, en eentje van zes maanden. Wim gaf voor hij ging slapen de baby z’n laatste flesje.

Heidy Goedhart was op de avond van haar dood samen met haar vriend Wim S. naar een feestje geweest in een café in Kaatsheuvel. Beeld rv

In de woning zijn sporen van inbraak vastgesteld. Ladekasten zijn beschadigd. Een buurman hoorde “een ijselijke schreeuw van een vrouw” rond 00.13 uur. Een andere “de schreeuw van een jonge vrouw” rond 00.30 uur. Nog een andere hoorde een vrouwenstem: "Kom nou, Ronald!"

Mogelijk waren inbrekers op zoek naar de sleutels van Wims BMW 535d Touring, die voor de deur stond. Wim werkt als zelfstandig IT’er bij Belgacom in Brussel. Dit is de initiële aanname van de politie: Heidy heeft inbrekers betrapt, die hebben haar geslagen, ze is slecht gevallen.

Monique

Acht jaar na de moord zit tegenover ons Monique. Huilend.

Monique is de actuele levensgezellin van Wim. Toen zij elkaar leerden kennen, najaar 2010, enkele maanden voor de moord, werkte zij als gescheiden moeder van twee bij de politie van Midden- en West-Brabant. “Mijn opa was bij de politie”, zegt Monique. “Mijn vader en mijn moeder waren bij de politie. Ik was graag bij de politie.”

Monique en Wim ontmoetten elkaar op Badoo. Hoewel Heidy net was bevallen, had Wim een profiel aangemaakt.

Monique: “Hij zei dat hij single was. Nu hadden ze bij ons net de nieuwe database geïnstalleerd. Ik haalde Wim door het systeem. Op zijn adres waren ook een vrouw en twee kinderen ingeschreven, eentje net geboren. Ik heb tegen Wim gezegd dat hij maar eens héél goed moest nadenken. Het was een knipperlichtsituatie. Zo van: gaat dit ergens op uitlopen? Om een idee te geven: de zaterdag voor de moord waren wij nog uit elkaar.”

Monique hoort op zondag wat Heidy is overkomen. Ze is lang genoeg bij de politie om te weten wat er gaat gebeuren. “Ze gingen Wims telefoon uitlezen. Doen ze standaard. Dus heb ik die zondagochtend mijn baas gebeld. Uitgelegd dat ik iets had met Wim en dat het me beter leek dat ze dat van mij hoorden. Mijn chef zei: ‘Ik ga dit bespreken met het team.’”

Wim S. wordt op 2 maart 2011 gearresteerd op betichting van moord. Als hij na drie maanden bij gebrek aan enig bewijs wordt vrijgelaten, is zijn sociale leven een puinhoop. De ouders van Heidy zijn hem gaan beschouwen als moordenaar. Ze geven die opvatting door aan zijn kinderen.

Wim S. zegt: “De enige die ik nog had, was zij. Monique. Onze relatie is gegroeid uit heel deze ellende.”

Joep en Katia

Fastforward: twee jaar later.

Wim en Monique zijn een koppel. Zij wonen nu samen in een doorzonwoning in Udenhout. Er is een nieuwe baby, en zij is alweer zwanger. Wim werkt nog steeds bij Belgacom. Hij verdient aardig: 8.000 tot 10.000 euro bruto per maand. De BMW is ingeruild voor een Volvo, en daar situeert zich de reden waarom er op maandag 2 september 2013 wordt aangebeld.

“Hallo”, zegt de man, “Ik ben Joep, en dit is Katia.”

Joep zegt dat hij tegen de Volvo is aangefietst. De achteruitkijkspiegel is gesneuveld. Nu zijn ze hier voor het schadeformulier. Wat aardig, vinden Wim en Monique. Ze zetten koffie. Kletsen wat. Wim vertelt dat hij niet zo’n fietser is. Zijn grote droom is een Harley Davidson. Na een halfuur stappen Joep en Katia op. Wim belt de garage. Duur, zo’n spiegel: 980 euro. De volgende dag belt Joep. Zijn verzekering komt helaas niet tussen. Geen erg, zegt Joep: “Dat betaal ik toch gewoon?”

Op vrijdag verschijnt Joep in een Mercedes E-klasse met Duitse nummerplaat en een duur pak. Hij pelt twintig 50 eurobiljetten uit een stapel. Zijn telefoon gaat. Wim hoort hem praten over ‘Sabia’. De Duitse Sabia Engizek heeft in die dagen voetballer Khalid Boulahrouz ingeruild voor de bij Hamburg spelende Rafael van der Vaart. Joep laat zich ontvallen dat hij in de security zit en is erg geïnteresseerd als hij hoort dat Wim IT’er is. Toevallig zoekt hij zo iemand voor "af en toe een klus”. Wim krijgt een afspraak in de kantoren van JS Security International in Margraten.

Het bedrijf huist op een industrieterrein. Joep legt Wim uit dat hij een track-and-tracesysteem wil ontwikkelen. Zendertjes die onder auto’s worden geplakt. Wim mag 60 euro per uur aanrekenen, in het zwart. Zijn ogen glimmen als hij in een loods een Shelby GT500 opmerkt, zo’n racewagen als in zijn lievelingsfilm, The Fast and the Furious.

Op donderdag 6 februari 2014 ontvangt Wim een eerste voorschot van Joep: 15.400 euro, cash. Katia en Monique kunnen het inmiddels ook goed met elkaar vinden. Ze gaan shoppen met de kredietkaart van Joep. Nadat Wim nog eens 6.000 euro heeft gekregen voor een klusje van niks, gaan ze op 16 mei 2014 met z’n vieren eten. Monique vertelt over haar vechtscheiding.

Joep zegt: “Wij hadden laatst een klant van wie de dochter iets was begonnen met een loverboy. Nou, we hebben hem in een auto gesleurd, zijn met ’m naar een bos gereden en we hebben hem daar een put laten graven. Nooit meer last van gehad.” 
Als ze dat willen, kan zoiets worden gedaan met de ex van Monique. Wim en Monique bedanken voor het genereuze aanbod. Aan het eind van het etentje betaalt Katia de rekening.

Op donderdag 22 mei 2014 heeft Joep een klus. Twee klanten zitten te eten in een sterrenrestaurant in Oisterwijk. Ze zijn daarnaartoe gereden met hun Harley Davidsons, maar hebben geen zin om verder te rijden. Of Wim de anderhalf uur durende rit van Oisterwijk naar Margraten samen met hem wil afleggen op een Harley? Dat wil Wim zeker. Hij heeft hier altijd al van gedroomd. Voor de rit terug naar Oisterwijk kruipt Joep achter het stuur van de Shelby.

Wim S.: “Hij is driekwart van het traject over de snelheidslimiet gegaan. Hij reed als een volslagen gek. Boetes maakten hem niks uit.”

Naar Marbella

Het bericht komt als een donderslag.

Drie dagen nadat Belgacom zijn contract heeft verlengd voor drie maanden, laat zijn chef weten dat op die beslissing is teruggekomen. Met ingang van 30 juni 2014 is Wim S. werkloos. Hij zegt: “Ik maakte me geen zorgen. Er zaten headhunters achter me aan. Ik verstuurde wat sollicitatie­brieven. Maar vreemd, heel vreemd: geen enkele reactie.”

Gelukkig is er Joep. Op de parking van een hotel komt hij aanzetten met een laptop. Wim moet een sekstape verwijderen. Wat later moet hij de tijdsaanduiding op de beeldopname van een bewakingscamera in een hotel veranderen. Zodat de klant, duidelijk een misdadiger, een alibi heeft.

Joep zegt dat hij over Wim heeft gesproken met zijn baas, Philippe. Die woont in een villa in het Spaanse Marbella. “Het is Philippe die beslist of we iemand in dienst nemen”, zegt Joep. “Philippe neemt beslissingen alleen op grond van intuïtie.”

Als Philippe ja zegt, kan Wim nog méér gaan verdienen dan bij Belgacom.

Op woensdag 3 september begeleiden Joep en zijn mensen een vip tot aan de luchthaven in Deurne. Ze hangen rond in het Hilton in Antwerpen waar vier kamers zijn geboekt. Wim krijgt 1.000 euro fooi. Hij ontmoet Mike. Ook Mike moest ooit op sollicitatiegesprek in Marbella. Hij vertelt: “Het gaat in deze organisatie om vertrouwen." Mike zegt dat hij laatst nog een misdrijf pleegde en dat Philippe een filmpje voor hem liet maken waardoor hij een alibi had.

Op woensdag 17 september gaan Wim en Joep op Schiphol aan boord van Transavia-vlucht HV6117. Ze worden in Malaga opgewacht door Antonio, een Spaanse collega van Joep. Ook Mike is er. Antonio rijdt met de nieuwste BMW M5. Het gezelschap trekt in Marbella naar viersterrenhotel Blue Bay Banus. Ze gaan iets eten, Joep legt 500 euro op tafel. Ze wandelen langs de jachthaven, wijzen de jachten aan van Arabische prinsen. Wim ziet Porches, Ferrari’s, Lamborghini’s.

Als Wim zijn eigen bankkaart in een automaat steekt, zegt deze: “Saldo ontoereikend.” Kort voor zijn vertrek naar Marbella is er een herberekening in zijn bus gevallen van de Nederlandse fiscus. Die wil 29.035 euro van hem. Met alle betalingen, leningen en openstaande facturen erbij staat Wim voor 54.397 euro in het rood. Al wat hij nog heeft, is wat rest van de 300 euro die Joep hem kort voor hun vertrek toestopte.

In de villa van 'Mr. Big' Philippe in Marbella. Beeld RV

Om 10 uur de volgende ochtend heeft hij zijn gesprek met Philippe.

Helaas. Philippe moet naar Madrid. Iets dringends. Hij zal tegen de avond pas terug zijn. De tijd wordt gedood met een tochtje op zee. ’s Avonds is er barbecue in de villa van Philippe, hoog in de heuvels aan de Passo del Perú 43. Iets na negenen komt Philippe aan met zijn chauffeur. Wim mag naar boven gaan. Eindelijk.

Philippe zegt: “Ik neem geen mensen aan als het gevoél er niet is. Ik neem alleen mensen van wie ik 100 procent zeker ben dat ze mijn bedrijf niet kunnen schaden.”

Wim ziet Philippe een mapje openen. Hij herkent zijn eigen track-and traceschetsen en een kopie van een verhoortekst van de politie. Een van zijn eigen verhoren uit 2011, toen hij in voorarrest zat.

Wim S.: “Hij zei me dat zijn intuïtie hem zei dat ik er iets mee te maken had, dat het niet anders kon. Hij stelde voor om het op te lossen met een vals alibi of bewijsmateriaal waardoor een ander de schuld kreeg.”

Volgens het gerechtelijk dossier, integraal in ons bezit, gaat het daarna ongeveer zo:

“Jij hebt bloed aan je handen! Als jij niet bekent, krijg je de baan niet.”

“Ik heb het écht niet gedaan.”

“Nou, dan kan ik niks voor je betekenen. We trekken de stekker uit het track-and trace-systeem, en Joep mag ook vertrekken. Jullie kunnen allebei terug naar jullie hotel.”

De biecht

Joep neemt voorin plaats, naast de taxichauffeur. Wim zit achterin.

Wim S.: “Joep bleef maar vragen stellen. En jammeren dat hij door mijn schuld alles was verloren dat hij had opgebouwd. Ik zat te janken, mijn wereld was ingestort. Intussen wist ik ook een en ander over deze lui. Ze waren gewelddadig, ze kwamen met alles weg. Wat als ze in mij een vervelende getuige zouden gaan zien? Ik had niet eens een ticket om terug naar Nederland te vliegen. Ik dacht: ‘En als ik nu eens lieg?’ Ik vroeg Joep of het zin had om alsnog te bekennen. Hij klom naar achteren, heel dichtbij. Pakte z’n telefoon. Hij zei: je krijgt vijf minuten.”

Het is 22.35 uur als de taxi weer de heuvel oprijdt.

“Philippe, dit is het gebed van mijn leven, ik heb het gedaan.”

“Hoe heb je ’t gedaan?”

“Ik heb haar met een baksteen op het hoofd geslagen, daarna heb ik haar gewurgd.”

“Ik had je toch gezegd dat mijn intuïtie me nooit in de steek laat?”

Philippe maakt aantekeningen. Stelt vragen. Komt met een plan. Iemand in de organisatie is terminaal ziek. Hem zal 100.000 euro worden geschonken, die hij kan achterlaten voor z’n familie. De zieke meldt zich bij justitie om de moord op Heidy Goedhart te bekennen en sterft kort daarna.

Als Wim en Joep rond middernacht de villa verlaten, is hen allebei een vaste baan toegezegd.

Wim neemt Joep apart: "Joep, ik beschouw jou als een vriend voor het leven."

Het laatste sms’je dat Wim ontvangt van Joep, is verstuurd op vrijdag 3 oktober. Er staat in dat Joep rond vieren ’s namiddags een partytent zal komen brengen. Als Wim wil antwoorden, merkt hij dat het nummer van Joep niet meer bestaat. Ook het mailadres niet.

Monique: “Ze hebben de hele straat afgezet, overal politielinten. Het ging binnen de kortste keren als een lopend vuurtje door de wijk. Dat Wim de moord op Heidy had bekend.”

Kleren verbrand

De hele operatie heeft meer dan een jaar geduurd. Meer dan tien Nederlandse, Belgische en Spaanse politiemensen zijn ingezet als acteurs. Er is bedrijfsruimte gehuurd. Alles bij elkaar is 30.580 euro uitbetaald om Wim S. te doen geloven in JS Security. Hij is ervan overtuigd dat de politie achter zijn ontslag zat bij Belgacom, en alle sollicitaties saboteerde.

Nadat hij eerst tot 18 jaar gevangenisstraf werd veroordeeld, zag Wim S. die straf op 5 februari van dit jaar verhoogd tot 20 jaar. Het verdict: ‘De beslissing om terug te gaan naar de villa en tegenover ‘Philippe’ de moord te bekennen, zijn keuzes die de verdachte in vrijheid heeft gemaakt.’

Wim. S. tekent hoger cassatieberoep aan. Hij vermoedt dat er geluidsopnamen van zijn bekentenis bestaan en dat die zijn achtergehouden. Tegenover de rechtbank betoogde de politie dat er nooit opnamen zijn gemaakt.

Wim S., aan de telefoon vanuit de gevangenis: “Ik was het mikpunt van een Mr. Big-operatie. Overal ter wereld waar de politie zoiets onderneemt, draait alles om opnamen. Ik weet zeker dat ze bestaan, en ook dat al wie het geheel beluistert, zal merken dat het een uitgelokte, verzonnen bekentenis is. In mijn bekentenis heb ik gezegd dat ik mijn kleren heb verbrand. Dat moet je maar eens proberen, in het holst van de nacht, zonder dat iemand dat merkt.

“Toen ik in de taxi aan Joep vroeg of het zin had om alsnog te bekennen, kwam hij net niet op mijn schoot zitten. Ik ben zeker dat hij een zendertje droeg.”

In een bijdrage in het Nederlandse blad DNA noemt rechtspsycholoog Peter van Koppen het verdict tegen Wim S. “onbegrijpelijk”. Van Koppen is een mondiaal gewaardeerde expert op het gebied van gerechtelijke dwalingen. Hij bestudeerde de zaak en is het volledig oneens met de rechter die oordeelde dat de bekentenis voldoende daderkennis bevatte om ze te beschouwen als echt.

Peter van Koppen: “Als de verdachte juiste verhalen vertelt over het misdrijf, levert dat alleen een zinvolle toets op als die kennis ook uit zijn eigen geheugen komt en niet uit een andere bron. Een verdachte die (zoals Wim S., DDC) zijn dossier heeft gelezen, heeft veel kennis over het misdrijf, ook als hij onschuldig is. De rechtbank toetste het verhaal van de bekentenis uitsluitend aan informatie waarover Wim ook zou beschikken als hij onschuldig is.”

De Mr. Big-operatie werd in 1999 bedacht door de Canadese politie.

Het is een succesvolle methode, soms iets té. In 2005 werd ze gebruikt tegen Nelson Hart, wiens twee dochtertjes drie jaar eerder waren verdronken. De politie liet Hart smakken geld verdienen in een handeltje in valse kredietkaarten en paspoorten. Voor zijn finale toetreding tot de veronderstelde misdaadbende werd hij bij Mr Big geroepen, aan wie hij moest bekennen dat hij zijn dochtertjes in het water had geduwd.

Omstreden

Uitgerekend in de zomer van 2014, toen de operatie tegen Wim S. zijn epiloog naderde, verbrak het Canadese hooggerechtshof de veroordeling van Hart en besliste dat een Mr. Big-bekentenis voortaan nog slechts als bewijs kan worden gebezigd op voorwaarde dat die daderkennis bevat.

In België gebruikte de federale politie Mr. Big in 2013 om een Somalische kaper van het Belgische schip De Pompei te vatten. Under­cover­agenten deden hem geloven dat er in Hollywood een contract voor hem klaar lag om zijn levensverhaal te verfilmen. Hij kreeg een vliegticket opgestuurd. Met tussenstop in Zaventem.

De meest omstreden zaak is die tegen Atif Rafay en Sebastian Burns, in de eerste twee afleveringen van documentairereeks The Confession Tapes op Netflix. De twee jongens worden via een procedé dat vrijwel identiek is aan dat van Wim S. tot bekentenissen gebracht over de moorden op Rafays ouders en zijn zus. Hun bekentenissen zijn gefilmd en zitten in de documentaire. Rafay en Burns zitten levenslange straffen uit, en als kijker blijf je achter met het gevoel dat de wereld helemaal ziek is geworden.

In Canada was er in 2014 de zaak Dax Mack. Hij bekende de moord waarvan hij werd verdacht, wees Mr Big de plek aan waar hij het lichaam had begraven. En daar vond de politie het ook.

Peter van Koppen: "Dit is wat we bedoelen met daderkennis."

CIE-informatie

Op 4 oktober aanstaande vindt in het Pompe-instituut in Utrecht een symposium plaats, ‘Undercover in Nederland met Mr. Big’. Een van de sprekers is de Canadese hoogleraar psychologie Timothy E. Moore, die wereldwijd geregeld als expert wordt opgeroepen in Mr. Big-rechtszaken. De uitnodiging voor het symposium draagt als aanhef de woorden die Wim S. na zijn veroordeling uitsprak: “Ik ben het niet, u heeft de verkeerde.”

De meest omstreden Mr. Big-zaak is die tegen Atif Rafay en Sebastian Burns, in de eerste twee afleveringen van documentairereeks 'The Confession Tapes' op Netflix Beeld RV

Wim S., aan de telefoon vanuit de gevangenis: “Ik hield van Heidy, hoe gek dat ook mag klinken. Ze was de mama van mijn kinderen. Dan is er een band voor het leven. Ik zal blijven strijden, voor mezelf, voor haar ook. Er is dat besef: haar moordenaar loopt vrij rond.”

Of misschien al niet meer.

Op 3 november 2017 worden achter een huis aan het Prins Mauritsplein in Kaatsheuvel twee lijken aangetroffen. Ze hebben koolmonoxide ingeademd dat is vrijgekomen in hun xtc-labo. Een van de twee mannen heet Jan V.A. Zijn uitvaart draait achteraf uit op een gênante en stilaan erg Nederlands-maffiose vertoning, met een stoet van witte paarden, een kist op een paardenkoets en een limousine ertussenin.

De naam van Jan V.A., of liever: van zijn gelijknamige zoon, komt voor in het moorddossier over Heidy Goedhart. Het gaat om een aangifte van een geregistreerde politie-informant bij de Criminele Inlichtingeneenheden (CIE) in januari 2011. Dat de informant is gecodeerd, betekent dat hij in het misdaadmilieu zit, en eerder al correct bevonden informatie doorspeelde aan de politie.

De aangifte: ‘Een aantal mannen onder wie Jan V.A. en (…) hebben in december 2010 een woninginbraak gepleegd in Kaatsheuvel. De inbrekers zijn door de vrouw des huizes overlopen. Na deze confrontatie is de vrouw dood aangetroffen.’

Jan V.A. junior had een sluitend alibi, hij vierde die nacht zijn verjaardag. De andere in de aangifte genoemde man, (…), kwam met een alibi dat niet bleek te kloppen.

Wim S. is ervan overtuigd dat de informant eigenlijk doelde op de intussen in zijn xtc-labo overleden Jan V.A. senior, aangezien die zich anders dan zijn zoon in dezelfde kringen ophield als (...).

De politie van Midden- en West-Brabant deed na vaststelling van het alibi van Jan V.A. junior met de CIE-aangifte hetzelfde als met de voetafdrukken in de sneeuw.

Beeld Fernando Leon
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden