Vrijdag 30/10/2020

Wim Opbrouck: "Het is een verhaal van vallen en rechtkrabbelen"

Beeld RF

Café Derby, het langspeeldebuut van Lenny Van Wesemael, opent het Filmfestival van Oostende. Goesting sprak met Wim Opbrouck, die in de rol van marktkramer Georges kruipt. Georges ziet in het bezoek van de paus dé kans om zaken te doen.

Je vertolkt marktkramer Georges op een bijzonder krachtige manier. Als je zelf marktkramer zou zijn, wat zou je dan verkopen?
"Zelfgekweekte bosbossen en frambozen of spulletjes die ik zelf heel graag zie, zoals prullaria, brocante en oude boeken. Ik zou niet zoals Georges een demonstrateur kunnen zijn. Die demonstraties, de concurrentie onderling, het onder de prijs verkopen, dat is iets ongelooflijks. Aan elk kraam speelt zich een kleine voorstelling af. Het is een soort stand-upcomedy vergelijkbaar met wat Alex Agnew, Wim Helsen en Wouter Deprez doen. Je moet volk aan je kraam krijgen, dat publiek moet blijven luisteren en op het einde van je vertelling moeten ze hun portemonnee bovenhalen en je product kopen, het liefst nog twee voor de prijs van een. Ik heb het een paar keer geprobeerd en vond dat zeer lastig. Ik zie mezelf eerder op een pleintje in Zuid-Frankrijk zitten met een strooien hoed en een glas pastis en wat boeken voor mij op een tapijtje tot iemand 'C'est combien, monsieur?' vraagt. En dat ik dan antwoord: 'Ge moogt het hebben voor vijf euro.'" (lacht)

Vind je het jammer dat die demonstrateurs op de markt langzamerhand verdwijnen?
"Dat dacht ik ook, maar niets is minder waar. Ze staan daar nog altijd: de schoenpoetsers, vlekkenverwijderaars en ananassnijders en hun babbels zijn verdorie geestig. De markt heeft stijl, het is zeker geen marginaal gebeuren. Ik herinner me hoe ik als kind met mijn grootmoeder in Harelbeke naar de markt ging. Het was een spektakel om haar te zien afdingen bij de kousenverkoper, die maar moppen bleef tappen. Als ik de lezers een tip mag geven: trek zeker eens naar het kraam van Giskard Van Wesemael (broer van Lenny, red.)."

Lenny was elf toen haar vader, over wie de film gaat, stierf. Heb je voor je vertolking veel met haar gesproken over haar vader?
"Het is een verhaal van tegenslagen, van vallen en weer rechtkrabbelen. Op een gegeven moment heb ik wel tegen Lenny moeten zeggen dat ik het niet kan verwezenlijken om dat beeld van haar vader in te vullen. Om te beginnen ben ik niet van Gent, dus is mijn tongval al anders. Het was een voortdurend naar mekaar toe snuffelen, zoeken naar weerhaken of andere invalshoeken. Het resultaat is een verhaal met dramatiek geworden, dat toch dicht op de realiteit zit. Ik had nog nooit aan een project meegewerkt waarin ik zo dicht met de regisseur kon babbelen over iemand die ze zo goed heeft gekend. Naast een parabel van de vallende mens is de film duidelijk ook een ode aan haar vader."

Beeld RF

Catastrofale gevolgen

Begrijp je Georges, die zich vastbijt in een droom en telkens te veel op het spel zet?
"Uiteraard. Georges is iemand die voor iedereen goed wil doen, die een arme sukkelaar aan tafel uitnodigt terwijl er niet eens voldoende geld is om de huishuur te betalen. Op de duur zie je dat zijn vrouw (rol van Monic Hendrickx, red.) op is, maar toch blijft ze bij hem. Georges zoekt altijd naar een oplossing, niet ter meerdere eer en glorie van zichzelf, maar om zijn gezin vooruit te helpen. Dat zulke keuzes soms catastrofale gevolgen hebben, kan elk van ons overkomen. Ik maak vandaag reclame voor een mooie film, maar ik weet niet wat er morgen gebeurt."

De 80's komen tot leven in de film. In 1985 was jij 16. Herinner je je nog iets van het pausbezoek?
"Ik zat in het jeugdhuis toen en was, in tegenstelling tot Ben Segers, zeer anti-paus. Ik zie de affiches nog hangen met die paus met een soort van verbodsteken. Toen ik de journaalbeelden zag die ook in de film gebruikt worden, herinnerde ik me opnieuw de Sea King-helikopter die kwam aanvliegen, maar ook de tegenstand en het protest. Een paus die voorbehoeds­middelen verbiedt en homoseksualiteit een zonde vindt, voor zo'n paus was en ben ik niet. De jaren tachtig worden zeer waarachtig teruggeroepen, je ziet dat het er niet op geplakt is: van de muziek tot het zorgeloze roken overal."

De cast telt ook heel wat jonge acteurs. Wat heb je van hen opgestoken?
"Ik ben ervan geschrokken hoe authentiek, levensecht en sans gène ze spelen. We voelden ons direct een familie. Lenny heeft die gasten enorm goed gestuurd, begeleid, op hen ingepraat. Ze heeft dat ongelooflijk goed naar haar hand gezet. Ze weet natuurlijk perfect wat het is om deel uit te maken van een groot gezin. Wat een pot choco betekent als je er met z'n achten op vliegt."

Gaan we je vaker in films zien nu je je functie als artistiek leider van NTGent hebt neergelegd?
"Er komt meer tijd vrij om te spelen, dat klopt. Ik kon beide jobs niet langer combineren en stoppen met acteren was geen optie. De theaterproductie En avant, marche! blijft nog even verder reizen en met De Dolfijntjes (band rond Wim Opbrouck en Wim Willaert, red.) doen we verder tot we erbij neervallen."

Café Derby met Wim Opbrouck, Chloë Daxhelet, Monic Hendrickx, Ben Segers en Geert Van Rampelberg, 11-14 september in Kinepolis Oostende. Vanaf 16 september in de bioscoop.

Beeld RF
Beeld RF
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234