Zondag 27/11/2022

InterviewDe vragen van Proust

Wim De Vilder: ‘Nog een laatste keer spaghetti bolognese voor ik de pijp uitga, dat zou mooi zijn’

Wim De Vilder: ‘Als ik met een vriend of een volstrekt wildvreemde praat, voel ik soms een warme gloed over me heen komen die vergelijkbaar is met een klein orgasme.' Beeld © Stefaan Temmerman
Wim De Vilder: ‘Als ik met een vriend of een volstrekt wildvreemde praat, voel ik soms een warme gloed over me heen komen die vergelijkbaar is met een klein orgasme.'Beeld © Stefaan Temmerman

Schrijver Marcel Proust beantwoordde ze ooit in een vriendenboekje, nu geeft De Morgen er een eigenzinnige draai aan. Drieëntwintig directe vragen, evenveel openhartige antwoorden. Deze week: nieuwsanker Wim De Vilder (53). Wie is hij in het diepst van zijn gedachten?

Stijn De Wandeleer

1. Hoe oud voelt u zich?

“Ik ben net 53 geworden, maar met dat getal lig ik niet in de knoop. Met 40 worden had ik het moeilijker. Voor mij symboliseerde die leeftijd een definitief afscheid van mijn jeugdigheid, waar ik toch even om heb moeten rouwen. Dat had ik niet toen ik 50 werd: die verjaardag heb ik zelfs groots en graag gevierd, in het bijzijn van heel wat vrienden. Ik dacht: als ik op déze manier 50 kan worden, wil ik daar wel een feestje voor geven.

“Ik voel me nog steeds energiek en dynamisch, heb een goede relatie, doe mijn job graag en ben omringd door goede vrienden. Ik besef dat ik me daarmee een gelukzak mag noemen. I count my blessings.”

2. Wat vindt u een kenmerkende eigenschap van uzelf?

“Wat weleens over mij gezegd wordt, is dat ik iemand ben die mensen verbindt. Ik vind het heel fijn om verschillende vriendengroepen met elkaar in contact te brengen, en binnen die groepen nieuwe vriendschappen te zien ontstaan. Ik ben nu eenmaal graag onder de mensen. Het gebeurt dat ik met een vriend aan het praten ben, of zelfs met een volstrekt wildvreemde, en een warme gloed over me heen voel komen die vergelijkbaar is met een klein orgasme, omdat ik op dat moment een echte connectie voel. Ik weet eigenlijk niet of anderen dat ook weleens zo ervaren.

“De keerzijde is dat ik ook heel ontgoocheld kan zijn in die verbinding. Mijn partner wijst me soms op het feit dat ik misschien wat té veel verwacht van vriendschappen. Als ik merk dat mijn vrienden er toch andere ideeën of gevoelens op nahouden dan ik, kan ik me daar persoonlijk door geraakt voelen en stevig in discussie gaan. Terwijl het eigenlijk heel normaal is dat je nooit volledig met een andere persoon samenvalt.”

3. Wat drijft u?

“Ik word in mijn leven gestuurd door een grote drang naar vrijheid. De autonomie hebben om je eigen leven in te kleden zoals je zelf wilt, vind ik een van de grootste vormen van luxe die je als mens kunt hebben. Vandaag heb ik die vrijheid in grote mate verworven, maar tijdens mijn jeugd voelde ik me vaak ingeperkt. Ik was niet graag kind, ook al heb ik een mooie jeugd gehad. Ik kon niet wachten tot ik volwassen zou zijn om zélf over mijn leven te beslissen.

“Ook vandaag is mijn zoektocht naar vrijheid mijn grootste drijfveer. Wanneer ik me in de vrijheid beperkt voel, krijg ik het moeilijk. Niet op vakantie kunnen gaan wanneer je wilt omdat je rekening moet houden met andere collega’s – wat in mijn job het geval is – vind ik soms lastig. En ook een degelijk inkomen veiligstellen is voor mij niet onbelangrijk. Niet voor de materiële zaken die je met dat geld kunt kopen, maar wel voor de vrijheid die je ervoor in de plaats krijgt, het onafhankelijk zijn.

“Vooral aan reizen geef ik graag geld uit, en aan feesten. Belangrijke momenten in mijn leven vier ik graag met de mensen die ik graag zie. Stefaan en ik hebben vrij veel vriendschapsrelaties, wat ook te maken heeft met het feit dat we geen kinderen hebben. Daardoor hebben we altijd geprobeerd om onze vriendschapsbanden goed te onderhouden.”

4. Is het leven voor u een cadeau?

“Natuurlijk is het leven een cadeau, wat niet wil zeggen dat ik het bij momenten niet ontzettend lastig kan vinden. Alleen al omdat je in het leven voortdurend keuzes moet maken. Ik ben een grote twijfelaar, en het nemen van een beslissing is voor mij elke keer weer een marteling. Zelfs als de knoop doorgehakt is, blijf ik vaak achteromkijken om te zien of die andere beslissing tóch niet beter was uitgedraaid.”

5. Wat was de moeilijkste periode in uw leven?

“De tien dagen waarop ik naast het ziekbed van mijn moeder heb gezeten, in een ziekenhuis in Duitsland. Ze had, terwijl ze daar op vakantie was met mijn vader, een zware hartaanval gekregen en was in een coma beland. Mijn broer en ik zijn toen meteen naar Duitsland afgereisd, waar we in een hotel naast het ziekenhuis verbleven. Lange tijd was er geen zekerheid of mijn moeder ooit nog uit die coma zou komen. En als ze dat wel deed, in welke staat dan? Dat waren tien loodzware dagen. Elke minuut leek een eeuwigheid te duren, en ik kon niets anders doen dan hopen dat mijn moeder zou blijven leven.

‘Door mijn job voel ik druk om mezelf te blijven verzorgen. Ik kan me inbeelden dat ik wat zwaarder zou zijn als ik niet op televisie kwam.’ Beeld © Stefaan Temmerman
‘Door mijn job voel ik druk om mezelf te blijven verzorgen. Ik kan me inbeelden dat ik wat zwaarder zou zijn als ik niet op televisie kwam.’Beeld © Stefaan Temmerman

“Als bij wonder is mijn moeder volledig hersteld, en heeft ze niets aan die coma overgehouden. Ze is echt door het oog van de naald gekropen, bleven dokters maar herhalen. Die dagen in Duitsland hebben de band met mijn ouders wel versterkt. We zien elkaar sindsdien veel regelmatiger, en gaan zelfs samen op reis. Wanneer het leven van je ouders zo in gevaar komt, is de band met hen nadien nooit meer vanzelfsprekend.”

6. Welke kleine, alledaagse gebeurtenis kan u blij maken?

“Een aperitief drinken met vrienden, daar kan ik intens van genieten. Een terras, de zon hoog in de lucht en een Aperol Spritz in mijn handen: veel meer heb ik niet nodig om gelukkig te zijn. En dan een klein beetje tipsy worden. Maar niet té: ik weet wanneer ik moet stoppen.” (lacht)

7. Wat biedt u troost?

“De laatste keer dat ik me getroost voelde, was toen ik enkele weken geleden de première van het Rain Requiem van Jef Neve mocht bijwonen. Dat requiem was opgedragen aan de slachtoffers van de overstromingen van vorig jaar, en draaide tegelijk ook om de klimaatproblematiek. De begeleidende tekst van David Van Reybrouck was gebaseerd op interviews met de slachtoffers van die ramp, en heeft me ontzettend aangegrepen. Een requiem heeft natuurlijk als doel om een dramatisch moment of verlies te markeren, en hoewel dat samenzijn intens en confronterend kan zijn, kan ik er ook veel troost uit putten.”

8. Wat is uw zwakte?

“Ik ben een grote controlefreak, en merk dat ik in mijn leven vaak wakker heb gelegen over zaken waarvan achteraf bleek dat het nergens voor nodig was. Ik probeer die controledrang tegenwoordig wat uit te vlakken door aan mindfulness te doen, en dat helpt. Anderzijds ben ik er ondertussen ook achter gekomen dat ik waarschijnlijk nooit volledig van die drang naar controle af zal komen.

“Ik heb nu eenmaal het gevoel dat ik een bepaald stressniveau nodig heb om me goed te voelen, om volledig in balans te zijn. Mijn gelukkigste momenten zijn ook niet de momenten van complete rust of afwezigheid van prikkels. Dat is een van de redenen waarom ik in de journalistiek ben gerold, denk ik. Ik presteer goed onder tijdsdruk, en kan opleven van een strakke deadline. Zodra ik te weinig prikkels ervaar, is de grens met verveling heel dun.”

9. Waar hebt u spijt van?

“Eigenlijk heb ik nergens spijt van. De fundamentele beslissingen die ik in mijn leven heb gemaakt, zou ik zo overdoen. Ik zou opnieuw voor dezelfde studierichting, hetzelfde beroep en voor dezelfde partner kiezen. Misschien is dat vreemd, omdat die drang tot twijfel in mij huist, maar het is echt zo. Het voordeel van de leeftijd is dat ik ondertussen heb geleerd dat het soms niet zoveel uitmaakt of je voor het ene of het andere pad kiest. Soms zijn het gewoon twee verschillende wegen, en maakt de ene beslissing je niet fundamenteel gelukkiger dan de andere.”

10. Wat is uw grootste angst?

“Op privévlak is dat zeker het verliezen van mijn partner, met wie ik ondertussen bijna dertig jaar een relatie heb. Vroeger heb ik me bij momenten afgevraagd of Stefaan wel de juiste man was voor mij; we verschillen behoorlijk van elkaar, maar zijn daardoor ook heel complementair. Die twijfel heeft mettertijd plaatsgemaakt voor het besef dat ik niet zou weten wat ik zonder hem zou moeten doen. Ik ben vrij nostalgisch van aard, kan moeilijk loslaten en leef toch vaak met de blik op het verleden gericht. Juist omdat ik soms zo in het verleden leef, weet ik niet of ik zo’n groot verlies ooit nog te boven zou komen.

BIO

* 53 jaar, groeide op in Tervuren * studeerde rechten aan de KU Leuven, en later communicatiewetenschappen in Gent * ging in 1993 bij de nieuwsdienst van de VRT aan de slag, eerst als reporter bij Radio 1 * werd in 1999 nieuwsanker bij Het journaal * noemt Martine Tanghe als zijn grote voorbeeld * was tien jaar lang presentator van Koppen * trouwde in 2013 met zijn man Stefaan, met wie hij bijna dertig jaar een relatie heeft

“Als ik de wereld breder bekijk, ben ik ook bang voor het verlies van beschaving. Ik heb het gevoel dat we het dunne laagje beschaving dat over de wereld ligt in een enorm tempo aan het wegkrabben zijn. Als je ziet hoe in de Verenigde Staten vrouwenrechten worden afgebouwd, denk ik: dit gaat absoluut de verkeerde kant uit. En ik ben bang dat die tendens ook andere minderheden zal treffen, ook dichter bij ons.

“Ik heb het geluk gehad dat ik opgroeide in een periode waarin homorechten steeds meer werden uitgebouwd, wat ervoor gezorgd heeft dat Stefaan en ik later in onze relatie konden trouwen, wat in het begin niet mogelijk was. Misschien zal op het einde van mijn leven blijken dat ik ben opgegroeid in een tijd waarin onze rechten werden verruimd, om ze op het einde van mijn leven weer te zien vervagen. Daar ben ik bang voor, en daar probeer ik ook voor te waarschuwen. Ik merk dat jonge homo’s er soms snel van uitgaan dat onze rechten heel vanzelfsprekend zijn, terwijl ze zó weer kunnen worden teruggedraaid.”

11. Wanneer hebt u het laatst gehuild?

“Dat zal waarschijnlijk bij het einde van een film geweest zijn. Als ik bij de aftiteling vochtige ooghoeken heb, weet ik dat het een goede film is geweest.”

12. Bent u ooit door het lint gegaan?

“Ik ga niet vaak door het lint, en ook op de redactie sta ik bekend als iemand die zich niet snel opwindt. Maar toen onlangs bleek dat mijn echtgenoot op een kerkelijk huwelijk geen getuige mocht zijn, gewoon omdat hij getrouwd is met een man, heb ik me wél boos gemaakt. Volgens de pastoor kon zoiets niet. Toen ik dat hoorde, ging ik door het dak. Ik dacht: wat krijgen we nú? Ik prijs me gelukkig dat ik in mijn leven nog maar heel weinig discriminatie heb meegemaakt. Maar als het gebeurt, word ik woedend.”

13. Hoe was uw kindertijd?

“Ik heb een mooie jeugd gehad. Mijn ouders waren allebei actief in het onderwijs, en ik groeide dus op in een erg stimulerende omgeving. Goede punten waren bij ons thuis belangrijk; voor mijn ouders, maar ook voor mijzelf. Ook op sociaal vlak groeide ik op in een rijke omgeving. Mijn ouders hadden veel vrienden die bij ons thuis regelmatig over de vloer kwamen. Die noodzaak om te investeren in vriendschappen heb ik dus via hen meegekregen.

“Op persoonlijk vlak was mijn jeugd dan weer niet altijd evident. Als je er in de jaren 1980 achter komt dat je homo bent, zijn er wel een aantal drempels waar je overheen moet. Om te beginnen: dat je nooit zult trouwen, en nooit kinderen zult krijgen. En dat waren écht wel drempels, waaraan ik zelf even heb moeten wennen. Toch was ik me er al heel vroeg van bewust dat ik geen schijnleven zou leiden.

“Ik was 18 toen ik uit de kast kwam bij mijn ouders. Ik heb hun een brief geschreven, maar ik zou nu niet meer kunnen zeggen wat daarin stond. Gedurende een lange periode hebben we het er niet over gehad. Ook mijn ouders hadden tijd nodig om te wennen aan het idee dat ik op mannen viel. Dat ik hun die tijd ook gegéven heb, daar zijn ze me nog steeds heel dankbaar voor. Ik heb hun nooit gezegd: als jullie me nu niet accepteren, ben ik weg.”

14. Wat is uw vroegste herinnering?

“Dan denk ik meteen terug aan een grappig voorval, toen ik een jaar of 6 was. We waren met ons gezin op reis geweest in Sardinië, en na de lange terugrit waren mijn ouders uiteraard bekaf. Mijn broer en ik daarentegen hadden in de auto kunnen slapen en waren klaarwakker. Terwijl onze ouders gingen rusten in de salon, vonden wij er niets beter op dan het huis volledig schoon te maken. Overal in huis goten we emmers water uit, tot we al dat water niet meer de baas konden. Toen onze ouders wakker werden en merkten dat het huis blank stond, hebben we toch een stevige pandoering gekregen.” (lacht)

‘Ik was niet graag kind, ook al heb ik een mooie jeugd gehad. Ik kon niet wachten tot ik zelf over mijn leven kon beslissen.' Beeld © Stefaan Temmerman
‘Ik was niet graag kind, ook al heb ik een mooie jeugd gehad. Ik kon niet wachten tot ik zelf over mijn leven kon beslissen.'Beeld © Stefaan Temmerman

15. Wat hing er aan de muur van uw tienerkamer?

“Filmposters. Ik had bijvoorbeeld een gigantische poster van de film Dangerous Liaisons tegen de muur hangen, met John Malkovich, Glenn Close en Michelle Pfeiffer in de hoofdrollen. Ik was als tiener een enorme filmliefhebber en heb als jobstudent zelfs enkele jaren in de cinema gewerkt als kaartjesscheurder. Die job had als grote voordeel dat ik gratis naar de films kon gaan kijken. Alleen het einde moest ik telkens missen, omdat ik dan weer aan het werk moest. Veel van de films die rond het einde van de jaren 80 uitkwamen, heb ik dus voor drie vierde gezien.” (lacht)

16. Aan wie bent u schatplichtig?

“Ik heb geen idolen, dus ik denk dan toch meteen aan mijn ouders. De talenten die ik professioneel kan gebruiken, heb ik volledig van mijn vader geërfd. Hij was leraar dictie en kon dus goed met taal overweg, is enorm gedreven en staat graag op een podium. Mijn karakter heb ik dan weer van mijn moeder – haar sociale talenten, maar óók haar lichtgeraaktheid. Van mijn vader heb ik dan weer zijn ongeduld meegekregen.”

17. Welk boek heeft voor u een bijzondere betekenis?

“Call Me By Your Name van André Aciman is een boek dat ik enorm koester, omdat ik nog geen enkele roman heb gelezen waarin de passionele verliefdheid tussen twee mannen mooier beschreven werd dan daar. Ik heb het boek meermaals herlezen, en telkens als ik het uit heb, ben ik er weer diep door geraakt. Ook Brokeback Mountain, een machtige film gebaseerd op een kort verhaal van Annie Proulx, heeft dat effect op mij.

“Er waren vroeger weinig liefdesverhalen waarin ik mezelf herkende. Alle koppels die je zag in de kunst, literatuur of reclame waren hetero, maar dat is de laatste jaren aan het veranderen. Gelukkig maar.”

18. Hoe definieert u liefde?

“Ik heb geen idee hoe ik de liefde zou definiëren, maar ik denk dat ik ondertussen wel weet hoe ik een geliefde zou omschrijven. Voor mij is dat die ene persoon met wie je alles wilt delen. De persoon die je wilt opbellen wanneer je iets positiefs óf iets negatiefs meemaakt, wanneer je grote verbazing of ontroering voelt. Als je op zulke momenten telkens bij dezelfde persoon terechtkunt, zit het volgens mij goed.”

19. Hoe kijkt u naar uw lichaam?

“Ik zou graag een beetje groter zijn. Voorts probeer ik erop te letten dat ik niet te zwaar word. Ik ga enkele keren per week lopen, deels om mijn conditie te onderhouden, maar ook om calorieën te verbranden. Door mijn job voel ik ook wel wat druk om mezelf te blijven verzorgen. Ik ben nu 53, en ik kan me inbeelden dat ik toch wat zwaarder zou zijn als ik niet op televisie kwam.

“Ook eigen aan deze job is dat je jezelf ziet verouderen op het scherm. Ik ben ondertussen 23 jaar journaalanker en ik denk weleens: gaan de mensen over tien jaar nog naar mij willen kijken op televisie? Ik zal het dan moeten hebben van mijn expertise, en hopelijk van mijn geloofwaardigheid. Pas op: ik ben daar ook niet wanhopig over, en ik besef dat ik niet te veel mag klagen over mijn uiterlijk, want ik had het slechter kunnen treffen. Maar ik word ouder, ja.”

‘Nog een laatste keer spaghetti bolognese voor ik de pijp uitga, dat zou mooi zijn.’ Beeld © Stefaan Temmerman
‘Nog een laatste keer spaghetti bolognese voor ik de pijp uitga, dat zou mooi zijn.’Beeld © Stefaan Temmerman

20. Wat vindt u erotisch?

“Het moment vlak voor de onthulling van de volledige naaktheid. Daar zit zoveel verwachting in verborgen, en dat vind ik het spannendst.”

21. Hoe zou u willen sterven?

“Omringd door vrienden, natuurlijk. Ik gooide onlangs tijdens een etentje de vraag in de groep: stel dat je op je laatste dag aan je sterfbed tien mensen zou mogen uitnodigen, weet je dan wie dat zouden zijn? Ik heb uiteraard zelf ook al nagedacht over die vraag, en weet welke mensen zich rond mijn sterfbed mogen verzamelen. Al kan mijn idee daarover in de loop der jaren nog veranderen. Ik hoop in elk geval dat ik op mijn laatste dag nog een aantal mensen mag zien. Bang voor de dood ben ik niet. Al hoop ik wel plóts te sterven, in een auto-ongeval, bijvoorbeeld, of door een hartaanval. Uitdoven als een kaars, dat past niet bij mij.”

22. Welke droom heeft u nog?

“Ik hoop ooit een zekere rust te vinden die niet meteen overhelt in verveling. Dat zal niet eenvoudig zijn, want ik haal mijn levensvreugde voor een groot deel uit het ondernemen en ontdekken van nieuwe dingen. Gewoon in de zetel liggen met een boek, of eens niets doen, dat kan ik niet. Daardoor heb ik vaak meer stress dan goed voor me is, bijvoorbeeld als ik op het werk weer eens te veel hooi op mijn vork heb genomen. Of als ik tijdens het weekend ontdek dat drie etentjes toch wat te veel van het goede is.

“Dat ik daarbovenop ook nog last heb van fomo (fear of missing out, red.), helpt natuurlijk niet. Ook op werkvlak speelt dat me parten. Een vakantiedag waarop er groot nieuws plaatsvindt, daar kan ik niet van genieten. Dan wil ik gewoon op de redactie zijn.”

23. Wat zou u wensen als laatste avondmaal?

“Ik ben een fervent maker van lijstjes. Op mijn smartphone staan volledige overzichten van de mooiste reizen die ik ooit heb gemaakt, opgedeeld in verschillende categorieën, zoals ‘natuur’ of ‘cultuur’. Of een lijstje met de beste nummers van Fleetwood Mac. En ik heb zelfs een overzicht gemaakt van de tien dingen die ik het lekkerst vind.

(haalt zijn telefoon erbij) “De tien lekkerste dingen ter wereld zijn voor mij: sint-jakobsschelpen, mango, zoute drop, koude chocolademelk, passievrucht, ijskoffie en blauwe kaas. Verse frangipane vind ik ook heerlijk, net als varkenswangetjes en spaghetti bolognese. Nog een laatste keer spaghetti bolognese voor ik de pijp uitga, dat zou mooi zijn.”

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234