Dinsdag 25/01/2022

InterviewDe vragen van Proust

Willy Sommers: ‘Die shit over ‘de oude bok en het jonge blaadje’, dat wilde ik niet opnieuw over me heen krijgen’

Willy Sommers: ‘Uitstelgedrag, dat is mijn ziekte.’ Beeld © Stefaan Temmerman
Willy Sommers: ‘Uitstelgedrag, dat is mijn ziekte.’Beeld © Stefaan Temmerman

De Franse schrijver Marcel Proust beantwoordde ze ooit in een vriendenboekje, nu geeft De Morgen er een eigenzinnige draai aan. In ‘De vragen van Proust’ beantwoorden bekende en minder bekende medemensen een reeks persoonlijke en confronterende vragen. Deze week: muzikant Willy Sommers (69). Wie is hij in het diepst van zijn gedachten?

Ann Jooris

Hoe oud voelt u zich?

“Als ik op een podium sta voel ik mij nog altijd 18 jaar, dan ben ik één met mijn gitaar. (lacht) Gisteravond na een concert van ‘Sommers of 69’ kwam de organisator mij feliciteren. ‘Hoe jij erin gelooft wat je doet’, zei hij, ‘en hoe jij op het publiek emoties overbrengt, jij bent precies nog altijd 18 jaar.’ Zo gaat ook een van de nummers die ik breng. (zingt) Dus ja, ik word volgend jaar 70 en ondanks mijn hartoperatie twee jaar geleden voel ik mij supergoed. In de coronaperiode ben ik gaan revalideren in het ziekenhuis om er topfit uit te komen.

“Ik zorg ook dat ik er goed blijf uitzien en ik sport veel. Ik tennis al heel mijn leven. Ik denk nog altijd dat ik Roland-Garros ga winnen. (lacht) En nu de laatste rage natuurlijk, padel.”

Hoe voelt u zich in uw lichaam?

“Nu ben ik in topconditie, maar twee jaar geleden ben ik door het oog van de naald gekropen. Het was vijf voor twaalf. Ik sukkelde al een paar maanden met een druk op mijn borstkas maar ik vertelde dat niet. Ook niet aan mijn vrouw. Het zou wel overgaan, dacht ik. Op een bepaald moment heb ik dan toch een bezoek gebracht aan mijn cardioloog. Hij stuurde me onmiddellijk naar het ziekenhuis om foto’s van mijn hart te laten nemen.

“Het was een vrijdag, dat weet ik nog goed. De telefoon ging. ‘Je moet nú geopereerd worden’, zei hij, ‘of je overleeft het weekend niet’. Ik zei: ‘Sorry maar ik moet optreden. In die vijftig jaar heb ik nog nooit een optreden geannuleerd.’ ‘Dan is ’t gedaan met jou’, zei hij. Had ik dat weekend opgetreden, dan was ik op het podium doodgevallen. Mijn kroonslagader was voor 99 procent dichtgeslibd.

“Ik leef gezond, ik rook niet, ik drink bijna niet, af en toe een wijntje bij het eten, maar het zit blijkbaar in de genen. Mijn grootvader heeft een hartaderbreuk gehad op z’n zeventigste. Mijn leeftijd dus.”

BIO • Geboren als Willy De ­Gieter op 9 augustus 1952 in Ukkel • Brak in 1971 helemaal door met de single ‘Zeven ­anjers, zeven rozen’ • Groeide uit tot een van de populairste Vlaamse ­zangers • Presenteerde vanaf 1989 het VTM-programma Tien om te zien • Stond op Pukkelpop 2018 • Was dit jaar te zien in Liefde voor muziek en in de zomereditie van Tien om te zien • Heeft twee kinderen met zijn echtgenote en een doch­ter uit een eerdere relatie

Waarover bent u de laatste tijd anders gaan nadenken?

“Ik moet eerlijk zeggen dat ik toen ik in het ziekenhuis lag mijzelf heb moeten overtuigen om meer tijd te maken voor mijn gezin. Liefde is muziek voor mij. Ik wil zingen. Ik wil op een podium staan. Ik wil applaus krijgen. Soms vergeet ik dat er nog andere dingen zijn in het leven.

“Luna, mijn dochter, vroeg mij twee jaar geleden: ‘Papa, wanneer gaan wij samen eens op vakantie?’ Ik had nog vier dagen vrij in juli, de rest van het jaar was helemaal volgeboekt. Direct gebeld naar het reisbureau. Citytrip naar Barcelona. Mijn kinderen, Luna en Luka, hebben daar vier dagen aan mij gehangen. Maar in Barcelona kom je veel Vlamingen tegen. Je loopt op straat en mensen roepen: ‘Hey Willy, mogen we een selfie?’ En dan mijn kinderen: ‘Papa, alstublieft!’ Maar ik ben zo. Ik sta altijd open voor iedereen. Ik heb nog nooit een foto geweigerd. Ik heb de reputatie dat mijn signeersessies langer duren dan mijn concerten. (lacht) Dat is misschien ook een deel van mijn succes.

“Sindsdien gaan we drie keer per jaar samen op reis.”

Wat vindt u een kenmerkende eigenschap van uzelf?

“Dat ik na al die jaren nog altijd ambitie voel om door te gaan. Ik heb net een nieuw album uit, maar ben al bezig met nieuwe nummers. Volgend jaar word ik 70 en daar hoort weer een reeks concerten bij. Typisch voor mij is die motivatie die blijft bestaan.

“Die eerste lockdown, toen niets mocht, dat was voor mij een drama. Ik zei toen tegen mijn vrouw Cindy: ‘Zie mij hier nu eens zitten in de zetel, naar Netflix te kijken.’” (lacht)

Hoe was uw kindertijd?

“Ik was gepassioneerd door het beroep van mijn vader, autohandelaar, dat was mijn droom voor later. Ik had een garage en een heleboel kleine autootjes waar ik hele dagen mee speelde. Maar op een dag kreeg ik van mijn grootvader voor Sinterklaas een gitaar. Hij was zelf trompettist en vond dat ik muziek moest leren spelen. ‘Als muzikant ga je altijd je boterham verdienen’, zei hij. En hij heeft gelijk gehad. (lacht) Tijdens de oorlog speelde hij walsjes, nadien ging hij rond met zijn pet. Terwijl veel mensen honger leden, kon hij altijd eten kopen.

“Zo ben ik op de muziekschool beland. Eerst notenleer, dan saxofoon, een fantastisch instrument. Daarna, toen ik 15 was, heb ik samen met mijn vrienden van de KLJ een coverbandje opgericht, The Sons of Abraham. We speelden hier op fuiven. Zo is het allemaal begonnen.”

Is het leven voor u een cadeau?

“Ja, uiteindelijk wel. Uiteindelijk is alles in goede banen gekomen. Ook met mijn oudste dochter Annemie, met wie ik tot haar achttiende geen contact heb gehad. Dat was een afspraak tussen haar mama en mij. Zij zou zorgen voor de opvoeding en ik voor de financiële kant.

“Nog voor Annemie geboren is, zijn wij uit elkaar gegaan. We hadden een heel wispelturige relatie. Ik was constant weg, had succes bij veel vrouwen en de mama van Annemie kon daar moeilijk mee om. Het moment dat we beslisten dat het zo niet verder kon, bleek zij zwanger te zijn, maar het had geen enkel nut om samen verder door het leven te gaan.

“In die achttien jaar heb ik mijn dochter één keer gezien. Na een optreden ergens in de buurt van Geraardsbergen. Ik denk dat ze toen een jaar of acht was. Ik was foto’s aan het signeren en ineens stond er een klein meisje voor mij. ‘Naar het schijnt ben jij mijn papa.’ En plots was ze weer weg. In de massa verdwenen.

“Ik heb duizenden interviews gegeven, maar geen enkele journalist heeft mij ooit de vraag gesteld: ‘Is het waar dat u een dochter heeft?’ Waarschijnlijk uit respect voor mijn privéleven. Zelfs mijn goede vrienden hebben mij nooit over Annemie aangesproken. Iedereen wist het, maar niemand sprak erover.

“Tot Cindy zwanger was van Luna, die nu negentien is, en er een artikel verscheen: ‘Willy en Cindy krijgen hun eerste kind’. Dat klopte ook, maar ineens ontstond er een storm. We werden bestookt door journalisten. Toen heb ik contact opgenomen met Annemie om klaarheid te scheppen, om een einde te maken aan al die indianenverhalen die intussen in de boekskes verschenen.

“Ik herinner me nog dat we hadden afgesproken in Brussel, incognito. Ik zie haar nog altijd zitten met een cola in de hand. Dat glas ging zo. (hevig trillend) ‘Wat moet ik nu eigenlijk zeggen?’ vroeg ze, ‘papa of Willy?’ ‘Zeg maar papa’, zei ik.

“En van dan af werd het een mooi verhaal. Al die verloren tijd halen wij nu dubbel en dwars in.”

'Met mijn oudste dochter heb ik tot haar achttiende geen contact gehad. Al die verloren tijd halen wij nu dubbel en dwars in.' Beeld © Stefaan Temmerman
'Met mijn oudste dochter heb ik tot haar achttiende geen contact gehad. Al die verloren tijd halen wij nu dubbel en dwars in.'Beeld © Stefaan Temmerman

Wat was de moeilijkste periode in uw leven?

“De periode waarover ik het daarnet had. Ik ben er sterker dan ooit uitgekomen, maar het was niet evident.”

Welke kleine alledaagse dingen kunnen u blij maken?

“Het eerste wat ik ’s ochtends doe, elke dag, winter en zomer, is naar buiten gaan bij mijn dieren. Kijken of alles in orde is, de waterbakken aanvullen, het ijs kapotslaan als het water bevroren is.

“Hier wonen maakt mij gelukkig. Ik heb nooit overwogen om in het buitenland een huis te kopen. Nee, hier liggen mijn wortels, in het huis van mijn grootvader.”

Wat biedt u troost?

“Hier kunnen thuiskomen. Ondanks al die mindere momenten die ik meegemaakt heb in mijn leven.”

Wat is uw zwakte?

“Uitstelgedrag.”

Waar hebt u spijt van?

“Het verhaal met Annemie. Dat ik dat niet vroeger in goede banen heb kunnen leiden. Dat ik haar jeugd niet heb kunnen meemaken. Belangrijke momenten zoals haar eerste communie, haar diploma-uitreiking en zo. De spijt is achteraf gekomen, dat wel. Op het moment zelf was ik veel te druk bezig en ik wist ook dat zij bij haar mama in goede handen was.

“Wat mij ook spijt is dat ik er niet was toen mijn vader stierf. Aan het einde van zijn leven was hij dement. We hadden hem in een rusthuis geplaatst, maar na enkele weken wilde mijn moeder dat hij terug naar huis kwam. Zij kon dat niet aan, zij wilde zelf voor hem zorgen. Uiteindelijk is hij gestorven toen ik in het buitenland zat.

“Heel mijn leven lang ben ik elke dag bij mijn ouders langs geweest. Elke dag, de krant meebrengen, een kopje koffie drinken, een babbeltje slaan. En dan had ik een optreden in Djerba en kreeg ik telefoon van mijn zus: ‘Papa is stervende.’ Ik kon onmogelijk tijdig terug raken. De dokter had gezegd: ‘Binnen een half uur is hij er niet meer.’ Ik ben beginnen te huilen, maar heb dan beslist om ’s avonds voor hem te zingen, alsof hij erbij was, net zoals vroeger. Nadien heb ik natuurlijk mijn klop gekregen. Op het moment dat ik er moest zijn, was ik er niet.”

Wat is uw grootste angst?

“Sinds mijn operatie hoop ik dat ik nog lang gezond mag blijven en dat ik nog mag meemaken hoe mijn kinderen verder evolueren in het leven.”

Hoe definieert u liefde?

“Liefde is voor mij niet possessief zijn. Je moet elkaar voldoende vrijheid gunnen. Op die basis kan liefde echt blijven duren.

“Cindy en ik zijn nu 24 jaar samen. Toen ik haar leerde kennen was mijn relatie met Isabelle A net afgelopen. Op mijn relatie met Isabelle was altijd veel kritiek gekomen: met dat leeftijdsverschil van bijna 25 jaar, dat kon toch niet blijven duren? Altijd die negatieve reacties, misschien was dat zelfs een beetje de reden van mijn breuk met Isabelle. En dan met Cindy, weer hetzelfde verhaal, weer een veel jongere vrouw. Ik vond haar een fijne meid maar wilde niet opnieuw al die shit over mij heen krijgen. Je weet wel, de oude bok en het jonge blaadje.

“In het begin dacht ik: weer al die miserie. Maar op een bepaald moment heb ik voor mezelf uitgemaakt dat ik het toch wilde proberen en haar voorgesteld om samen op reis te gaan. Als je constant samen bent, leer je elkaar echt kennen. En het klikte. En kijk, we staan nu 24 jaar verder, met twee prachtige kinderen. Dat is toch geweldig.”

'Heel mijn leven lang ben ik elke dag bij mijn ouders langs geweest. En dan had ik een optreden in Djerba en kreeg ik telefoon van mijn zus: ‘Papa is stervende.’' Beeld © Stefaan Temmerman
'Heel mijn leven lang ben ik elke dag bij mijn ouders langs geweest. En dan had ik een optreden in Djerba en kreeg ik telefoon van mijn zus: ‘Papa is stervende.’'Beeld © Stefaan Temmerman

Wanneer hebt u nog gehuild?

“Niet lang geleden, toen mijn zoon op sportkamp was. Ik zat in een opnamestudio en kreeg ineens telefoon van zijn leraar dat hij een zware val had gemaakt met zijn fiets. Zijn arm was gebroken en hij moest dringend geopereerd worden. Ik ben in tranen uitgebarsten. En toen ik hem dan in het ziekenhuis wenend van de pijn op de tafel zag liggen, ben ik opnieuw in tranen uitgebarsten, zo geëmotioneerd was ik.”

Wanneer bent u nog door het lint gegaan?

“Ik ga bijna nooit door het lint. Ik ben tegen discussies, tegen ruzies, tegen ambras maken. Ik ben een diplomaat. Die diplomatie heb ik van mijn ouders. Ik heb als kind nooit meegemaakt dat mijn ouders ruzie hadden. Na zestig jaar huwelijk zaten ze in de zetel nog altijd hand in hand. Ze waren verliefd op elkaar tot ze stierven.

“Maar als er iets technisch fout loopt op een concert, en gelukkig gebeurt dat sporadisch, dan word ik razend, dan is heel mijn optreden volgens mij naar de vaantjes.”

Hebt u soms last van heimwee?

“Nee, niet direct. Ik ben iemand die met een positieve blik naar de toekomst kijkt. Ik heb misschien wel een beetje heimwee naar het begin van mijn carrière, toen het voor mij een droom was waarin ik leefde. Ik was een anonieme student, wou leraar worden en ineens was ik een populaire figuur.”

Waar droomt u nog van?

“Ik heb al zoveel meegemaakt in mijn leven dat ik denk: wat kan er nog meer op mijn pad komen? Toen ik eind jaren 80 dacht dat de muzieksector en dus ook mijn carrière op sterven na dood was, werd ik ineens gevraagd als presentator van Tien om te zien op VTM. Ik herinner mij nog altijd het moment dat Mike Verdrengh mij belde: ‘Willy, er komt een commercieel station aan en wij denken aan een muziekprogramma met jou als presentator.’ ‘Zijn er nog wel Vlaamse platen?’ vroeg ik hem. (lacht) ‘Als dit programma bekend wordt, zullen er heel veel nieuwe platen opgenomen worden’, zei hij.

“Iedereen verklaarde mij gek. ‘Doe dat niet, als dat commercieel station mislukt, is je carrière helemaal om zeep.’ Maar wat had ik te verliezen? De eerste aflevering had een miljoen kijkers. Het werd een gigantisch succes. Van The Scabs tot Soulsister tot Tina Turner, alle grote binnen- en buitenlandse sterren zijn er de revue gepasseerd.

“En dan natuurlijk in 2018, Pukkelpop. Ik werd gevraagd om op te treden op Pukkelpop, samen met Mauro en Daan, stel je voor! Was dat nu een grap? En dan nog in het Nederlands, voor zo’n jong publiek. De laatste weken voor het concert, dat was stress tot en met. Toen we tegen de middag begonnen te soundchecken, was er niemand. Niemand. Ik dacht: dit wordt een ramp. Wie komt er nu kijken naar Willy Sommers op Pukkelpop?

“Wat bleek? Er was 12.000 man. Ze hebben de zijkant van de Marquee moeten openzetten omdat de mensen niet binnen konden. Mauro begon, dan Daan, dan Sennek. Dan was het aan mij, met ‘Als een leeuw in een kooi’. Ik had aan de band gezegd: speel een lange intro, zo kan ik mij aanpassen aan de reacties van het publiek. In mijn oortjes hoorde ik al veel lawaai, ik hoorde mijn naam scanderen en toen ik op het podium kwam zag ik het publiek helemaal uit de bol gaan en met bordjes zwaaien: ‘Willy for president’, ‘Show me your Willy’, ‘Willy number one’,…

“Er viel een rugzak van honderd kilogram van mij af. Dat optreden was een geweldig succes. Iedereen sprak erover. Alle media, VRT, VTM, alle kranten, alle tijdschriften, hadden het erover. ‘De Sultan van Vlaanderen heeft Pukkelpop veroverd’. Wie had ooit gedacht dat ik dit nog ging meemaken? Ik had dat zelfs nooit durven dromen.”

Wat hing er aan de muur van uw tienerkamer?

“Foto’s van mooie auto’s. Posters van The Beatles, The Rolling Stones, Ike and Tina Turner. Met The Yeats speelden wij vooral covers van groepen uit de jaren 60. Toen ik mijn setlist opstelde voor ‘Sommers of 69’ bleek dat wij met ons bandje vijftig songs hebben gespeeld van de top 100 van ’69. Het was voor mij gemakkelijk om daar twaalf pareltjes uit te halen, en dat is het album geworden.”

Heeft u ooit een religieuze ervaring gehad?

“Ik ben gelovig. Ik kom niet vaak meer in de kerk, alleen op begrafenissen, maar voor mij is dat toch nog altijd een moment van bezinning. Om even stil te staan bij de dingen. En elke avond, sinds mijn operatie, richt ik toch een gebedje tot God de vader. Vroeger als ik thuiskwam van een optreden, vol adrenaline, klaarwakker, keek ik nog naar het laatavondjournaal, met de sport erbij, en dan viel ik in slaap. Nu niet meer. Ik ga naar bed en bid.

“Ik heb dit nog nooit aan iemand verteld. Zelfs mijn vrouw weet dit niet.” (lacht)

'Ik ben gelovig. Elke avond, sinds mijn operatie, richt ik een gebedje tot God de vader.' Beeld © Stefaan Temmerman
'Ik ben gelovig. Elke avond, sinds mijn operatie, richt ik een gebedje tot God de vader.'Beeld © Stefaan Temmerman

Wat vindt u erotisch?

“Ik moet eerlijk zeggen, ik kijk nooit naar porno, dat interesseert mij absoluut niet. Maar wat ik erotisch vind, dat zijn sportieve vrouwen. Als ik naar de Olympische Spelen kijk, die atletisch gebouwde vrouwen in hun sexy pakjes, dat is voor mij erotiek, dat vind ik zo mooi.”

Wat is de bijzonderste plek waar u ooit de liefde bedreven heeft?

“Dat moet ergens in een auto geweest zijn, in mijn jongere jaren. Tot mijn 33ste heb ik bij mijn ouders gewoond. Hotel mama. Ik was geen flierefluiter, deels dankzij mijn papa, want de verleiding was groot. Ik was een tieneridool, ik had veel vrouwelijke fans. Maar ik moest toch altijd naar huis met papa. Hij was mijn chauffeur. Samen uit, samen thuis. (lacht)

“In mijn relaties ben ik altijd trouw geweest, maar ik heb wel ontrouw meegemaakt. Ontrouw is zoals een vaas die je laat vallen, je kunt ze wel lijmen maar de scherven blijf je altijd zien. In elke discussie komt dat naar boven.

“Ik kan me ook niet voorstellen dat ik een scheve schaats zou rijden. Al het mooie dat ik beleef met mijn vrouw en mijn kinderen, dat ga ik toch niet zomaar op het spel zetten voor een losse flirt. Geen sprake van.”

Hoe zou u willen sterven?

“Zeker niet op een podium. Ik zou graag in alle sereniteit hier willen sterven, in mijn omgeving waar ik als kind ben opgegroeid. Ik zeg altijd tegen Cindy: ‘Je moet mij laten cremeren en de urne hier in huis zetten zodat ik kan zien wat jullie allemaal uitspoken als ik er niet meer ben.” (lacht)

Wat zou u wensen als laatste avondmaal?

“Blinde vinken met puree en een goed glaasje rode wijn. Voor mijn verjaardag of voor een speciale avond zegt Cindy altijd: ‘Ik moet zeker niet vragen wat je vanavond wilt eten?’ Nee, blinde vinken met puree, dat maakte mijn moeder vroeger zo lekker klaar.

“Ik eet het liefst thuis. Dagelijkse kost. Wat Jeroen Meus klaarmaakt, dat eten wij hier. Eenvoudige dingen. Ik ga nooit naar sterrenrestaurants, dat is niet aan mij besteed. Ik ben opgegroeid als een eenvoudige jongen. Voor mij geen kreeft met kaviaar dus.” (lacht)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234