Donderdag 04/03/2021

cd van de week

Willy Moon - 'Here's Willy Moon' ****(*)

null Beeld kos
Beeld kos

Hij is pas drieëntwintig en komt uit Nieuw-Zeeland, maar met 'Here's Willy Moon' (**** 1/2) heeft Willy Moon een opmerkelijk debuut klaar waarop hij sixtiesrockabilly kruist met opzwepende hiphopbeats.

Een kleine 29 minuten heeft Willy Moon nodig om je ervan te overtuigen dat hij een van de meest opmerkelijke debuten van 2013 heeft gemaakt. Zelfs nu cd's weer een stuk compacter zijn, is dat aan de korte kant, maar deze messcherp in het pak zittende jongeman weet wat hij doet. Hij slaagt erin om met de meest uiteenlopende componenten meteen een eigen geluid te verzinnen, sloopt de muren tussen ouderwetse rockabilly en hiphop, én schrijft op de koop toe verdomd aanstekelijke songs.

Jack White is een fan, liet hem een single opnemen voor zijn Third Man Records en nam Moon achteraf ook mee op tournee. En een van zijn eerste songs, het door pompende breakbeats aangestuurde 'Yeah Yeah', werd meteen voor een iPodreclamecampagne gebruikt.

Maar nu is het dus tijd voor het echte werk, en opener 'Get Up (What You Need)' valt meteen met de deur in huis: strijkers zetten de melodie in, er vallen bonkende beats binnen, en dan komt Moon zelf tevoorschijn als een rocker met een attitude die je meteen bij de kraag vat. Nog even later komt er een achtergrondkoortje bij die het nummer nog een vierde trapje hoger duwt. En dat allemaal op minder dan twee minuten.

'Railroad Track' schetst dan weer een beeld van hoe de kruising tussen blues, gospel en de soundtrack van O Brother Where Art Thou? in 2013 hoort te klinken, en 'Yeah Yeah' - inmiddels ook een single - barst nadien zowat uit je speakers. Weer die pompende beats, maar dit keer schemeren er zowaar raakpunten met The Charlatans door. 'I Wanna Be Your Man' is even een uitschuiver. Indrukwekkend geluid, maar de song haalt niet het niveau van de rest. En gelukkig wordt de song meteen weggewalst door 'Working For The Company', waar krolse trompetten het opnemen tegen staccato geprogrammeerde beats, en jawel fietsbellen. Eerlijk: dit is zo'n spannende muziek dat je zin hebt om meteen opnieuw te luisteren, ware het niet dat 'Shakin' ook top is.

Genres op een hoopje
'What I Want', beeld je de jonge Ray Charles in, maar dan geruggesteund door een ruig garagerockbandje, blijkt weer prijs. Zelfs een van de meest platgecoverde songs aller tijden, 'I Put A Spell On You', klinkt fris en monter in de handen van Willy Moon. En ook nu gooit hij genres op een hoopje die op het eerste gezicht weinig gemeen hebben, maar het toch uitstekend met elkaar kunnen vinden. In de staart van de plaat zorgt 'My Girl' voor nog een verrassing: je zou zweren dat het een vergeten Ramonesnummer is, maar nee hoor: het blijkt eigen fabricaat. En ook dit klinkt als een hit.

Na 28 minuten en 48 seconden is het op. Kort dus, maar er staat geen noot te veel op deze plaat. En sterker nog: ondanks die veelheid aan referenties slaagt Willy Moon erin om uit al die bouwstenen iets te creëren dat alleen van hemzelf kan zijn. Een sprankelend, opwindend debuut dat naar meer doet verlangen. (Island)

Willy Moon treedt vanavond op in de Botanique te Brussel.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234