Dinsdag 01/12/2020

Wilde feestjes op de zijpodia van Roskilde dag 2

Seun en Femi Kuti en de begeleidingsband Egypt 80.Beeld GETTY

De tweede dag op Roskilde 2011 baadde niet zoals verwacht in zonlicht, maar onder een dik pak grijze wolken en een koude wind. De officiële Roskildetruien en -jassen gingen als zoete broodjes en wij begonnen te verlangen naar handschoenen zowaar. Gelukkig waren er zes podia om de aandacht af te leiden, en meer dan één feestje om de temperatuur op te drijven.

De eerste verkeersopstopping van de dag was voor de Amerikanen van Bright Eyes. De massa voor de Arenatent was enorm, het enthousiasme was nog groter. De vraag is echter waarom. Bright Eyes klonk niet slecht, maar trok toch vooral de aandacht als ze het tempo opdreven of extra melodie toevoegden. En dat was eigenlijk niet zo vaak. Op het einde van het concert kon gesteld worden dat Bright Eyes niet bepaald een onvergetelijke indruk had nagelaten.

Dan was de Britse band met roots van over de hele wereld, Zun Zun Egui, een betere gok. De basis van hun muziek is rock, doorspekt met wereldinvloeden, zuiderse ritmes en onverstaanbare 'lyrics', die volgens het persdossier in het Esperanto zouden moeten zijn. Gelukkig moet je niet verstaan waarover het gaat om er zwaar op te kunnen feesten.

Van wereldmuziek naar doorleefde soul: het is op Roskilde maar 200 meter lopen. In de Odeontent gaf Charles Bradley het beste van zichzelf. Heel sfeervol, maar 'the screaming Eagle of soul' (cfr Wikipedia) kan nooit de invloed van James Brown verstoppen.

Ook Matthew Dear kan, ondanks of net door zijn liveband, niet aan de vergelijking met LCD Soundsystem ontsnappen: gelijkaardige beats, soortgelijke ritmes, zelfde opbouw en toch bereikt hij nooit dat kookpunt waarop de boel ontploft. Zijn cooler than life-attitude op het podium, maakte de afstand met het publiek nog groter.

Seun Anikulapo Kuti, jongste zoon van de Nigeriaanse Afrobeatpionier Fela Kuti, en zijn oudste broer Femi zorgden met de begeleidingsband Egypt 80 voor het eerste echte feestje van de dag. Ze lokten geen volle tent, maar wie er was, was wel dolenthousiast. Er werd gehopst, gesprongen, gedanst en geswingd dat het een lieve naam had. Wie toevallig passeerde, had geen keuze maar moest door de aanstekelijke ritmes beginnen bewegen. Zelfs de (werkloze) jongens en meisjes aan het ijskraam werden gegrepen en bewogen (mét kraam) op de maat. Het begin van de set hebben we zelf gemist door Mastodon, maar volgens onze berekeningen moeten de erfgenamen van Fela Kuti minstens 2,5 uur op het podium hebben gestaan, begeleid door een uitgebreide en van Hawaï-hemd voorziene delegatie muzikanten en drie bevallige, traditioneel Nigeriaanse geklede (lees: halfblote) danseressen. Top!

Twee uur later speelt Magnetic Man in dezelfde tent, maar de situatie is ferm gewijzigd. De publiekstoeloop evenaart bijna die van Bright Eyes, en er staat minstens zoveel volk buiten als binnen de tent. Magnetic Man heeft een speciale band met Roskilde, zo beweert de festivalorganisatie althans zelf, maar aan de publieksopkomst te merken is daar wel iets van. Ons kan de dubsteprage niet lang bekoren: heel dansbaar, maar ook eentonig.

Dan gaan we liever wat experimentele groepjes gaan bekijken. Swans bijvoorbeeld, dat na 13 jaar nieuw leven is ingeblazen. Portishead (op hetzelfde moment op het hoofdpodium) neemt ze overal mee naartoe, en wij weten wel waarom. Op papier is Swans iets raar: een groep die zo weinig mogelijk noten probeert te spelen, is dat niet saai? Neen, dat is niet saai, niet voor toehoorder noch voor de muzikant. Het is vreemd, maar ook bezwerend en magischer dan een 'echte' tantra. De gitaristen en bassist zijn volledig toegewijd aan hun missie om nummers van één noot te spelen, bijgestaan door twee excellente drummers/percussionisten.

Maar er was nog één groep op de Roskildepodia die alle andere overtrof. Niet in publieksopkomst, maar wel qua energie, enthousiasme, bizariteiten, feestgehalte en pure wederzijdse liefde tussen band en publiek: het Zuid-Afrikaanse Shangaan Electro. Afgelopen week nog in een klein zaaltje in Sint-Joost-ten-Node, nu in een grote tent op Roskilde. Helaas maar halfvol, maar de afwezigen hadden dik ongelijk. Shangaan Electro is een hypersnel genre, zo'n 180 beats per minuut als we de persmap mogen geloven, doorspekt met Afrikaanse ritmes en etnische zang. Het resultaat is wild, aanstekelijk, onbevattelijk, bizar en vrolijk tegelijkertijd. Stilstaan is onmogelijk, en dat bewezen ook de vier danseressen op het podium. Op het eind moesten ze elkaar afwisselen, uitgeput als ze waren door de snelle ritmes. De liefde van het publiek voor de band was tastbaar, en die waren daar zo hard door geraakt dat ze tegen alle regels in toch nog twee bisnummers hebben gespeeld en ferm over tijd zijn gegaan. De MC bleef maar herhalen 'I love you Denmark', en zag zich uiteindelijk genoodzaakt mensen door te verwijzen naar de cd-stand (en de T-shirtstand) als ze meer Shangaan Electro wilden. Voor ons is het duidelijk: dit was hét optreden van de dag en misschien wel van het hele festival. Wie nieuwsgierig is geworden, nodigen we uit om het onderstaande filmpje te bekijken!

Elke De Pourcq vanop Roskilde Festival.

Bright Eyes: de eerste publiekstrekker van de dag.Beeld UNKNOWN
Charles Bradley.Beeld UNKNOWN
De begeleidingsband van Seun Kuti.Beeld GETTY
Seun Anikulapo Kuti.Beeld GETTY
Magnetic Man.Beeld UNKNOWN
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234