Dinsdag 25/06/2019

Wildcards zoeken en vinden nieuw filmtalent

De Wildcards voor filmstudenten zijn een begrip geworden in het Vlaamse audiovisuele landschap. Dit jaar waren er maar liefst 75 kandidaten. De zes laureaten, maar ook de andere inzendingen, zijn momenteel te zien op het Kortfilmfestival van Leuven. Jan Temmerman

Met de Wildcards, die sinds 2005 worden uitgereikt, neemt het VAF (Vlaams Audiovisueel Fonds) een soort scoutingtaak op zich om, op basis van de eindwerken in de diverse filmscholen, aanstormend talent te ontdekken én te begeleiden. Het principe is eenvoudig: op basis van een opmerkelijk eindwerk moeten net gediplomeerde filmstudenten niet eerst een uitgewerkt dossier indienen bij het VAF, maar krijgen ze meteen een premie om zo een snelle, professionele doorstart mogelijk te maken. De totale prijzenpot voor fictie, docu, animatie en experiment bedraagt intussen al 285.000 euro. Op het palmares van de Wildcards prijken inmiddels onder meer Hans Van Nuffel, Joost Wynant, Nathalie Teirlinck, Gust Van den Berghe en Tom Van Avermaet.

Dit jaar was film- én rechtenstudente Emilie Verhamme een van de laureaten. Als die naam al een belletje doet rinkelen, dan komt dat omdat zij eerder dit jaar met haar vorige studentenfilm Cockaigne geselecteerd werd voor de officiële kortfilmcompetitie van het Festival van Cannes. In haar nieuwe intrigerende fictiefilm Tsjernobyl Hearts vertelt ze over een broer en een zus, allebei tieners, die terugkeren naar het huis waar ze indertijd opgegroeid zijn. Ze maken er kennis met de nieuwe bewoners. Maar de sfeer is gespannen en nogal onheilspellend.

Duur berghok

"De titel is een verwijzing naar een documentaire over kinderen die na de kernramp in Tsjernobyl geboren zijn en hartafwijkingen blijken te hebben", vertelt Verhamme. "Mijn personages hebben ergens ook een hartafwijking omdat ze hun ouders verloren hebben. Het is een verhaal over grenzen aftasten. Niet alleen op fysiek gebied, maar ook op het vlak van sociale codes en relaties: tussen de broer en de zus, tussen de nieuwe bewoners en de twee tieners die daar plots opduiken. Actie en reactie. Ik ben heel erg geïnteresseerd in menselijke relaties."

De onbehaaglijke sfeer roept herinneringen op aan Funny Games van Michael Haneke. "Ja, die vergelijking is al vaker gemaakt, maar voor mij was het héél onbewust", lacht Verhamme. "Ik zie wel een gelijkenis in het onderliggende gevoel, het unheimliche, maar de drijfveren van de personages zijn totaal anders. Bij Haneke ging het om zinloos geweld. Bij mij zijn de personages eigenlijk nog kinderen, ook al is hun gedrag een beetje dubbelzinnig en is er, zeker bij de jongen, sprake van manipulatie. Het einde is nogal abrupt, maar voor mij is dat niet belangrijk. Ik wist van in het begin dat ik daar zou stoppen."

In de leuke, woordeloze documentaire 30m3 heeft Jeroen Broeckx het over garages. Ruimtes die bedoeld zijn om auto's te parkeren, maar hier dus niét. Hier worden ze voor de meest uiteenlopende zaken gebruikt: als volière, als atelier voor een kunstenares of een taxidermist, als kantoortje, om biljart, tafeltennis of zelfs petanque te spelen, als kapel of moskee, als repetitielokaal voor een rockbandje, enzovoort. "Het idee is gegroeid vanuit nieuwsgierigheid. Als ik voorbij garages fietste en de poorten stonden open, dan vertraagde ik automatisch, gewoon om te zien wat daar allemaal inzat", legt Broeckx uit. "Thuis hadden we geen garage. Wij woonden in 'het huis met het gat'. De auto stond onder het huis, maar zonder poort. De architect vond een garage niet veel meer dan een duur berghok. Er wordt vaak van alles mee gedaan, behalve parkeren. Dat was eigenlijk het vertrekpunt. Met oproepen via radio en kranten ben ik een halfjaar lang op zoek gegaan naar mensen met een bijzondere garage. Na die research hebben we over het hele land alles in twee weken gedraaid. Ik heb met al die mensen ook interviews gedaan, maar beslist om dat niet te gebruiken en het beeld voor zich te laten spreken."

Het filmpje heeft een hoog Man bijt hond-gehalte, maar misschien hoort Broeckx dat zelf niet zo graag? "Ik heb daar helemaal geen probleem mee, want ik werk nu ook voor dat programma. Het garage-idee is nu trouwens een rubriek geworden in Man bijt hond, maar die stukjes draai ik niet zelf. Ik heb het afgelopen jaar al voldoende garages gezien."

Haat-liefde

Een totaal ander soort docu is Pater familias van Bram Cartigny, waarin de regisseur aanstalten maakt om het ouderlijk huis te verlaten. Een huis waar de vader uit de titel reeds lang verdwenen is. Waarom en in welke omstandigheden? Door allerlei familieleden en vrienden voor zijn camera te halen wil de jonge filmmaker eindelijk klaarheid scheppen in dat onuitgesproken mysterie. Of Cartigny daar al dan niet in slaagt, mag hier niet onthuld worden, al was het maar om geen afbreuk te doen aan de efficiënte spanningsopbouw.

Bij deze boeiende docu wil het publiek immers meegaan in de vertelling. "Ik heb ook speciaal gekozen voor een voice-over, omdat het voor een soort verbondenheid zorgt met de verteller, zodat de kijker sneller mee instapt in een persoonlijk verhaal", zegt Cartigny, die toegeeft dat hij zelf een soort haat-liefdeverhouding heeft met human intrest-programma's en reality tv-formats. "Ik ben nog maar drie jaar echt met film bezig en nog volop aan het kijken welke richting ik uit wil."

www.kortfilmfestival.be

De laureaten van 2012

• Fictie: Nigredo van Michael Van Ostade (Sint-Lukas)

• Fictie: Tsjernobyl Hearts van Emilie Verhamme (Sint-Lukas)

• Docu: 30m3 van Jeroen Broeckx (RITS)

• Docu: Pater familias van Bram Cartigny (Sint-Lukas)

• Animatie: Little Ryan van Aad Verstraelen (KHLim)

• Experimenteel: Maturing as a Tree van Hans Galle (KASK)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden