Zondag 27/09/2020

wil ook wel eens versierd worden

De zus van Carla Bruni speelt in 5 x 2 nu eens niet een zwaarmoedige vrouw. 'Ik heb licht in me. Misschien doe ik dat altijd uit, maar nu had ik zin om de schakelaar aan te laten'

Valeria Bruni-Tedeschi

Parijs

Van onze medewerker

Luc Joris

Ooit liet de Frans-Italiaanse Valeria Bruni-Tedeschi optekenen dat ze acteren als een soort biecht ziet. In haar geval moet je dat nogal letterlijk nemen: in al haar vertolkingen geeft ze veel van zichzelf prijs. "Natuurlijk speel je een personage, maar je hebt het altijd ergens over jezelf. Ik ben het, het zijn mijn emoties, mijn armen, mijn dromen. Je blijft jezelf, omdat je alleen maar uit jezelf kunt putten. Noem het de magie van Stanislavski", aldus de actrice, die momenteel te zien is in 5 x 2, de nieuwste film van François Ozon.

Tegenover ons zit een jonge vrouw, gekleed in een fleurig, rozerood zomerjurkje. Haar lange, donkerblonde haren heeft ze ingeruild voor een kort donker kapsel. Ze ziet er opgewekt en monter uit, ver van de droefgeestige, lichtneurotische vrouw uit films als Oublie-moi, La seconda volta, Ceux qui m'aiment prendront le train of Rien à faire.

Die wolk van optimisme die ze als een zomers parfum draagt, mag je op het conto van regisseur Ozon schrijven. "Hij heeft me gevraagd of ik het zag zitten om niet een sterke, maar een mooie vrouw te spelen. Eerst vond ik dat een nogal vreemde en wrede vraag. Ik ben erop ingegaan omdat ik me afvroeg of ik zo'n personage wel kon spelen. Om mooi te zijn moet je je ook van binnen goed voelen. Ik wilde weten of het me zou lukken om gelukkig te zijn, om een personage te spelen dat naar geluk streeft. Het stemde ook overeen met een persoonlijk verlangen. Ik heb licht in me. Misschien doe ik dat altijd uit, maar nu had ik zin om het aan te doen."

Bruni-Tedeschi werd in 1964 in Turijn in een rijke industriële familie geboren. Haar vader stond jaren aan het hoofd van het familiebedrijf Ceat (Cavi Electrici Affini Torino), maar dat weerhield hem er niet van om opera's en requiems te schrijven. Als intendant van het theater van Turijn leerde hij ook Valeria's moeder kennen, een pianiste. De invloed van die melomanie vind je trouwens terug bij Valeria's zus: Carla Bruni is een gewezen topmodel dat onlangs een aardig Europees succes scoorde met haar eerste cd, vol fragiele Franse chansons in een akoestisch folkjasje.

Uit vrees voor de terreur van de Rode Brigade ruilde de familie begin jaren zeventig Italië in voor Parijs. Over haar jeugd, met veel geld opgroeien en de schuldgevoelens die daarmee gepaard gaan, draaide Valeria vorig jaar trouwens een film, Il est plus facile pour un chameau... "Dat waren twee maanden van erotische opwinding. Het was iets wat ik niet kende, twee maanden van geluk", zegt terugblikkend op haar tragikomische debuut. "Ik ben normaal iemand die vraagt om beschermd te worden, dat men zich met mij bezighoudt, maar in die film heb ik me om de anderen bekommerd. Door die film realiseerde ik me dat je als acteur maar één ding nodig hebt: liefde, met een grote l."

Bruni-Tedeschi sleept sinds ze in 1993 doorbrak met Les gens normaux n'ont rien d'exceptionnel het image met zich mee van onzekere, hypergevoelige en zwaarmoedige vrouw op de rand van de waanzin. 5 x 2 is zeker geen optimistische film, maar eerder Ozons wrange kijk op het instituut huwelijk. Toch schudt de actrice dat beeld hier enigszins van zich af. In de huwelijksscène straalt ze zelfs van levensvreugde. "Ach, dat was zo mooi", glimlacht ze. "Ik heb eindelijk begrepen dat ik zin heb om te trouwen. (lacht) Vroeger vond ik trouwen dom. Ik dacht dat het een gevangenis was en ik geloofde er niet in. Maar ik ben me er bewust van geworden dat ik eigenlijk wel een romantisch huwelijk zou willen." En dan slaat de nuchtere wanhoop weer toe: "Maar niemand vraagt me om mijn hand. Eigenlijk zou ik een advertentie moeten plaatsen. Veel jongens zijn lief voor me, maar nadien versieren ze het meisje naast me."

In 5 x 2 speelt Bruni-Tedeschi de rol van Marion, een jonge vrouw die nadat ze samen al een kind hebben beslist te scheiden. Niet omdat ze niet meer van haar man houdt, Marion wil zich opnieuw gelukkig voelen. Omdat Ozon zijn verhaal omgekeerd vertelt - en dus met de scheiding begint - moest Bruni-Tedeschi verjongen in plaats van ouder te worden. "Ik heb in de lijn van Lee Strasberg (invloedrijke pleitbezorger van method acting, LJ) en zijn methodiek rond het sensorische geheugen gewerkt", zegt de actrice. "François had me gevraagd iets te vermageren, me weer te kleden zoals ik me tien jaar geleden gekleed zou hebben. Automatisch vind je dan ook gevoelens, gewaarwordingen, een manier van stappen en kijken terug. Die herontdekkingstocht was boeiend. Het verandert je innerlijk. Je vindt ook je emotionele geheugen terug. Plots herinnerde ik me opnieuw al mijn dromen van toen ik twintig was.

"Voor mij is die manier van werken niet nieuw, maar elke film vraagt een andere aanpak. Ik ben ook niet op zoek naar een bepaalde methode - die zal ik toch nooit vinden - ik concentreer me liever op het innerlijke, op hoe ik functioneer. Werk ik als een piano die door een regisseur wordt bespeeld? En gebruikt hij alle noten? Zullen we erin slagen om die ene kleine hoge of lage noot te bespelen? Is de piano goed afgestemd of is er een probleem met een toets? Dat soort dingen interesseren me. Ik wil bij mijn instrument blijven en het goed afstellen voor die film waar ik aan meewerk."

Haar belangrijkste mentor blijft nog altijd de Franse theater-, film- en operaregisseur Patrice Chéreau. Bruni-Tedeschi doorliep zijn gereputeerde, maar inmiddels opgedoekte Ecole des Amandiers in Nanterre. Chéreau gaf haar ook haar eerste belangrijke filmrol (Hôtel de France, 1987). "Vergelijk het met je eerste lief. Het was de eerste keer dat ik echt een film gedraaid heb en dat ik er plezier aan beleefde om voor de camera te staan, je geliefd te voelen en dat ik ook de liefde van een regisseur wilde voelen. Patrice is een enorm harde werker. Dat heeft hij me ook geleerd: dat je nooit hard genoeg kunt werken en dat er altijd werk is. Hoe harder en hoe meer je werkt, hoe beter het resultaat. Nadien moet je je uiteraard ontspannen, maar ik geloof in noeste arbeid."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234