Woensdag 18/05/2022

InterviewPascal en Nik Braeckman

‘Wij zijn de Planckaerts niet. Zo’n intens contact, dat zou ons verstikken’

Pascal Braeckman en zijn zoon Nik. Beeld Bob Van Mol
Pascal Braeckman en zijn zoon Nik.Beeld Bob Van Mol

De oudste is 59, en is met enige voorsprong de bekendste geluidsman van Vlaanderen, een bijnaam die hij verwierf door zijn grote zichtbaarheid in programma’s als Reizen Waes. De jongste is 31, fervent gamer en werkt in Ikea in Gent. Pascal en Nik Braeckman, vader en zoon.

Stijn De Wandeleer

Pascal

“Nik en ik hebben elkaar vorig jaar niet veel gezien - misschien een keer of drie? Enerzijds is het coronavirus daarvoor verantwoordelijk, maar wij hebben het allebei ook gewoon erg druk. Nik met zijn werk en zijn twee jonge kinderen, en ik heb de voorbije maanden weer veel rondgereisd voor opnames. Wij zullen het elkaar niet snel verwijten als het weer even geleden is dat we hebben afgesproken: wij zijn de Planckaerts niet, hè. Zo’n intens contact, dat zou ons allebei verstikken. Maar ik moet toegeven dat ik het toch gemist heb om elkaar wat regelmatiger te zien. Daar gaan we dus werk van maken.

“Ik ben voor mijn werk, ook vroeger, altijd veel weggeweest van huis. Contact houden met de kinderen als ik in het buitenland zat, dat was toen allemaal niet evident. Het enige wat je kon doen, was bellen, maar in sommige landen was dat peperduur. Als ik weg was, was ik dus ook echt wég. Ik heb het wel even geprobeerd hoor, meer thuis zijn voor mijn gezin. Vijf jaar lang nam ik een functie aan als technisch directeur van stadsschouwburg Antwerpen. Tot mijn vrouw zei: ‘Stop ermee, want je bent niet meer de Pascal die ik ken’. Ik heb het avontuur blijkbaar toch echt nodig om me goed te voelen.

“Door al dat reizen is een groot deel van de opvoeding op de schouders van mijn vrouw terechtgekomen. Zij offerde bij de geboorte van onze kinderen ook meteen haar eigen carrière op om thuis te kunnen blijven. Over opvoeding hadden we gelukkig hele gelijkaardige ideeën. Zo vonden we het allebei belangrijk dat onze kinderen goed in hun vel zaten. Daarom hebben we hen nooit gedwongen om iets te studeren wat ze eigenlijk niet wilden. Maar we hebben hen ook geleerd dat, als ze iets gedaan wilden krijgen in het leven, ze er dan hard voor zouden moeten werken.

“Hard werken, dat heb ik zelf altijd met plezier gedaan. Al lag er, als enige kostwinner, natuurlijk ook wel wat druk op mij om elke maand genoeg geld te verdienen om al onze rekeningen te kunnen betalen. Dat is niet altijd gemakkelijk geweest. Eén keer weigerde een grote klant me te betalen, en toen hebben we wel even zwarte sneeuw gezien. Elke week stond er een deurwaarder in de woonkamer: enorm confronterend.

“Ik heb die financiële zorgen, in de mate van het mogelijke, voor mijn kinderen proberen te verbergen, maar door dat voorval ben ik wel een workaholic geworden, denk ik. Soms vraag ik me af of ik niet beter wat meer tijd met mijn gezin had doorgebracht. Je denkt altijd dat je die gemiste tijd later wel zal inhalen, maar dat gebeurt niet. Je kan niet verwachten dat je kinderen plots alles laten vallen als je zélf eens tijd hebt. Zo werkt het niet.

“Nik is sinds enkele jaren zelf vader. Kleinkinderen hebben, dat vind ik geweldig. Je hebt het plezier van kinderen, maar aan het einde van de dag mag je ze ook gewoon teruggeven. (lacht) Het is voor mij en mijn vrouw echt een prioriteit om tijd met hen door te brengen. Op vakantie gaan, dat is bijvoorbeeld iets wat we vroeger met onze eigen kinderen niet veel hebben gedaan. Maar over enkele maanden trekken we met het hele gezin - onze twee kinderen en hun eigen partners en kinderen - een week naar Center Parcs. Ik kijk daar nú al ongelooflijk naar uit.”

Pascal: 'Wij zijn de Planckaerts niet, hè. Zo'n intens contact, dat zou ons verstikken.’ Beeld Bob Van Mol
Pascal: 'Wij zijn de Planckaerts niet, hè. Zo'n intens contact, dat zou ons verstikken.’Beeld Bob Van Mol

Nik

“Papa was vroeger niet vaak thuis, maar dat was voor mijn zus en mij de normaalste zaak van de wereld. We wisten waarom hij weg was: zijn werk is nu eenmaal heel belangrijk voor hem, en hij moest natuurlijk ook geld verdienen.

“Als hij wél thuis was, maakte hij er altijd een punt van om veel tijd met ons door te brengen. We wisten ook dat, van onze beide ouders, hij meestal degene was van wie we iets gedaan konden krijgen. Die eerste dagen na zijn terugkomst lag hij ’s ochtends vaak uitgeput in bed, en dat was dan het ideale moment om te vragen of we naar een feestje mochten, of zo. ‘Ga maar’, zei hij dan, omdat hij gewoon wou slapen. (lacht) Maar hij kon ook streng zijn, als hij zag dat we te weinig hielpen in het huishouden, bijvoorbeeld.

“Ik heb heel lang niet echt geweten wat ik met mijn leven wou doen, en eigenlijk ben ik er nog steeds niet helemaal uit. Ik heb al veel geprobeerd. Een tijdje ben ik zelfs met mijn pa mee gaan werken, als geluidstechnicus. Dat was leuk, en in die job zijn we een maand samen naar Namibië afgereisd voor opnames. Eigenlijk ging dat samenwerken goed – ik kon zien dat mijn pa trots op me was – maar een vader is toch altijd tegelijk strenger én minder streng voor zijn kinderen.

“Af en toe kon het dus ook eens goed botsen, al waren we dat na vijf minuten weer vergeten. Wat ik vooral heel moeilijk vond tijdens die productie was om hem niet de hele tijd ‘papa’ te noemen. Die professionele grens bewaken: niet simpel. Uiteindelijk ben ik hem, tot zijn ergernis, de hele productie lang toch ‘papa’ blijven noemen. (lacht)

Gekke gewoontes

Nik over Pascal: “Mijn pa vindt het vreselijk om lange broeken te dragen. Als het kon zou hij altijd in een korte short rondlopen.”

Pascal over Nik: “Nik telefoneert niet graag. Dat heb ik ook: in het echt kunnen wij goed praten, aan de telefoon vallen we sneller stil.”

“Ik ben nadien gestopt met die job, vooral omdat de werkzekerheid in die sector niet altijd voor een even stabiel leven zorgt. Dat heb ik ook gezien bij mijn pa: er waren momenten waarop hij keihard moest werken, maar ook periodes waarin hij drie maanden thuis zat. Van financiële stress heb ik nooit erg veel gemerkt. Maar ik vind het toch net iets belangrijker om vaak bij mijn gezin te zijn.

“Mijn pa is naast een harde werker ook een fervent feestbeest. Mijn zus en ik werden al van jongs af aan door onze ouders meegenomen op café, en ook nu gaan we nog regelmatig samen uit. Wij hebben samen al op heel wat festivals gestaan, en één keer zijn we zelfs op een vijf dagen durende metalcruise geweest. Daar wordt dan stevig gefeest, en ja, ook behoorlijk wat gedronken. Mijn ouders hebben me al op hele slechte momenten gezien, maar ik heb mijn ouders óók al op hele slechte momenten gezien. Dat is bij ons thuis niks om je over te schamen.” (lacht)

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234