Zaterdag 16/01/2021

'Wij zijn de familie Flodder'

Anne, dorien en ella Leyers

Je kunt de komende weken je televisietoestel niet aanschakelen, of er flitst iemand van de familie Leyers door het beeld - pater familias Jan, dochters Dorien en Ella en binnenkort ook mama Anne. Alleen Billie en Olga schuiven een mediacarrière nog even voor zich uit. 'Iemand moet thuisblijven om de video af en aan te zetten.'

tekst Jeroen Verelst

foto Jimmy Kets

Het is een hemelsbreed cliché waar je in het mediawereldje van alle mogelijke kanten mee om de oren wordt geslagen, de radio- en televisiefiguren die in de ether of op het scherm 'gewoon zichzelf' blijven. De zussen Ella (17) en Dorien (21) Leyers zijn er meester in. Ontwapenend ad rem, en gezegend met een grote mond waar non-stop de meest gedurfde vragen uitrollen - getuige de stoute opmerkingen die ze backstage op de deelnemers aan de Eurosongpreselecties afvuren. De onverstoorbare cool hebben ze van vader Jan, momenteel te zien in het debatprogramma Frontlijn, de sociale genen hebben ze overduidelijk geërfd van moeder Anne. Vanaf 7 februari speelt zij de moeder van twee tienerdochters in Uit het leven gegrepen: 16+.

Toen Jan, Dorien en Ella een tijdje geleden in De Laatste Show te gast waren, werden de Leyersen opgevoerd als een 'showbizzfamilie' en in dezelfde adem vernoemd als de Pfaffs en de Planckaerts. Wordt er al druk onderhandeld over de docusoap?

Anne: "God, nee. Ik word nu al gek van de drukte in huis, laat staan dat er nog eens een televisieploeg zou bij komen. Het is louter een samenloop van omstandigheden dat we nu plots allemaal tegelijkertijd op televisie verschijnen."

Veel mensen zullen denken dat 'Jan wel iets geregeld zal hebben'?

Dorien: "Inderdaad, terwijl dat ab-so-luut niet waar is. Wel integendeel. Wij komen dan apetrots zijn bureau binnen, en hij valt compleet uit de lucht. Hij is altijd de allerlaatste die zulke dingen weet."

Anne: "Ik speel al bijna tien jaar bij het amateurgezelschap Arlecchino in Lier. De makers van 16+ hebben me gevraagd voor een screentest nadat ze een improvisatiestuk hadden gezien waar ik een rol in speelde. Jan had daar in de verste verte niets mee te maken. Dorien en Ella zijn ook altijd al bezig geweest met muziek, toneel, film. Toen ze amper elf was, bedacht en regisseerde Ella al zelf videoclips, waar ze de hele dag mee bezig was."

Dorien: "Klassiekers als Bloed en Cheerleaders only!"

Ligt de druk bij jullie hoger dan bij iemand die naar een andere achternaam luistert?

Dorien: "Ja, je moet je dubbel zo hard bewijzen."

Anne: "Ik heb natuurlijk een andere achternaam. Maar ik was nog geen drie weken aan het opnemen of de eerste journalist belde toch al om over de reeks te praten."

Dorien: "Het is moeilijk om er te geraken, maar nog véél moeilijker om er te blijven. Ik heb een paar jaar geleden een single opgenomen (met het duo Sunday Blues, JV). Die single maken ging nog wel, maar mensen gaan hem niet kopen omdat ik toevallig Leyers heet. Dus toen de single het goed deed, was dat extra bevredigend."

Anne: "Als ik hierna nog andere rollen in de wacht sleep, zal dat pas echt een bevestiging zijn voor mij. Mijn rol is trouwens ook uit mijn leven gegrepen, ik speel de moeder van twee pubers."

Typecasting?

Dorien: "Hela, wij zijn geen pubers meer."

Anne: "Ik kon me toch behoorlijk goed inleven in de situatie. Het programma werkt met situatiescenario's. Het scenario ligt vast, maar je vult zelf in hoe je het brengt. Ik heb wel eens meegedaan in de Dozen van Bart Peeters, ik heb ook een rolletje in De Kampioenen gespeeld, maar dat kun je toch niet vergelijken. Het wordt heel traag opgenomen, je wordt van alle kanten omringd door camera's. Die docusoap werkt volgens een totaal ander principe: één take, en liefst meteen een zo lang mogelijke take. Bijna theater op tv."

Improviseren is ook wat Ella en Dorien doen bij Leen Demaré op Donna. Ik las deze week ergens dat jullie voortdurend vergeten dat de microfoon openstaat en alles zeggen wat er in jullie 'zotte kop' opkomt.

Dorien: "Als Ella erbij is, gaat het voor mij allemaal vanzelf."

Nog geen last gehad van censuur?

Dorien: "Bij mijn weten is er nog nooit een uitspraak geweest die eruit geknipt is omdat Donna ze niet durfde of wilde uitzenden."

Kan iedereen jullie spontane en toch ietwat directe aanpak appreciëren?

Dorien: "Misschien is er hier en daar wel eens iemand die onze humor niet begrijpt. Maar Ella en ik hanteren dan ook een nogal absurde humor. Doordat we elkaar zo goed kennen, weten we vaak al op voorhand wat de ander gaat zeggen of hoe ze gaat reageren. Wij begrijpen elkaar perfect."

Is er ook een tijd geweest dat jullie het absoluut niet met mekaar konden vinden?

Ella: "Gisteravond nog (lacht). We verschillen vier jaar. Als je dan allebei wat jonger bent, ben je met totaal andere dingen bezig en begrijp je elkaar niet."

Anne: "Ze zijn ontzettend goede vriendinnen, maar als er eens een haar in de boter zit, kan het ook echt stormen."

Ondertussen dreigen jullie wel een onafscheidelijk duo te worden, een soort van Nicole en Hugo waar de een nooit meer zonder de ander kan.

Dorien (lacht): "Dat ze ons nu maar zo zien, dan is het binnen een paar jaar overal groot nieuws als toch een van de Leyerszussen besluit om solo te gaan. Nee, serieus, zo'n vaart zal het wel niet lopen. Ik zie trouwens ook niet in wat er erg aan zou zijn. Ik voel me samen met Ella uitstekend in mijn element."

Ella: "Zeker bij wat we nu doen op radio en televisie. Op het toneel heb ik je niet nodig (lacht)."

Dorien: "En wie gaat er dan komen kijken?"

Jullie draaien nu ook mee in het Eurosongcircus. Een meisjesdroom die in vervulling gaat?

Ella: "Zo ver zou ik nu ook niet gaan. Maar ik keek wel heel graag naar het Eurovisiesongfestival toen ik klein was. De hele avond samen voor de televisie, ik vond dat vroeger heel tof."

Anne: "Eigenlijk vind ik de preselecties spannender dan the real thing. Je kent die artiesten, het is dichtbij. Ik heb het gevoel dat de preselecties hier de laatste jaren ook belangrijker zijn dan het eigenlijke songfestival."

Daar gaan we toch altijd af als een gieter. Maken de BV's die jullie voor Donna of bij Eurosong ontmoeten eigenlijk nog indruk als je er zelf eentje in huis hebt?

Dorien: "Als ik Koen Wauters zie, komt de bakvis in mij toch altijd weer even boven (lacht). Dan stoten mama en ik elkaar toch nog altijd aan. 'Kijk kijk, Koen Wauters!' Waarop zij dan even uitgelaten: 'Ik weet het, ik weet het.' Hij heeft toch een speciaal effect op je, terwijl ik bij 'de Kris' compleet op mijn gemak ben."

Hebben jullie ook al sterren ontmoet die in levenden lijve plots ontzettende etters bleken te zijn?

Dorien: "Eigenlijk niet. Omgekeerd wel, mensen die je op televisie echt niet kunt uitstaan, en die ongelooflijke toffe mensen blijken te zijn."

Anne: "Het is een cliché, maar soms is er echt dag en nacht verschil tussen de televisiefiguur en de mens die er achter schuilt. Mensen denken dat ze iemand kennen, maar eigenlijk kennen ze die persoon alleen tweedimensionaal."

Van jullie echtgenoot/vader wordt ook wel eens beweerd dat hij in real life plots een pak minder sympathiek is. Hij steekt zelf de schuld op zijn slechte ogen.

Anne: "Dat is echt zo! Hij ziet niks. Hij rijdt zijn eigen zus op straat straal voorbij."

Dorien: "Hij is ook no-nonsense. Hij zal nooit een woord te veel zeggen, hij is niet de gast die onbekenden joviaal op de schouder klopt en een vlotte babbel aanknoopt."

Anne: "Jan is ook altijd een beetje verlegen geweest. Iedereen gaat ervan uit dat mensen die in de 'communicatiebranche' werken per definitie vlotte jongens en meisjes zijn. Terwijl dat bij heel wat televisiemensen, acteurs en actrices totaal niet het geval is. Bart Peeters, Koen De Bouw, Jan Decleir, stuk voor stuk heel verlegen mensen. Op een podium compenseren ze dat."

Dorien: "Mensen komen ook bij mij klagen. Ze hebben mijn vader dan in het echt gezien en zijn verontwaardigd dat hij hen niet herkende. Maar ze kennen hem alleen maar van televisie, hij kent hen gewoon niet. Hij heeft die mensen nog nooit gezien. En toch gaan ze er op een of andere manier vanuit dat mijn vader dan weet wie ze zijn."

Anne: "Combineer dat met een karakter waarmee je je niet geroepen voelt om iedereen aan te spreken, en je wordt al snel als arrogant bestempeld."

Ik heb het altijd nogal een vreemde redenering gevonden dat je plots verplicht wordt om tegen God en klein Pierke goeiendag te zeggen, gewoon omdat je af en toe met je kop op tv komt.

Anne: "Ik zal daar persoonlijk weinig problemen mee hebben. Ik zeg al goeiendag tegen een steen op straat."

Dorien: "Ik ben ook enorm sociaal, maar toch vinden veel mensen mij arrogant."

Anne: "Dat komt door je scannende blik. Ze heeft dat al van toen ze heel klein was, die blik waarmee ze je van kop tot teen inscant. Bij veel mensen komt dat nogal intimiderend over. Dorien is ook enorm wakker. Ze heeft altijd alles gezien en gehoord."

Ella: "Je kunt nog geen gesprek met iemand in huis beginnen, of twee seconden later staat Dorien er al bij. 'Wie, wat, waar, wanneer?'"

Anne: "Ella is een slome panter: heel rustig alles zijn gangetje laten gaan, maar op de momenten dat het nodig is, krijgt ze dan ongelooflijke energie-explosies. Ze neigt daarin heel erg naar haar vader. We weten nooit waar ze uithangt, ze sluipt heel onopvallend rond in huis. Jan is juist hetzelfde. Als Jan eens mee in de zetel komt zitten, kijkt iedereen vreemd op. Hij is meer een kat. De bak melk staat hier en als hij dorst heeft, komt hij wel eens piepen. Ik heb het graag zo, maar veel vrouwen kunnen daar niet tegen. Ze vinden dat je als koppel álles samen moet doen. Het weekend moet al op voorhand tot in de puntjes gepland zijn."

Dorien (ironisch): "Met zijn allen gaan wandelen in de Hoge Venen."

Anne: "Ik heb liever iemand die me verrast. Ik heb het nog gezegd, maar voor mij is het huwelijk een speeltuin en geen pashokje. Het is niet omdat je met iemand trouwt, dat je een verlengstuk moet worden van je partner."

Naar dezelfde muziek luisteren, dezelfde hobby's hebben, hetzelfde trainingspak dragen?

Anne: "Voilà. Ik blijf nog altijd een individu, en Jan blijft een individu. Je aanvaardt elkaar zoals je bent, het is te nemen of te laten. Ik zie Jan duizend procent zitten, en ik zou niet weten wat er nog kan gebeuren dat ik daar nog ooit van afwijk."

Dorien en Ella, wordt het niet bijzonder moeilijk om zo'n relatie te evenaren?

Dorien: "Ja. Mensen voeden hun kinderen vaak op zoals ze zelf opgevoed zijn. Als je ouders nog getrouwd zijn en een heel goed huwelijk hebben, wil je het zelf op dezelfde manier aanpakken. Ik hoop dat ik ook ooit iemand vind voor wie ik even onvoorwaardelijk wil gaan."

Ella: "Ik wil onvoorwaardelijk gaan voor Tom Boonen (lacht, Anne en Dorien treden haar razend enthousiast bij)."

Wat heeft Tom Boonen toch dat wij, andere stervelingen, niet hebben?

Anne: "Tom Boonen is puur impuls, puur vuur. Iemand die voortdurend alles overweegt, is per definitie niet iemand die vooruitgaat. Boonen is anders. Als hij de impuls voelt om een wedstrijd te winnen, gaat hij er gewoon voor. Dan denkt hij niet meer aan de wedstrijd van de volgende dag, dan gaat hij er gewoon voluit voor. Puur adrenaline, dat is verschrikkelijk jongensachtig."

Dorien: "Dát zien wij in Tom."

Tom Boonen is helaas wel bezet, dames. Dorien, een paar jaar geleden zei je in Humo dat je je vriendjes spiegelt aan je vader. Ik heb altijd gedacht dat het een fabeltje was dat vrouwen vallen op mannen die op hun vader lijken.

Dorien (zoekt hulp aan de overkant van de tafel): "Ella?"

Ella: "Ik heb hier niets mee te maken. What you do on your own time... (lacht)."

Dorien: "Sommige meisjes hebben misschien een idiote vader, maar ik ben heel tevreden met mijn vader. Ik vind mijn vader grappig en slim. Het is ergens toch logisch dat ik niet voor minder wil gaan dan de enige man met wie ik ben opgegroeid. Maar dat is niet ziekelijk, hé. Ik vraag mijn vriendjes niet of ze alstublieft hun stoppelbaardje willen laten staan (lacht)."

Als je dan iemand vindt die wel iets weg heeft van je vader, jaagt hij die jongen de stuipen op het lijf door hem te vragen 'hoe 't in 't leven is', getuige datzelfde interview.

Dorien: "Dat verhaal is een eigen leven gaan leiden. Hij heeft dat één keer gedaan, bij één jongen. Maar hij is wel iemand van weinig woorden. Als hij al in huis is, wat niet veel gebeurt, zal hij eerder gewoon zwijgen."

Misschien is de omgekeerde situatie wel nog erger.

Dorien: "Dat vind ik ook, van die ouders die je de eerste keer zien en je meteen in hun armen sluiten als hun toekomstige schoondochter. Dan heb ik liever iemand als papa, die zich wat afzijdig houdt."

Ella: "Maar mama compenseert dat dan weer."

Anne: "Je weet nooit wie het laatste vriendje is dat de revue passeert. Ik wil niet het risico lopen om onvriendelijk te zijn tegen degene die wél een blijver is. Ik denk ook dat het anders is voor moeders en dochters. Voor de vader is dat anders."

Dorien: "Papa heeft wel dat beschermende van vaders tegenover vriendjes van hun dochters. 'Als iemand mijn dochter iets misdoet, dan...' Dus pas maar op als je dit interview uittikt (lacht). Het vreemde is dat hij zich totaal anders gedraagt tegenover jongens van wie hij weet dat het al jarenlang vrienden zijn. Dan is hij de vriendelijkheid zelve, en is hij plots wel enorm joviaal. Wat extra testosteron in huis mag af en toe wel. Papa is meestal de enige man aan tafel."

Arme Jan.

Dorien: "Niks arme Jan. Hij wordt hier echt enorm in de watten gelegd. Hij vraagt zo weinig dat iedereen spontaan recht springt om hem te bedienen als hij dan toch eens laat merken dat hij zin heeft in koffie."

Ella: "We hebben hier alle vijf een onverklaarbare need to please him."

Dorien: "Hij is zich daar ook heel goed van bewust, maar haalt zijn schouders op. 'Ik kan er ook niets aan doen.'"

Verschilt het gezin Leyers erg van andere huishoudens waar jullie wel eens over de vloer komen?

Anne: "Ik sta er altijd van versteld hoe het huis er bij andere gezinnen altijd zo opgeruimd bij ligt. Ik mag geen potje op tafel zetten of het ligt binnen de week vol met gommen, balpennen...

Dorien: "... punaises..."

Ella: "... oorbellen."

Anne: "Ik vraag me dan telkens af: 'Waar zijn die potjes bij andere gezinnen? Waar blijven zij met hun prullen?' Mijn ouders waren ook zo. Ik heb altijd geleerd dat een tafel in de eerste plaats dient om papieren en rommel op te leggen. Maar soms is het bij ons thuis zelfs voor mij toch ook een beetje te veel van het goede."

Dorien: "Dan ontsteekt ze in een opruimwoede, en moet alles buiten. Zoals papa's allereerste gitaar (hilariteit). Mama had ze buiten bij het stort gezet. Papa is daar echt een week niet goed van geweest."

Anne: "Dat zijn helaas feiten die nooit verjaren bij ons."

Vallen al die hypergeorganiseerde huishoudens niet ontzettend saai uit in vergelijking met de gezellige chaos ten huize Leyers?

Anne: "Niemand van mijn vrienden of vriendinnen heeft een saai huishouden, anders zouden ze mij daar ook niet meer zien. Ik hou wel van buitenbeentjes, van mensen die voortdurend de vreemdste dingen meemaken en altijd straffe verhalen te vertellen hebben. De leukste reizen zijn toch ook de reizen vol hindernissen. Dochter vergeten in het wegrestaurant naast de autosnelweg, dat soort verhalen."

Autobiografisch?

Ella: "De familie Flodder, dat zijn wij (lacht)."

Anne: "We trekken geen rampspoed aan, maar we hebben toch onze dosis pechverhalen. Op het moment zelf zijn die gebeurtenissen meestal verschrikkelijk, maar het zijn wel die anekdotes die blijven hangen en nadien het langst blijven voortleven."

Hoe zijn de Leyerskinderen opgevoed? Vrijheid, blijheid of net heel streng?

Dorien: "Toen ik geboren werd, had mama een duidelijk plan."

Anne: "Had ik een plan? Nee, ik ben altijd heel intuïtief geweest in de opvoeding van de kinderen. Dat heb ik ook weer meegekregen van mijn ouders. Ze hebben nooit geschipperd tussen hun kinderen. Mijn twee zussen zijn op kot geweest in Brussel, maar mijn pa vond dat niets voor mij. Ik heb dan weer een motor gekregen toen ik zestien was. Ik heb twee jaar rondgereden zonder rijbewijs."

Ella: "Dat was geen probleem, want de plaatselijke agent was verliefd op haar. Mooi meegenomen."

Anne: "Ik kreeg dan wel onder mijn voeten als mijn vader hoorde dat ik op de rijweg reed, ik zag er het nut niet van in om met zo'n machine van 125cc op veldweggetjes te blijven rijden, maar hij vond het ook wel knap dat ik het lef had om dat te doen. Mijn zussen kregen geen motor. Mijn ouders hebben ons altijd heel individueel aangepakt, en dat doe ik ook met mijn eigen kinderen."

ella

We hebben hier alle vijf een onverklaarbare need to please him

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234