Dinsdag 19/01/2021

'Wij zijn de Bryan Adams van de indierock'

Het is vandaag moeilijk te geloven, maar er was een tijd waarin de combinatie van luide gitaren, melodieuze songs en ongegeneerde emotionaliteit enkel filosofiestudenten aansprak. Nirvana kraakte de mainstreamcode, maar wie opgroeide in de jaren negentig kon evenmin om tijdgenoten Buffalo Tom heen. 'We schaamden ons niet voor onze diepste gevoelens.'

DOOR KURT BLONDEEL

Zanger-gitarist Bill Janovitz en bassist-zanger Chris Colbourn schreven songs waarin ware liefde een onneembare vesting leek, het andere geslacht een labyrint vol valkuilen en geluk een wegdeemsterend lichtpuntje in de verte. Toch is het leven gul voor hen geweest. Jobs, kinderen en af en toe wat muziek: meer kunnen Janovitz, Colbourn en drummer Tom Maginnis zich niet wensen. Om te vieren dat Buffalo Tom voor het eerst in acht jaar nog eens een plaat heeft afgerond (release: begin 2007) steekt de groep voor een beperkt aantal Europese optredens de grote plas over.

We branden van nieuwsgierigheid naar tekst en uitleg, maar Bill Janovitz kan niet aan de telefoon komen: als makelaar staat hij op het punt een grote verkoop af te sluiten. Chris Colbourn, die een boekingskantoor runt, neemt over. "De plaat heet Rashomon. (lacht) Maak je geen zorgen, dat is de werktitel. Het is ook een film van Akira Kurosawa waarin drie mensen een incident navertellen vanuit hun standpunt, vandaar. Clint Conley van Mission Of Burma zingt mee op één nummer en het is een back to basics gitaarplaat."

Toen jullie eind jaren tachtig begonnen, werden jullie als weirdo's beschouwd: te melig voor fans van Dinosaur Jr. en Mudhoney, te ongepolijst om op MTV aan de bak te komen.

Chris Colbourn: "Ja, net voor Nirvana doorbrak, was onze wimpy folkrock iets voor kleine labeltjes die onopgemerkte vinylsingeltjes uitbrachten die enkel op onbeduidende college radios werden gedraaid. In die zin was het een uitloper van de punkrock. Alleen wilden Billy en ik als kind niet The Sex Pistols maar Creedence Clearwater Revival of The Rolling Stones zijn. Het feit dat we er ons niet voor schaamden onze diepste gevoelens in songs te gieten had niets met radicaliteit te maken. Het voelde gewoon natuurlijk aan. We beseften al heel vroeg dat het geen enkele zin heeft je anders voor te doen dan je bent."

Jullie eerste plaat kwam uit in dezelfde week als het debuut van Nirvana. Zij werden groot, jullie niet. Tot hoeveel slapeloze nachten heeft dat geleid?

"Ach, wij werden groot op onze eigen manier, in dat grote middenveld waarin ook The Lemonheads en Teenage Fanclub zich bevonden. Daar waren we best gelukkig mee. Verder dan nu en dan een goeie plaat maken heeft onze ambitie nooit gereikt. Geen scheidingen, drugsklinieken of foute podiumkledij: het is voor ons allemaal goed uitgedraaid, dankjewel."

Als Let Me Come Over de beste Buffalo Tomplaat is, dan is 'Taillights Fade' de definitieve Buffalo Tomsong: in de indierock is het een standard.

"Ja, terwijl het ons aanvankelijk een vullertje leek. Het was pas de derde single uit die plaat en bovendien deed het ons zo sterk aan Aerosmith denken dat we er gezonde twijfels over hadden of het wel onze song was. Maar goed, hij heeft tenminste een betekenisvolle tekst die Bill heel mooi zingt. Als ik één ding mag verlangen van mensen die naar onze muziek luisteren, is het wel dat ze beseffen dat wat we deden echt en eerlijk was. We schreven geen teksten die je als een hersenchirurg moet ontleden. Ze kwamen recht uit het hart."

Met Big Red Letter Day kwamen jullie het dichtst bij een grootschalige doorbraak. Wellicht was het geen toeval dat die cd in Los Angeles werd opgenomen met de Robb Brothers als producers, bekend van Rod Stewart en Whitney Houston.

"Neen, maar van de twee maanden dat we er waren, is zowat de helft opgegaan aan het luisteren naar hun sterke verhalen. Ik herinner me nog dat ze het hadden over de keer dat Ron Wood binnenwipte om iets mee te spelen op de plaat van Ringo Starr. Plots hoorden ze boven een explosie en toen ze gingen kijken stond de studio in de fik. Bleek dat Ron en Ringo aan het freebasen waren geweest met een of andere drugscombinatie. Eigenlijk is hun hele studio een levend rockmuseum. Ze vonden het vreemd dat Gene Simmons van Kiss, die daar toen ook rondliep, geen oude bekende van ons was. (lacht) Voor ons nuchtere Bostonians was het een heel aparte wereld. Ook al omdat wij een song klaar hadden in de tijd waarin zij een koffie dronken."

Jij en Bill zijn de songschrijvers van de groep, maar toch was Buffalo Tom altijd een democratie.

"Mét de nodige fikse ruzies weliswaar, maar in feite waren die nooit echt fundamenteel van aard. Ik hou Bill alleen tegen als hij blues, country of covers van The Band begint te spelen. (grinnikt) Er zijn soms vuisten aan te pas gekomen, ja, maar dan op de manier waarop broers vechten. Meestal raakten we er wel uit na een lange discussie. Vooral Bill en ik kunnen dagenlang over de kleinste futiliteit debatteren. Het werd pas gevaarlijk toen we constant op tournee waren. Daarom doseren we nu. Kom je trouwens kijken in Brugge?"

Neen en ik heb een gruwelijk excuus: ik ga die dag naar Bryan Adams kijken.

"Echt? Weet je, eigenlijk heb ik Bill altijd gezien als de Bryan Adams van de indierock. Ik meen het, hoor. Hun zang en gitaarspel zijn behoorlijk emotioneel, wat ze doen, is gemeend en een beetje melodramatisch, maar het blijft hele basic rock. Mooi, toch?"

Nu je het zegt. Bedankt!

Buffalo Tom speelt op zaterdag 8 juli om 18.05 uur op het Cactusfestival in het Minnewaterpark van Brugge, www.cactusfestival.be en www.buffalotom.com

Geen scheidingen, drugsklinieken of foute podiumkledij: het is voor ons allemaal goed uitgedraaid

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234