Woensdag 27/10/2021

'Wij zijn altijd meer geweest dan alleen een gek kapsel'

Na zestien jaar komt er eindelijk een nieuwe cd uit van The B-52's

John Lennon was een fan en Kurt Cobain leerde gitaar spelen nadat hij de groep op televisie had gezien. Nu hebben ze, zestien jaar na 'Good Stuff', eindelijk

een nieuw album klaar. The B-52's zijn terug en 'Funplex' klinkt even krankzinnig als verhoopt: prettig gestoorde pop over seks, promiscue octopussen, eindeloze feestjes en liefde in het jaar 3000. Kortom, leeftijd en trends hebben geen vat op dit kleurrijke gezelschap. 'Het moet uit de hand lopen.'

DOOR BART STEENHAUT

BRUSSEL l Fred Schneider en de naar het moedernest teruggekeerde Cindy Wilson schenken champagne in en laten aardbeien aanrukken. Ze zijn naar eigen zeggen blij dat we er zijn, wat een beetje bizar is aangezien we elkaar nog nooit hebben ontmoet. Maar het verklaart wel meteen waarom The B-52's door zowat iedereen geliefd zijn. Ze maken niet alleen muziek waar geen enkele vorm van cynisme tegen opgewassen is, maar ze hebben ook nooit hun gevoel voor humor verloren. En dat ondanks een paar wezenlijke tegenslagen: gitarist Ricky Wilson was een van de eerste beroemde aids-doden. Ze zijn allemaal rond de zestig jaar, maar zien er haast leeftijdsloos uit en ze praten nog altijd met het enthousiasme van tieners die voor het eerst een lief hebben versierd. "Ik ben blij dat ik weer mag meedoen", kirt Cindy Wilson. 'We zijn je altijd graag blijven zien', lacht Schneider. Er wordt een nieuwe fles champagne besteld.

Om maar meteen met de deur in huis te vallen, waarom hebben jullie er in godsnaam zestien jaar over gedaan om een nieuwe cd op te nemen?

Schneider: "We doen er altijd lang over om songs te schrijven, omdat we daarvoor met zijn allen in één kamer moeten kunnen improviseren. Teksten als de onze zet je niet zomaar op papier. Die ontstaan door tijdens repetities vraag-en-antwoordspelletjes te spelen. Iedereen heeft evenveel inspraak. We zijn vier verschillende individuen en pas als we allemaal onszelf kunnen zijn ontstaat dat typische B-52's-geluid. We zijn een democratie. Een echte democratie, niet wat president Bush onder dat begrip verstaat. We hebben eigenlijk maar een paar jaar echt stilgelegen. Ondertussen zijn er al een paar Amerikaanse tournees geweest en is Cindy teruggekeerd."

Cindy, hoe vreemd was het om naar Good Stuff te luisteren, de enige B-52's-cd waarop je zelf niet te horen was?

Wilson: "Heel bizar. Ik ben toen ook weleens naar een concert gegaan om te tonen dat ik hen nog altijd een goed hart toedroeg. Toen ik dan achteraf backstage goeiendag ging zeggen, leek het haast alsof ik als een geest boven de groep zweefde en mezelf zag lopen. Zoals in een foute horrorfilm waarin je mensen uit hun lichaam ziet treden. Ik ben destijds ook niet uit volle overtuiging opgestapt, want het is heerlijk om met zijn vieren op stap te zijn. Dan duurt het nooit lang voor het uit de hand loopt. Dat moet ook, vind ik."

Waarom ben je dan weggegaan?

Wilson: "Ik wilde kinderen en zag het niet zitten om met een kleine op de arm de wereld rond te reizen. Na de Cosmic Thing-tournee was ik bovendien compleet opgebrand."

Schneider: "Iedereen zat toen op zijn tandvlees. Ik heb maanden ziek op het podium gestaan en na anderhalf jaar wilden ze ons ook nog eens naar Japan sturen. Maar daar hadden we fysiek de kracht niet meer voor."

Was het een schok toen jullie na vijf platen haast van de ene dag op de andere wereldwijd doorbraken met 'Love Shack'?

Wilson: "Dat succes hadden we niet zien aankomen. Voor hetzelfde geld was het ook nooit zover gekomen, want de platenfirma vond onze nummers veel te bizar en daardoor wilden de grote radiozenders aanvankelijk ook niet mee. We hadden het geluk dat we erg populair waren bij de collegeradio's. Daar was de respons zo overweldigend dat 'Love Shack' op den duur toch een hit werd. Uiteindelijk heeft de song in vijftig Amerikaanse staten op nummer één gestaan. In die tijd waren Paula Abdul en Milli Vanilli onze grootste concurrenten. Van beiden is achteraf gebleken dat ze hun songs niet zelf hadden ingezongen."

Hoe gingen jullie om met dat succes?

Schneider: "Als het je van de ene dag op de andere overvalt, is succes vooral heel stresserend. Maar de timing was perfect. We zaten diep in de schulden en stevenden recht op een faillissement af door een paar slechte contracten die we in vertrouwen met onze manager getekend hadden. Hoe meer platen we verkochten, hoe minder we verdienden. We hadden ons jaren te pletter gewerkt en hebben daar geen cent aan overgehouden. Voor Cosmic Thing uitkwam, hebben we hem aan de deur gezet en er gaat geen dag voorbij dat ik me niet afvraag hoe het ons zijn vergaan mocht 'Love Shack' niet zo'n grote hit geworden zijn. Dat nummer heeft echt ons leven gered."

Was er dan niemand in de groep die zich voordien vragen had gesteld over de gang van zaken?

Schneider: "Niet echt. Maar we hebben van onze fouten geleerd. Nu laten we ons omringen door een batterij uitstekende advocaten. Er zwemmen vandaag nog altijd evenveel haaien rond in de muziekbusiness als vroeger. We hebben ons er alleen veel beter tegen gewapend door zelf nog grotere haaien in dienst te nemen."

Als er één thema is dat vaak terugkomt op Funplex is het wel...

Schneider: "...seks. (lacht) Naarmate we ouder worden speelt seks een almaar grotere rol in ons leven. Ik zou ook niet weten waarover we anders moeten schrijven. Bovendien ontstaan onze teksten tijdens improvisatiesessies. Je zou ons moeten bezig zien. Dan wordt de hele Kamasutra op muziek gezet. (lacht) We mogen dan wel over seks zingen, ik vind ons niet platvloers. We staan nooit met onze broek op de enkels."

Jullie hebben een gastrol vertolkt in het jongste seizoen van The L Word, de populaire tv-serie over het leven van enkele lesbische vrouwen. Was dat een nieuwe manier om een breed publiek aan te spreken, nu op de radio meer reclame dan muziek te horen is?

Schneider: "Precies. De meeste radiomakers zijn meer met cijfers bezig dan met muziek. Dus toen de vraag kwam om aan de serie mee te werken vonden we dat zelf ook een buitenkans. The L Word is waanzinnig populair bij homo's en lesbiennes, toevallig ook een groep waarin wij veel fans hebben. Keith en ik hebben ons in de jaren tachtig al geout en onlangs is ook Kate uit de kast gekomen. Dat was wel een verrassing. Nooit gedacht dat zij een lesbienne zou zijn."

Wilson: "Eigenlijk is ze biseksueel."

Schneider: "Ah, dat wist ik niet."

Wilson: "Ze is vroeger wel met mannen geweest, maar nu heeft ze een relatie met een vrouw. Dat is toch duidelijk, of niet?"

Schneider: "Ik ben een trysexual. Ik probeer alles uit."

Jullie teksten zijn altijd heel surrealistisch, popart met woorden. Een voorbeeld uit 'Love Shack': 'Hop in my Chrysler/It's as big as a whale/and it's about to set sail.' Hoe verzin je zoiets?

Wilson: "Een jointje roken helpt altijd."

Schneider: "Chryslers zijn ook gigantische auto's, hé. Net boten op wielen. We houden van poëzie en willen niet over platgetreden paden lopen. Ik ben eigenlijk als dichter begonnen, wist je dat? Sommige gedichten, zoals 'Planet Claire', zijn achteraf tot songs geëvolueerd. Ik heb al eens een dichtbundel uitgegeven en ik zie mezelf in de eerste plaats als schrijver. Ik zou mezelf nooit een zanger noemen."

Wat beschouwen jullie zelf als de belangrijkste bijdrage van The B-52's aan de popmuziek?

Schneider: "We hebben outsiders een stem gegeven. Homo's, nerds, seuten, iedereen die geen deel uitmaakte van de incrowd, dát was ons publiek. Als er één boodschap in grote neonletters uit onze muziek spreekt, is het wel: het is oké om anders te zijn. Wij hebben nooit een trend gevolgd. Volgens mij ligt daar de verklaring waarom we er vandaag nog altijd zijn."

Toch is er inmiddels een generatie van bands opgestaan die jullie als een belangrijke inspiratiebron naar voren schuift. Denk maar aan Mika en Scissor Sisters.

Schneider: "Dat is zeer flatterend, vooral omdat ik hen zelf ook erg de moeite vind. Zelfs Kurt Cobain zei ooit dat hij gitaar heeft leren spelen nadat hij ons had zien optreden bij Saturday Night Live. En John Lennon was zo weg van 'Rock Lobster' dat hij prompt besloot om zijn sabbatperiode in New York af te ronden en opnieuw muziek te maken. Ondertussen hebben we samen met Yoko opgetreden, een warme, innemende vrouw. Volgens haar herinnerde onze muziek John eraan hoezeer hij het miste om op een podium te staan."

Waarom wilden jullie destijds een popgroep?

Schneider: "Dat was geen bewuste keuze. Ik heb mijn school niet afgemaakt en ben een tijdje ober geweest, kwestie van de eindjes aan elkaar te knopen. Toen we met de band begonnen, zagen we dat in de eerste plaats als een kunstproject. Zoals je een beeldhouwwerk maakt, of een installatie in een museum. Alleen werden we daar op een gegeven moment zo bedreven in dat ik speciaal van Atlanta naar Athens overkwam om te kunnen repeteren. Uiteindelijk heb ik daar een nieuw baantje gevonden. Ik werd chauffeur voor bejaarden en bezorgde warme maaltijden aan huis. Een hele fijne job, overigens. Nadien konden we ons met The B-52's bezighouden."

Wilson: "Ricky en Keith waren in die periode net terug van een reis door Europa, waar ze straatartiesten hadden gezien. Ik weet dat ze even met het idee hebben gespeeld om zelf iets soortgelijks te doen. Zover is het nooit gekomen, maar veel van hun ideeën hebben ze later wel in onze act gestopt."

Hadden jullie meteen in de gaten dat The B-52's meer kon zijn dan een manier om grijze zaterdagavonden in te kleuren?

Wilson: "Dat was een vraag die ons niet bezighield. Wij konden onze lol niet op en dat was ruim voldoende. Niemand van ons hield het voor mogelijk om met de band een carrière uit te bouwen. We waren de eerste rockgroep die bewees dat je vanuit een gat als Athens bekend kon worden. In die zin zijn we ook belangrijk geweest voor R.E.M., al geloof ik niet dat we op muzikaal vlak veel invloed op hen hebben uitgeoefend. Laat het me zo stellen: The B-52's heeft Athens op de wereldkaart gezet en dankzij R.E.M. is dat ook zo gebleven."

Stoort het dat het grote publiek vaak niet verder kijkt dan jullie hippe pakjes en gekke kapsels, en daardoor voorbijgaat aan de ecologische boodschap die vaak in jullie songs zit?

Schneider: "Dat je daarover een vraag stelt, bewijst dat het thema in onze teksten genoeg benadrukt wordt. Muziek mag wel wat diepgang hebben en milieu is een thema dat ons altijd na aan het hart heeft gelegen, ook toen dat nog niet in de mode was. We hebben in de loop der jaren ook haast 1 miljoen dollar ingezameld voor de strijd tegen aids.

"Onze look is uit noodzaak ontstaan. We hadden geen geld en kochten uitsluitend kleren in tweedehandswinkels. Daar vonden we ook de pruiken waarmee de meisjes later zo zouden opvallen. In dat soort kleren gingen we ook uit. Het is niet dat we bewust een fashionstatement wilden maken, maar zo had het publiek tijdens de optredens wel iets om naar te kijken."

In hoeverre zijn de revival van The B-52's en de aanhoudende belangstelling voor jullie optredens ingegeven door nostalgie?

Schneider: "Dat speelt geen rol, denk ik. Zestien jaar geleden hebben we een gat achtergelaten. En aangezien niemand dat intussen heeft opgevuld doen we het nu gewoon zelf. Het is wel niet meer de bedoeling dat we anderhalf jaar lang op tournee gaan. Dat zou nefast zijn, tenzij we een jumbojet ter beschikking krijgen en Cindy een privéleraar mag meenemen voor haar kinderen."

Wilson: "Mijn kinderen zijn nu tien en acht jaar oud. Ze vinden het geweldig cool dat hun mama zangeres is. Bovendien zijn ze verzot op hun oom Fred."

Schneider: "Ik ben echt gek op kinderen, vooral als het de mijne niet zijn en ik er wel het plezier van heb, maar niet de lasten. (lacht)"

In jullie classic 'Dance this Mess around' gaat het over een 'Limburger'. Wat is dat precies?

Schneider: "Een stinkkaas! De geur is om van flauw te vallen, maar de smaak blijft overheerlijk."

Wij hebben een provincie die Limburg heet en in die context klinkt 'I don't want no Limburger' helemaal anders. Vooral omdat het sowieso al een provincie is waarmee vaak de draak gestoken wordt.

Wilson: "(verbaasd) Meen je dat? Dat hebben wij nooit geweten. Wil je die mensen laten weten dat we het absoluut goed met hen voorhebben?"

Schneider: "Zo is het: Limburg rules."

Funplex van The B-52's is verschenen bij EMI. Op vrijdag 11 juli komt de groep voor een exclusief concert naar het Cactusfestival in Brugge.

Cindy Wilson:

Ik ben niet uit volle overtuiging opgestapt, want het is heerlijk om met zijn vieren op stap te zijn. Dan duurt het nooit lang voor het uit de hand loopt, en dat moet ookFred Schneider:

The B-52's heeft outsiders een stem gegeven: homo's, nerds, 'seuten'. Iedereen die geen deel uitmaakte van de incrowd

was ons publiek

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234