Vrijdag 18/10/2019

'Wij zagen onszelf nooit als rockers'

Negen jaar hadden ze niets van zich laten horen, maar met Three Easy Pieces maakt Buffalo Tom een overtuigende comeback. 'We hebben zelfs viagra gekocht.'

DOOR BART STEENHAUT

BRUSSEL l Wie jong was in de jaren negentig en tot het vaste cliënteel van Studio Brussel behoorde, kan niet anders dan een zwak hebben voor Buffalo Tom. Nummers als 'Tree House', 'Will Not Be Denied', 'Summer' en - vooral - 'Taillights Fade' vormen de soundtrack van een generatie. Maar in 1998, na het uitstekende Smitten, verdween de groep van de internationale podia. Zanger Bill Janovitz werd een succesvol vastgoedmakelaar, drummer Tom Maginnis ging de journalistiek in en bassist Chris Colbourn begon een eigen boekingskantoor. "De voorbije jaren is er zeer weinig muziek geweest in ons leven", stelt Janovitz. "Maar Buffalo Tom blijft een belangrijk deel van wie we zijn en wat we doen. Een nieuwe cd opnemen is bijgevolg iets wat we zeer serieus nemen."

Buffalo Tom is een groep die er vanuit de marge toch in geslaagd is om een voorbeeld te zijn voor jongere generaties bands. Jullie songs zijn de voorbije tien jaar alleen maar bekender geworden.

Janovitz: "Toen Buffalo Tom stopte, leefde het beeld dat we een tragische groep waren, omdat we nooit die ene hit hadden waarmee we wereldwijd konden doorbreken. Maar vóór Nirvana het landschap hertekende, hielden grote platenlabels zich niet bezig met ons soort muziek en dus is het ook nooit de ambitie geweest om de grote massa te bereiken. Buffalo Tom heeft ongeveer een miljoen cd's verkocht en dat was ruim voldoende. We zijn nooit verbitterd geweest. De enige uitdaging die wij voor ogen hadden, was: hoe verwerk je de nostalgie van Tom Waits tot een rocksong? En uit het antwoord op die vraag hebben we een eigen sound gedistilleerd. Buffalo Tom is misschien niet meer dan een voetnoot in de geschiedenis. Maar die voetnoot blijkt voor een heleboel mensen wel heel belangrijk geweest te zijn."

Jullie vervlogen jeugd is een steeds terugkerend thema op de platen van Buffalo Tom. Waar komt die heimwee naar vroeger vandaan?

Colbourn: "Dat ligt gewoon in ons karakter, denk ik. Als ik zelf naar onze oude platen luister, word ik keer op keer door nostalgie overvallen. 'Wiser' blijft in dat opzicht zowat het archetypische Buffalo Tomnummer. Dat is een snapshot waarin we enerzijds onze schooltijd in een klein Amerikaans provinciestadje vastleggen en tegelijk ook het gevoel omschrijven niet thuis te horen in die samenleving. Zéker niet toen we in de overgang zaten van tieners tot volwassen mannen. Zulke thema's hebben we altijd graag behandeld. Niet dat ál onze nummers op accurate herinneringen zijn gebaseerd. Nostalgie is boven alles toch een naar eigen goeddunken ingekleurde versie van het verleden. Als songschrijver heb je het recht om de werkelijkheid romantischer voor te stellen dan ze echt is. In boeken en films ga ik daar ook naar op zoek. Dat is bijvoorbeeld de reden waarom ik zo'n fan ben van Fellini."

Was een groep beginnen van meet af aan een manier om weg te vluchten uit de dagelijkse realiteit?

Janovitz: "Nee, want we hadden meteen in de gaten dat de muziek een business was. En hard werk, waar veel toewijding bij kwam kijken."

Colbourn: "Maar toen we de dag dat we afstudeerden meteen besloten om van Buffalo Tom ons beroep te maken, waren mijn ouders wel doodongerust. Ze konden maar niet snappen hoe je met muziek maken je brood kon verdienen, en in elk geval was het geen echte baan. Ik herinner me zeer ernstige gesprekken met mijn moeder over hoe ik mijn toekomst op het spel zette. Ik denk dat veel mensen een verkeerd beeld hebben van hoe het er toen aan toe ging. Seks en drugs hebben nooit een prominente plaats in ons leven on the road gehad. Al zijn we deze keer vastbesloten om onze schade in te halen. We hebben zelfs viagra gekocht."

Ik weet anders uit goede bron dat jullie vroeger wel eens op de Reeperbahn beland zijn, de rosse buurt van Hamburg.

Colbourn: "(met grote ogen) Kun je dat stil houden, alsjeblieft? Dat is de plek waar we ooit onze onschuld verloren hebben. Bill had er een prachtige vrouw versierd. Dácht hij. Het bleek een verbouwde vent. Geloof me: als je uit een provincienest als het onze komt, is dat niet iets waar je rekening mee houdt. Al bij al denk ik dat we de donkerste aspecten van het rock-'n-roll-bestaan hebben weten te vermijden. Jaren later zag ik documentaires over Evan Dando en Courtney Love op tv en dan kon ik alleen maar vaststellen dat hun wereld de onze niet was. Wij waren er ons allemaal van bewust dat er een moment zou komen dat we de groep opzij moesten schuiven om een gezin te stichten. Dat was een belangrijk verschil. De meeste muzikanten gaan voortdurend op tournee omdat ze geen thuis hebben om naartoe te gaan. Wij wilden bij onze kinderen zijn. Een huis kopen. En een hond."

Zonder jullie stroop om de mond te willen smeren: 'Taillights Fade' is behalve een onvervalste classic ook een van de beste songs aller tijden. In welke omstandigheden hebben jullie dat nummer destijds geschreven?

Janovitz: "Ik woonde met het meisje dat intussen mijn vrouw is geworden op een piepklein appartementje, en als ik gitaar wilde spelen kon dat eigenlijk alleen in de badkamer. 'Taillights Fade' heb ik daar geschreven. Het verhaal is gebaseerd op een krantenartikel over een Roemeense vrouw die van haar familie een verbod kreeg opgelegd om te trouwen met de man waar ze verliefd op was. Als reactie daarop had ze zich afgezonderd van de wereld en was ze een kluizenaar geworden. Ik kon me heel erg identificeren met dat gevoel van vervreemding, dus die tekst stond in een mum van tijd op papier. Alleen had ik nooit gedacht dat dat nummer zoveel zou betekenen voor zoveel verschillende mensen. Toen we het vroeger speelden, voelde het aan als een Aerosmithcover. Dat was wel cool."

Hoe groot is de angst dat jullie publiek na tien jaar stilte verdwenen is?

Colbourn: "We gingen er eerlijk gezegd een beetje van uit dat dat het geval zou zijn, maar we hebben intussen een aantal optredens gedaan en dat blijkt behoorlijk mee te vallen. Ik weet ook wel dat er geen kids van vijftien voor het podium zullen staan, maar kennelijk heeft ons publiek van vroeger nu weer wat tijd om naar concerten te gaan. Al teren we niet alléén op nostalgie, hé? Het was een principekwestie om niet op tournee te vertrekken zonder nieuwe cd."

Wat betekent Buffalo Tom vandaag nog voor jullie zelf?

Janovitz: "In één woord: chemie. We kennen elkaar intussen twintig jaar, en de groep is een groot deel van ons leven. We weten hoe we elkaar moeten benaderen en voelen meteen aan wanneer de ene de andere op de tenen gaat trappen. Voor we aan deze plaat begonnen, hadden we elkaar heel lang heel weinig gezien. Er was dus een zekere terughoudendheid in het spel toen we beslisten om weer samen muziek te maken. Maar al bij de eerste repetitie voelden we ons als een vis die na jaren weer het water vindt. Bovendien: we hadden allemaal een baan en een gezin. We konden het ons dus niet veroorloven om vier weken aan één nummer te blijven sleutelen. Het moest vooruit gaan. We hebben de plaat 's nachts opgenomen in de kelder. Letterlijk nadat we de kinderen in bed hadden gelegd, en voor we 's ochtends weer naar ons werk reden."

Je bent de oudste uit een gezin van vijf kinderen. Ben je daardoor ook degene die in de groep alle verantwoordelijkheden op zich neemt?

Colbourn: "Dat is Bill ten voeten uit, ja. Altijd te vroeg voor de soundcheck en altijd de eerste om na een concert weer naar huis te gaan. Ik heb geen spijt van het feit dat we de excessieve levensstijl van veel andere bands aan ons voorbij lieten gaan. Wij hebben onszelf nooit als rockers gezien, maar als vaders en echtgenoten. Kurt Cobain heeft zijn levensstijl met zijn leven bekocht, dus daar ben ik niet jaloers op."

Three Easy Pieces is verschenen bij New West. Buffalo Tom is op dinsdag 27 november te gast in de Gentse Vooruit.

Chris Colbourn, bassist:

De meeste muzikanten gaan voortdurend op tournee omdat ze geen thuis hebben om naartoe te gaan. Wij wilden bij onze kinderen zijn. Een huis kopen. En een hond

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234