Donderdag 02/04/2020

'Wij voelen ons mee verantwoordelijk'

De schouders laten hangen staat niet in het woordenboek van het actiecomité van de basisschool De Wegel in Eeklo. Nadat onderwijzers en ouders het uitgeprocedeerde gezin Alsagher en hun drie kinderen onderdak boden in de school, willen ze nu samen een huurwoning in Eeklo betalen. Vanwaar dat verregaande engagement? 'Omdat je dure woorden ook in daden moet durven om te zetten', klinkt het.

Door Nathalie Carpentier

'Ik ben zaterdag de hele dag gaan rondtoeren in Eeklo. Op zoek naar een betaalbaar huis voor de familie Alsagher", zegt Ivan Wulffaert, een van de ouders die het uitgeprocedeerde gezin leerde kennen via de school. "Makkelijk is het niet. De concurrentie op de markt is groot voor goedkope huizen."

"Ik heb nog twee huizen te huur zien staan in de Zuidmoerstraat. Een rijhuis en een losstaande woning", komt Sonja Goethals, leerkracht voor anderstalige nieuwkomers enthousiast het vergaderlokaal binnen. Sinds midden juli de beslissing viel dat Fahti en Higran Alsagher en hun kinderen Malak (12), Sahar (10) en Mohammed (6), leerlingen van de Wegel, ons land moeten verlaten, wonen ze in de refter en de turnzaal. Nu het schooljaar nadert, zoeken directrice Mieke Meire en enkele anderen een huurwoning.

Het begon allemaal een jaar geleden. Toen andere kinderen van het opvangcentrum waar de familie Alsagher toen verbleef hun lerares Sonja Goethals een krantenartikel in de handen stopten. "'Wat staat hierin? Kunt u dat eens uitleggen, want wij snappen dat niet', zeiden ze. In het artikel was sprake van gescheiden repatriëring. Dat Fahti terug naar Jemen zou moeten en Higran naar Azerbeidjan. De kinderen reageerden allemaal verontwaardigd. Ze vonden dat dat niet kon. Ik vond dat ook. Wat zeg je dan als volwassene?"

Ze voegden de daad bij het woord. Enkele onderwijzers en ouders startten een petitie om ertegen te protesteren. Directrice Mieke Meire, die de zaak van in het begin coördineert, knikt instemmend. "Een school wordt gedragen door volwassenen. Kinderen stellen hun vertrouwen in ons. Als je dat gaat beschamen, waar sta je dan? Ons opvoedingsplan steunt op solidariteit en gastvrijheid. Dan moet je dat ook in de praktijk omzetten. Wij willen daar heel ver in gaan."

Concreet betekende dat de voorbije dagen: tijd uittrekken om huizen te zoeken, aanbiedingen uitpluizen, afspraken met makelaars maken. En geld inzamelen om de woning te financieren. De afspraak is om tot een bedrag te komen dat het gezin een schooljaar lang uit de nood helpt. "De maandelijkse huur is inmiddels al gefinancierd", aldus Meire.

Voor velen een erg verregaand engagement, in hun filosofie enkel logisch. Mieke Meire: "Scholen krijgen veel meer verantwoordelijkheid toebedeeld dan vroeger. Toen lag het accent vooral op het cognitieve aspect. We hebben meer een opvoedend karakter gekregen. Wij nemen die rol ook op."

"Voor het gelijkekansenbeleid moet je een heel plan uitschrijven", voegt Magda Van Looy er nog aan toe. "Nu werden we geconfronteerd met een heel concrete situatie. Als je kunt voorkomen dat een gezin wordt gescheiden vanwege politieke overwegingen, dan vind ik het maar normaal dat ik dat probeer. Ik wil er echt voor zorgen dat die kinderen een toekomst hebben en ze bescherming bieden."

Dat ze zich er mogelijk zelf mee op glad ijs begeven, raakt hen niet. "We willen er geen politiek statement van maken", beklemtoont Ivan Wulffaert. "Het is niet de bedoeling dat zij een testcase worden voor schoolasiel. We willen hen enkel helpen uit menselijke overwegingen." Mieke Meire beaamt die visie. "Wij willen de overheid niet aanvallen."

Of hun actie iets zal veranderen aan de uitwijzing is niet duidelijk. Nadat het gezin eerder al in Nederland werd afgewezen als politiek vluchteling, kregen ze begin juli ook in ons land een negatief verdict op hun regularisatieaanvraag om humanitaire redenen. Ze moesten het asielcentrum in Eeklo verlaten om zich aan te melden in het centrum van Alsemberg. Van daaruit gaat het meestal richting het land van herkomst. Volgens hun advocaat Bruno Soenen betekent dat in de praktijk dat het gezin gescheiden zal worden.

Volgens de dienst Vreemdelingenzaken is dat echter niet het geval. "Dat wordt onderzocht. Maar voor zover wij weten hebben ze beiden in Jemen geleefd. Dus het is helemaal niet zo dat zij niet mee naar Jemen kan. We respecteren nog steeds de eenheid van familie. We gaan een gezin niet zomaar gescheiden terugsturen", zegt woordvoerder Geert De Vulder. "De beslissing van begin juli is wel een definitieve beslissing. Eigenlijk is de procedure al twee jaar ten einde."

Schept de school daarmee geen precedent? In De Wegel lopen nog andere kinderen uit het asielcentrum school. Meire: "Daar hoeden we ons voor. Dit was een uitzonderlijke situatie. Die kinderen worden teruggestuurd, maar ze zijn hier al zoveel jaar. Ze kunnen ook niet zomaar terug. Ze wonen al bijna hun hele leven hier, in het westen. Ze spreken vlot Nederlands. Ze hebben geen enkele voeling met het land van herkomst van hun ouders. Als volwassene voelen we ons een beetje mee verantwoordelijk voor die situatie en willen we iets doen."

Waar stopt het engagement van de directrice en de anderen? "We hebben nog altijd het gevoel dat de juridische middelen niet zijn uitgeput", klinkt het overtuigd bij Sonja Goethals. "We hopen op een tijdelijk verblijfsstatuut. Zoniet vertrouwen we erop dat er een oplossing komt waarbij die kinderen een toekomst zullen krijgen. Dat ze een dak boven hun hoofd zullen hebben, en hun vader én moeder."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234