Woensdag 25/11/2020
Marnix Peeters.Beeld DM

ColumnMarnix Peeters

Wij hadden in al die weken geen enkel mondlapje waargenomen. Het leek alsof iedereen een beetje gek geworden was

Op zijn berg in de Oostkantons schrijft Marnix Peeters over vrijheid, zijn vogels en zijn vrouw.

Ik heb mij nooit echt aan dat Duits gezet. Die naamvallen, die ­verbuigingen: ik ben allang blij als ze me ­verstaan. En Oostkantonners zijn sowieso lieve mensen – het zijn geen Fransen die bij elke fout die je maakt met hun kin in de lucht zeggen: het is la, niet le misère.

En of het nu das richtiges, richtiger of richtigem Wort is, als je aan het eind van het woord wat murmelt, heeft ­niemand het gehoord.

Nu waren wij vorige week weer voor Iedereen beroemd op pad door de Oostkantons, en toen maakte ik me daar toch een heel grappige fout. Wij waren in Ouren bij Irma en Francis om te gaan vliegvissen, en ik vertelde dat ik de dag ervoor, in Büllingen, tijdens het houthakken mijn enkel had gewond.

‘Enkel’ is ‘Knöchel’ in het Duits, maar dat zijn van die woorden die je nooit gebruikt en dat wist ik dus niet, en als je het in het Duits niet weet, heb je twee opties: ofwel lijkt het in niks op het Nederlands, ofwel juist wél, en dat risico moet je dan maar nemen.

Ik zei tegen Irma: Ich habe gestern beim Kettensägen mein Enkel verletzt.

Ze keek me verbouwereerd aan, ­twijfelde even, vroeg of het ernstig was en zei dan: Wie alt ist er denn?

‘Enkel’ is in het Duits dus ‘kleinkind’. Dat vergeet ik nooit meer.

Maar het zijn dus weer heerlijke weken met de jongens van productiehuis De chinezen, al moet ik toegeven dat ik de wereld plots minder interessant vind. Wij hadden hier nog maar weinig gemerkt van al die social ­distancing en zo, wij hadden in de ruime omtrek in al die weken geen enkel mondlapje waargenomen, en het was raar om daar plotseling mee geconfronteerd te worden. Het leek alsof iedereen een beetje gek ­geworden was. En al die cafés dicht – waar halen ze het.

Nu weet je met heel die corona dus wel een klein beetje hoe het moet ­voelen als het oorlog wordt, zei ik ’s avonds tegen mijn vrouw. Dat alles plots anders is, dat je heel veel dingen niet meer mag en dat je voor een heleboel dingen goed moet opletten. Het is wonderlijk hoe iedereen heel snel zo’n nieuwe toestand accepteert: op een paar uitzonderingen na schikt een natie zich zonder veel te morren naar de nieuwe feiten. Er wordt wat ­tegengewrongen en geritseld, maar door de band genomen aanvaarden al die mensen vrij verzetloos dat hun leven er van de ene dag op de andere helemaal anders uitziet, dat alles wat je belangrijk vond en wat je eigen was niet meer in het basispakket zit. Dat is van een niet te onderschatten ­veerkracht: wij hebben de voorbije maanden allemaal echt wel straffe ­dingen gedaan – dingen waar wij in ­januari van zouden hebben gezegd: ‘Ben je gek? Over mijn lijk!’ Dat is niet niks.

Wel stilzitten, zei mijn vrouw, die voorzichtig mijn enkel inwond. 

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234