Zondag 24/10/2021

'Wij haalden het vakantiegevoel naar hier'

Lerares Karen Baert schroefde haar carrière in het onderwijs terug om haar grote droom te verwezenlijken: een eigen boerderij. Deze zomer trekt ze niet naar zuiderse gîtes, maar blijft ze thuis, bij de beesten.

In het zesde leerjaar vroeg de juffrouw aan Karen Baert wat ze wilde worden. Ze antwoordde 'boerin', de juf werd boos. "Jij kan toch veel beter dan dat", zei ze. "Voor landbouwingenieur leren is niet gemakkelijk", vuurde Baert terug. Uiteindelijk koos ze voor iets totaal anders. Ze werd tolk, maar die baan was haar te asociaal. Leerkracht Nederlands en Engels dan maar. De droom om boerin te worden bleef sluimeren. Een jaar geleden hakte ze samen met haar man de knoop door. Sinds de lente baat ze beleefboerderij De Vliertuin uit, vanaf volgend jaar zal ze nog maar vier uur per week lesgeven. Deze vakantie organiseert ze kampen, gezinsuitstappen en asinopedagogie (therapie voor jongeren en kinderen met ezels).

"Mijn man Koen en ik plannen al zes jaar hoe we een boerderij kunnen beginnen", vertelt Baert. "Ons eigen huis was vroeger een boerderij, maar er ontbrak weiland. Daarom keken we overal naar huizen, tot Frankrijk toe. Vorig jaar stonden de weiden naast ons huis te koop, we moesten niet lang twijfelen. Vanaf september kwam alles in een stroomversnelling terecht. We kochten twee ezels en een maand later kwamen er nog eens vier bij. Onze garage bouwden we om tot ontvangstruimte. Ik volgde cursussen ezelfluisteren en ezeltherapie en sinds april is de Vliertuin open.

Baert raakte verslingerd aan ezels toen ze in de jaren tachtig een vakantie met ezels meemaakte. Ze woonde met haar familie aan de rand van Brussel, maar droomde van het platteland. In de hoek van de ontvangstruimte staat een foto van een jonge Karen en een ezel. "Ik ben altijd een dierenvriend geweest, maar tijdens die vakanties ontstond er een echte passie." vertelt ze. "Later was ik monitrice bij een kinderboerderij en ging ik daar stallen uitmesten. Mijn man en ik trokken daarna ook haast elke vakantie naar een boerderij in Frankrijk." Ze schuift een kom snoepjes van ezelinnenmelk op de tafel. "We gingen pas op boerderijvakantie toen we kinderen hadden, zo hadden we een excuus", grapt Koen, die naast haar zit.

Ezeltherapie

Met De Vliertuin combineert Baert haar ervaring als leerkracht met haar passie voor dieren. Kinderen komen naar de boerderij om er verjaardagsfeestjes te houden, gaan in kleine groepjes op kamp of nemen er een taalbad Engels of Frans. "Toch is de Vliertuin geen kinderboerderij", benadrukt Baert. "Het is een beleefboerderij, want we bieden meer dan wandelingen en uitstapjes alleen. Ik volgde een opleiding in Wallonië om te leren hoe anisopedagogie werkt. Het klinkt misschien vreemd, maar kinderen en volwassenen kunnen leren omgaan met faalangst, verlegenheid of ADHD via ezels." Baert werkt binnenkort samen met een kindertherapeute die kinderen die gepest worden of faalangst hebben weerbaarder wil maken. Zij houdt een sessie in de Vliertuin. "Die dieren zijn immers een soort spiegel", legt ze uit. "Wanneer een kind naar hen toestormt, wandelen ze weg. Met de ezels omgaan, leert hen veel over zichzelf. Een meisje met autisme en ADHD kwam bij ons om de ezels te kammen. Toen de ezel rustig genoeg was, mocht ze erop gaan liggen. Ze viel zo in slaap. Haar moeder kon het amper geloven, want thuis kreeg ze haar dochter nooit voor 's avonds in slaap." Baert ziet haar eigen zoontje openbloeien dankzij de ezels. "Nolan had veel moeite om te leren lezen. Zelfs wanneer hij een tekst aan ons voorlas, blokkeerde hij. Uiteindelijk zei ik dat hij dan maar voor de ezels moest lezen. Hij ging met zijn tekstje bij hen zitten en begon het luid en duidelijk voor te lezen. Daarna was zijn angst om voor ons te lezen verdwenen."

Toegankelijke dieren

De boerderij is een meisjesdroom die in vervulling komt. "Het enige wat we nog willen is een kudde schaapjes om een stuk grond te begrazen en een melkgeit. Koen wil ook graag een varken, maar we letten wel op dat onze dieren genoeg ruimte hebben. Onze boerderij mag geen dierentuin worden. Ik wil ook Time Out-projecten ondersteunen. Jongeren die schoolmoe zijn, komen een tijdje op de boerderij helpen."

Wanneer Baert op de foto moet met de ezels, blijkt dat makkelijker gezegd dan gedaan. Samen met haar zonen heeft ze de ezels een kambeurt gegeven, "zodat ze mooi op de foto staan". Maar het zestal heeft weinig zin in een fotoshoot. Zodra ze in de wei komen, buigen ze hun koppen om van het smakelijke gras te eten. Koen haalt een bak met worteltjes. Met het nodige geduw staan de ezels in een troepje. "Ezels zijn een stuk toegankelijker voor kinderen dan paarden", zegt Baert, terwijl ze de dieren wortels voedert. "Ze zijn minder imposant. Op verjaardagsfeestjes zijn sommige kinderen in het begin bang van de ezels. We verplichten hen niet, maar na een tijdje wandelen ze hier allemaal rond met een ezel aan een leidsel. Op het einde van de dag mesten ze zelfs de stal uit. Ook de meisjes die op hun ballerina's naar het feestje komen."

Baert en haar familie blijven deze zomer thuis. "Ons weekje vakantie gaat op aan verbouwen en de dieren verzorgen. Ik heb mijn zoontjes verteld dat we dit jaar niet op vakantie konden, omdat we voor de ezels moeten zorgen. Ze vinden het helemaal niet erg. 'Hier is het ook een beetje vakantie', zeggen ze."

Dinsdag: GENERATIE iPOD

Welke muziek heeft Leuvens stadssopraan Noémie Schellens in haar digitale achterzak?

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234