Woensdag 23/10/2019

Opinie

Wie zich graag ergert, beleeft hoogdagen

Saskia de Coster Beeld JOHAN JACOBS

Saskia de Coster is schrijver van Wij en ik en Wat alleen wij horen.

Je moet het niet geloven hoor, het is niet echt. Het is een tijdelijke set voor een film die ze aan het opnemen zijn. Ze hebben het hele land de afgelopen dagen vol witte sneeuw gespoten en de hemel ook, met behulp van een geavanceerde techniek. Die gebruiken ze binnenkort ook in skioorden. De film is een monsterproject, zoveel is duidelijk. De weerberichten proberen ons zo goed mogelijk te informeren over de precieze duur van de opnames. Het einde is in zicht. De smeltende sneeuw en regen wijzen in die richting, al weet je nooit of ze scènes opnieuw willen draaien en we weer ondergesneeuwd raken.

Ondertussen hebben we de afgelopen dagen verder geploegd. Onze onbeholpenheid komt door dat laagje wit telkens weer aan het licht. Als ingepakte ijsblokjes stappen we met de fiets aan de onvaste hand, in vierwielige robotten walsen we traag door de sneeuw. Wie zich graag ergert, beleeft hoogdagen. Wie de mensensoort, haar aard en zichzelf graag observeert nog meer. Een vrouw houdt haar blik op de grond gericht alsof ze iets zoekt, kijkt plots op naar de voorbijstekende vrachtwagens. Ze gaat bijna onderuit en grijpt zich vast aan een houten omheining rond een boom. Nooit eerder opgemerkt, denkt ze, die omheining hier.

In oude gedichten is sneeuw zo vaak bejubeld als verhullende voile, als vrolijke vredebrenger die alles onder zijn wonderschone deken bedekte. In die dagen was de sneeuw vast nog warm of bleef je gewoon binnen als de dikke vlokken vielen.

Door de sneeuw komt nu net heel veel aan het licht: hoe een verloren huissleutel ligt te blinken in de witte watten, hoe dol werknemers zijn op thuiswerken, ook sommige sneeuwstrooiers, hoe het op Instagram nog harder sneeuwt dan buiten, hoe wij rekenen op sneeuw om het dagelijkse leven even lekker te ontregelen.

Als je lang genoeg naar een rustige, ondergesneeuwde plek kijkt en blijft kijken, dan komt de filmset tot leven. Dan zie je enkele kortpotige wezentjes een grote sneeuwbal rollen en hem dadelijk uiteentrappen in duizenden vlokken. Het kleinste ventje kan het niet weerstaan en neemt een grote hap verse sneeuw, begraaft zichzelf dan onder de sneeuw als in een sprookje.

Toevallig ben ik het prachtige boek Wit van Han Kang aan het lezen. De hoofdpersoon gaat naar Warschau, een stad waar het altijd lijkt te sneeuwen. Ze geeft zichzelf in de vreemde stad de tijd om stil te staan. In korte stukjes schrijft ze over al wat wit is, van rijst tot sneeuw, en komt ze tot het inzicht dat "alles waaraan ik me heb vastgeklampt van me af zal vallen en zal verdwijnen – ik wandel door de straten waar de natte sneeuw daalt". De sneeuw vertelt haar dat ze de grote en kleine vanzelfsprekendheden in haar leven moet loslaten.

Sneeuw komt en gaat al eeuwenlang in deze streken en dat zal zo blijven. Nu wachten we af tot de sneeuw gesmolten is, de drab weg en alles weer normaal, tot het daarna weer even niet normaal is. Wij vertrouwen op de regelmaat van de sneeuw.

Je moet het niet geloven, het is niet echt. Oog in oog met de feiten van warmere winters en groene skipistes zullen we onze zekerheden zien verdwijnen.

Je moet het niet geloven hoor, het is niet echt, het is allemaal fake news, dat er iets aan het veranderen is. Eén uitgehongerde ijsbeer aan de smeltende Noordpool is er maar één. En de Noordpool krijgt zijn sneeuw terug, hier is ze al bijna weg.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234