Woensdag 27/05/2020

GetuigenissenZorgsector

‘Wie weet liggen die mensen in de supermarkt over 2 weken bij ons’

Beeld DM

Nu de ziekenhuisopnames al enige tijd in een dalende lijn zitten, lijkt het ergste van de epidemie voorbij. Heeft het ziekenhuispersoneel nu dan tijd om even op adem komen? Of maken ze zich zorgen over wat het coronavirus mogelijk nog in petto heeft nu de maatregelen zijn versoepeld?

Jessica Ramakers (37), verpleegkundige: ‘Steeds weer geconfronteerd worden met overlijdens kan je niet blijven verwerken’ 

“De eerste twee weken kwam ik elke dag huilend thuis”, zegt Jessica Ramakers (37), verpleegkundige op de covid-afdeling van Sint-Trudo in het zwaar getroffen Sint-Truiden. “Als verpleegkundige kom je weleens in contact met een overlijden, maar nu was het dagelijks. Als je de cijfers in het nieuws hoorde over de overlijdens in ons ziekenhuis, dan wist je ook over wie het ging en dat maakte het zwaar.  

Jessica Ramakers.Beeld ID/ Mine Dalemans

“Ik heb vaak de diensttelefoon moeten doen, dus ik kreeg de familieleden van de patiënten aan de lijn. Het moeilijkste moment was toen ik de dochter moest opbellen van een oude man die onverwachts was overleden. Bij de wissels van de shifts om twee uur en om drie uur is er een mogelijkheid om even met de psychologen in de ‘zenzone’ van het ziekenhuis te gaan babbelen. Dat heb ik toen ook gedaan, want ik vroeg me af of ik dat wel goed had aangepakt. Ik had steun nodig.

“Omdat we zo nauw samenwerken, zie je het wel meteen als het niet goed gaat met een van de collega’s. Dan wordt er tijd vrijgemaakt om even te praten, en eventueel samen een traan te laten. Telkens weer geconfronteerd worden met overlijdens kan je niet blijven verwerken.

“Ondertussen is die heftige periode al een paar weken voorbij. Ik heb het al wat kunnen plaatsen. Maar als ik zie hoe druk het nu weer is in het verkeer of in de supermarkt, doet het me absoluut iets. De meeste van mijn collega’s reageren zo. Wie weet liggen die mensen over twee weken toch nog bij ons.” 

Gerlant van Berlaer (51), kinder- en spoedarts: ‘We moeten constant alles herorganiseren’

“Rustiger aan doen is nog helemaal niet aan de orde, vooral om we buiten de patiëntenzorg ook nog het management moeten regelen”, zegt Gerlant van Berlaer (51), kinder- en spoedarts aan het UZ Brussel. “In het ziekenhuis komen de consultaties en de reguliere operaties weer op gang, waardoor we alles voortdurend moeten herorganiseren. 

Gerlant van BerlaerBeeld Illias Teirlinck

“De overheid vraagt dan weer dat we voldoende capaciteit overhouden om nieuwe pieken te kunnen opvangen. Maar zo raken wij stilaan aan het eind van ons Latijn. We zijn op een punt gekomen waarbij we naar elkaar kijken en zeggen: ‘Het enige wat we nu nog kunnen doen is ons in tweeën splitsen.’

“Psychologisch begint de zorg voor coronapatiënten ook steeds zwaarder te wegen. Verpleegkundigen proberen het gebrek aan menselijk contact bij hen zo goed mogelijk op te vangen. Maar daardoor zijn ze veel meer bezig met troost en uitleg bieden dan gewoonlijk. Het zijn ook zij die de handen van patiënten vasthouden, als die het moeilijk hebben. 

“We hebben noodgedwongen de regels versoepeld voor mensen die op sterven liggen. Daar laten we bezoek toe omdat we het niet meer konden maken om dat te weigeren. Maar de bezoekers moeten zich uiteraard wel aan de strikte beschermingsmaatregelen houden.

“Op zich is het niet erg om al deze extra taken erbij te nemen. Maar al voor de coronacrisis zaten we in het ziekenhuis qua personeel op ons tandvlees.” 

Annabel Boury (33), psychologe: ‘Blijft opmerkelijk hoe sterk zorgverleners zijn’ 

“Voor de crisis hadden we enkel de beelden vanuit Italië als referentiepunt voor wat corona in ons land kon betekenen”, zegt Annabel Boury (33), psychologe op de intensieve zorg en kindergeneeskunde van het UZ Gent. “Toen zorgde de onzekerheid voor veel angst. Nu is de grote druk er wat af. Maar dat is ook weer relatief, want er komt weer meer zorg bij voor de ‘gewone’ patiënten.

Annabel BouryBeeld Wouter Van Vooren

“Als psychologen proberen wij de angst en de spanning die de artsen en verpleegkundigen ervaren te kaderen. We wijzen hen erop dat het normaal is dat ze zich bang of gespannen voelen. Het kan al deugd doen om dat gewoon even te horen.

“Wat voor de zorgverleners het moeilijkst valt, is dat ze minder contact hebben met de families van de patiënten. Ze proberen dat op te vangen door met hen te videobellen en houden dagboeken bij voor de patiënten die in een coma liggen. Daarin noteren ze hoe de dag was en of er contact geweest is met het thuisfront. Maar zeker wanneer patiënten komen te overlijden, heeft het zorgpersoneel er last van dat het afscheid zo anders aanvoelt. En dat weegt soms door. 

“Wat ik nu hoor is dat ze willen dat alles weer zijn oude gang gaat. Een verzuchting die natuurlijk ook leeft in de brede maatschappij. Ik vind vooral dat de zorgverleners onder alles erg sterk zijn gebleven. Je moet wel tegen een stootje kunnen om op intensieve zorg te werken. Maar toch blijft dat opmerkelijk.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234