Vrijdag 02/12/2022

'Wie ergens wil raken, moet zijn roots kennen'

The hottest thing on six strings wordt hij vandaag genoemd. Die reputatie mag Gary Clark, Jr. morgen alle eer aandoen in een uitverkochte AB-Club. Wie naast een ticket greep, krijgt een herkansing op Rock Werchter. Of je kunt natuurlijk gewoon luisteren naar zijn officiële debuut Blak and Blu.

Is Gary Clark, Jr. de nieuwe Jimi Hendrix? The New York Times en Rolling Stone lijken alvast heilig overtuigd. Zelf blijkt de 29-jarige snarendrijver en minder verguld met die vergelijking, al coverde hij wel Hendrix' 'Third Stone from the Sun'. "Ik noem mijn versie meer een re-interpretatie, maar goed", lacht Clark, Jr. "Ik leerde veel van zijn spel, maar toch blijft de vergelijking bepaald onterecht. Zoals Jimi was er maar één. Om me met hem te willen meten, zou ik een arrogante ploert zijn. Bovendien werd ik net zo goed beïnvloed door Buddy Guy, Albert King en de Wu-Tang Clan. Zonder de samples in hun hiphopsongs zou ik heel wat soullegendes zelfs nooit gekend hebben. Al die helden zorgden dat mijn stijl een mengelmoes werd van blues, rock, soul, jazz en elektronica."

Meer nog dan zijn songs overdondert Clark, Jr. met zijn gitaarspel. Op zijn twaalfde pikte hij het zessnarige beest voor het eerst op. Amper twee jaar later ging zijn naam al vlot over de tong in het clubcircuit van zijn thuisstad Austin, Texas. En op zijn zeventiende riep de burgemeester zelfs een heuse Gary Clark, Jr.-day in het leven. "Dat zou elke andere puber het hoofd op hol laten brengen", gelooft Clark, Jr. "Mij kon die opwinding toen niet verdommen. Ik bedoel: de plotse aandacht van meisjes was aardig meegenomen. (lacht) Maar op dat moment wilde ik vooral zo veel mogelijk gitaar spelen en snel uit de schoolbanken raken. De enige gedachte die door mijn hoofd spookte, was hoe ik mijn ouders kon wijsmaken dat ik die uniefbeurs beter niét zou gebruiken. Zij verklaarden me gek, maar ik wilde alleen muziek in mijn leven."

Het zou dan nog een decennium duren vooraleer hij door alle VS-staten zou opgemerkt worden. Zijn Amerikaanse doorbraak kende hij drie jaar geleden toen Eric Clapton hem uitnodigde om op zijn Crossroads Guitar Festival aan te treden, waar hij het podium deelde met Buddy Guy en Ronnie Wood. Nadien volgden collaboraties met Alicia Keys en rapper Nas. En in februari vorig jaar trad Clark, Jr. in alle glorie voor het voetlicht, na een show in het Witte Huis voor de familie Obama. Daar speelde hij in dezelfde band met Mick Jagger, Jeff Beck en BB King.

Genoeg van alle namedropping? Alvast onze excuses dan: Clark stond vorige zomer ook in het voorprogramma van Bruce Springsteen in Hyde Park. En Jay-Z stak zijn bewondering nooit onder stoelen of banken, net zo min als Neil Young en The Roots. In zijn tienerjaren werd de gitarist overigens ook al onder de vleugels genomen door blueslegende Jimmie Vaughan, de broer van die andere snarenvirtuoos, Stevie Ray. "Jimmie was een perfecte mentor. Hij onderwees me in muziekgeschiedenis. Ineens legde ik de hand op prachtplaten van Leadbelly of Robert Johnson. Een hele wereld ging wijd open. Ik wil niet preken, maar zo'n openbaring is broodnodig voor elke beginnende muzikant: voor je ergens raakt, moet je weten waar je vandaan komt."

Heilige Graal

Clark junior noemt het niettemin een mirakel dat hij vandaag wereldwijd podia afschuimt. "Ik was enorm verlegen als kind. Van voren in de klas een spreekbeurt geven was mijn grootste nachtmerrie. Waarom ik het nu niet elke avond in mijn broek doe? Geen idee, man. Misschien omdat ik vooral mijn vingers laat spreken. Zelfs wanneer ik niet zing, hoor je mijn ziel. Mijn gitaar huilt, schreeuwt of fluistert in mijn plaats. Ik denk niet dat er één instrument is dat meer emoties losweekt of een groter expressief bereik heeft dan een gitaar."

Niet dat zijn schoolkameraden daar vroeger van overtuigd waren. "Een jonge, zwarte vriend, met wie ik ging basketten, vroeg zich zelfs af waarom ik elektrische gitaar speelde. Hij vond dat zwarte mensen niets te zoeken hadden in de blues. Ik stond perplex. De blues ontstond verdomme in Mali en vond in Amerika zijn weg via zwarte muzikanten! Maar van mensen met mijn huidskleur wordt nu al jaren bijna voetstoots aangenomen dat ze rapper willen worden. Mijn grootste geluk is dat ik altijd koppig en volhardend ben geweest. Ook nu nog: ik hou van de vele complimenten en de lof, maar ik weiger om op mijn lauweren te rusten. De gitaar heeft mij nog lang niet al haar geheimen verklapt. Tot dan blijf ik zoeken naar de Heilige Graal."

Blak & Blu is zopas verschenen bij Warner.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234