Vrijdag 10/04/2020

Whereabouts ? Thereabouts!

Terwijl ik vanmorgen naar mijn oude Jane Fonda-work-outvideo’s lag te kijken vroeg ik me in alle bescheidenheid af waarom ik nog altijd niet gebeld ben om het presidentschap van Europa waar te nemen. Tenslotte heb ik er de leeftijd voor bereikt en spreek ik vlotjes mijn vier talen, met daarbovenop ook nog eens goede noties van het Italiaans, Spaans, Grieks en Latijn, en het feit dat er na drie bollekes Koninck er bij mij zelfs een aardig woordje Antwerps uit komt rollen.Ik heb nu eindelijk ook wat tijd in de aanbieding om mij zo goed als belangeloos over het lot van het oude continent te buigen, maar wie vraagt er mij wat? No fucking body!Zal het dan die schraalhans van een Van Rompuy zijn die ons door de eerste acte van deze eeuw gaat leiden? Of wordt het die bak ellende van een Balkenende? Of krijgen we werkelijk het worste van alle worstcasescenario’s te verduren, namelijk die droogkloot van een Juncker, een man die al permanent in het koud zweet baadt omdat hij de ongerande postzegelstaat Letzeburg moet leiden en bijgevolg zéker niet de minste aansprak mag maken op het leiderschap van Europa, dat rijk waar de zon zo goed als nooit ondergaat?Nu, mocht de eer mij volgende donderdag toch nog te beurt vallen - on peut rêver - dan zou ik het wel weten: ik zou de Engelsen meteen rechts laten rijden, gewoon om ze te kloten, ik zou het maandblad Goedele voorgoed uit de rekken laten halen, gewoon om ze te kloten, en ik zou Yanina Wickmayer tot presidente van het Europese antidopingagentschap benoemen, gewoon om die suffe meneertjes van het Vlaamse Anti Doping Tribunaal te kloten.Het loont de moeite om de tronies van de bestuurders van dat neptribunaal eens te gaan bekijken op hun webstek: miserabele ambtenaartjes die, terwijl Wickmayer zich onder de palmbomen van Miami of op het gruis van Flushing Meadows onsterfelijk staat te tennissen, ergens in een duffe achterkamer van het ministerie van Sport en Visvangst hun in zilverpapier verpakte boterhammen met salami uit de Aldi zitten te verorberen, de thermos vol ongetwijfeld lauwe koffie in de aanslag. Papierkrabbers. Absolute nobody’s die luisteren naar terecht onbekende namen als Koen Umans of Guy Craybex of Fernand Van Huyneghem en duidelijk behorend tot het ras der mensen dat nooit naar zijn whereabouts wordt gevraagd omdat iedereen altijd weet waar ze zitten: op hun luie gat.Dat een briljant, slim en sterk jong meisje als Yanina Wickmayer net op de rand van haar internationale sportieve doorbraak aan de ketting gelegd wordt door een kransje Vlaamse dokussen is al erg genoeg, maar dat de sportwetgeving die geldt in deze helft van de druilerige driehoek voorrang zou hebben op die van de hele wereld is ronduit potsierlijk.Wherabouts? Thereabouts!Toptalent mag geen strobreed in de weg gelegd worden, nooit. Ik kan me bovendien inbeelden dat indien Wickmayer zich helemaal gedrogeerd naar de twintigste plaats op de WTA-lijst zou gemept hebben, een of andere plascontrole haar langs dat topcircuit allang fataal was geworden. Uw mediawatcher zegt hierbij dus aan de Vlaamse Raad der Dommen: laat dat meisje met rust of mijn wraak zal uw deel zijn!Misschien dansen die wraakgevoelens wel door mijn hoofd omdat ik al een paar dagen stil nageniet van de voorstelling die Raven Ruëll en een klein dozijn geweldige acteurs gebakken hebben van volgens ingewijden misschien wel Shakespeares minst briljante stuk, Titus Andronicus. Op rijm gezette en gebrulde branie, goor en grof geweld, moord, doodslag en verkrachting, het zit allemaal in de voorstelling van Ruëll en de zijnen maar tot spijt van wie het benijdt zitten ze ook allemaal in het stuk van Billy The Shake. Dus wie vond dat deze Titus te grof was: kill Bill.Of beter nog: steek de loftrompet. Want dankzij de glasheldere vertaling van die goede, oude Willy Courteaux werd toch weer ruim twee uur lang duidelijk welke verbale spijkers met koppen de Bard ook in zijn zogezegd mindere momenten wel eens wilde slaan. Wie de mentale moeite deed om het woordje ‘Rome’ nu en dan te vervangen door ‘de Wetstraat’ moest vanzelf tot de conclusie komen dat dingen die doorgaans omschreven worden als ‘van voor onze tijd’ niet zelden zinvol commentaar zijn op het hier en het nu. Vroeger lag er op mijn nachtkastje een boekwerk dat Shakespeare onze tijdgenoot heette. Nu denk ik: you bet! Ik vond deze Titus alvast van een zeer hoog niveau en de vooraf gevreesde verkrachtingsscène mag van mij dan ook nu al integraal de anthologie in. Antonin Artaud zou er trots op geweest zijn.Achteraf werd ik halfweg de Lakensestraat nog bijna aangerand door een trio allochtonen. Ik vroeg hen of ze aan het repeteren waren voor Driekoningen. Daarop vluchtten ze de nacht in en deed ik hetzelfde.Thuis zat Jane Fonda nog op mij te wachten. Ik zei dat ik geen zin had en speelde voor het slapengaan nog de intro van ‘Smoke on the Water’ op mijn blokfluit.Dolle tijden zijn het.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234