Maandag 14/06/2021

'What's in it for me?, dat is de kwestie'

Bart Eeckhout en ruud goossens / Foto Filip Claus

Pech gehad. Ziedaar de analyse van Yves Leterme over de nieuwe verkiezingsnederlaag van zijn partij, twee weken geleden. "Tot een week of twee voor de verkiezingen dacht ik dat we aan de winnende hand waren. Niet spectaculair, maar wel winnen." Het werd verliezen, alweer. Bij een ploeg die verliest, sneuvelt de coach. Exit Stefaan De Clerck, en om niet nog meer oude demonen wakker te maken stond de opvolger 's anderendaags al klaar: Yves Leterme. Eind juni volgt de consecratie. Leterme hoopt op een tegenkandidaat, al was het maar voor het interne debat. Niet dat het wat uitmaakt, want niemand maakt een kans tegen de man die al jaren naar het hoogste CD&V-ambt wordt geschreven.

"Het ontslag van Isabelle Durant was het kantelpunt", weet Leterme. "De historie van de nachtvluchten had de ultieme illustratie moeten zijn van de onbekwaamheid van paars-groen om het land te besturen. Door Isabelle Durant de laan uit te sturen is Guy Verhofstadt er evenwel in geslaagd om het beeld van zijn eigen daadkracht te bevestigen. Paars zonder groen werd plots een politieke mogelijkheid. Wat ons echt de das omgedaan heeft, is de hoge vlucht die SP.A in de peilingen plots kreeg. Zo kwam je onverwacht tot een eindsprint met drie, en eigenlijk was het er een van twee tegen één. Daar zijn we niet tegen opgewassen gebleken. Die laatste week is er voor ons te veel aan geweest."

Vooral dan voor Stefaan De Clerck, die kopje-onder ging in de tv-debatten, zo luidt de interne kritiek.

"Die debatten hebben ons bevestigd in een defensieve positie, maar ook niet meer dan dat. We zijn door twee tegenstanders in een hoek geduwd en er niet meer uitgekomen. Zo is het beeld ontstaan dat CD&V geen inhoudelijk alternatief had, en evenmin een alternatief om de regering te leiden. Eigenlijk heeft Stevaert die rol van Stefaan De Clerck kunnen afsnoepen. Nu goed, de hele campagne was voor CD&V een gevecht van een tegen allen."

Dat gevoel leeft erg sterk in uw partij, ook tegenover de media.

"Dat we met de VRT-stemtest schandelijk behandeld zijn, is objectief vaststelbaar. Bon, dat is het verleden. Het doet alleen een beetje pijn dat de realistische boodschap die we voor 18 mei nergens verkocht kregen, nu dag na dag bewaarheid wordt. De economische groei slaat tegen, de werkloosheid blijft stijgen, de nieuwe kieswet is ongrondwettelijk... Dat komt nu allemaal in de krant. Toen wij dat een maand geleden voorspelden, waren we verzuurd en gefrustreerd.

"Het gaat mij niet om het historische gelijk van CD&V, maar om het lot van de mensen, die te goeder trouw meegereisd zijn naar het paarse land van belofte. Perceptie is werkelijkheid, maar ooit komt de dag dat we met z'n allen pijnlijk zullen ontwaken."

Als u de waarheid aan uw kant hebt, waarom kunt u dan zelf de perceptie niet beheersen?

"We hebben te weinig ruimte gekregen om ons eigen alternatief scherp en duidelijk te formuleren. We zijn er niet in geslaagd de kiezer duidelijk te maken wat zijn voordeel kon zijn bij een stem voor CD&V. U mag dat beschouwen als een mea culpa. Als oppositieleider in de Kamer heb ik mijn job gedaan, maar ik heb te weinig ruimte gemaakt of gekregen om een alternatief in de plaats aan te bieden. De kiezer heeft ons gelijk gegeven dat er met de groenen nauwelijks te besturen valt. Alleen is hij vervolgens onze deur voorbijgelopen."

Dat een oppositiepartij een eigen verhaal moet brengen, en het liefst met een sterke leider, dat wist u toch al voor 18 mei?

"Het is gemakkelijker gezegd dan gedaan, hoor. Wanneer is CD&V de voorbije vier jaar in beeld gekomen? Toen onze fractie in de Kamer zwaar kon inbeuken op de meerderheid. Om met een constructief voorstel de aandacht te trekken moet je heel wat meer moeite doen. We hebben op dat vlak te weinig inspanningen geleverd. Het duurt ook een tijdje voor een bestuurspartij als CD&V haar zaken op orde krijgt in de oppositie. Personele vernieuwing vergt tijd.

"Ik heb ooit gezegd dat acht jaar oppositie voor CD&V een realistische termijn is. Dat is me toen niet in dank afgenomen. Je doet niet aan politiek om in de oppositie te zitten, maar we moeten ook niet gaan panikeren nu ons dit overkomt."

Waarom mocht de Antwerpse CD&V-voorzitter Boudewijn Muts niet hardop zeggen over Stefaan De Clerck wat iedereen elders in de partij stilletjes dacht?

"Het is onaanvaardbaar dat een afdeling het proces van een partijvoorzitter maakt zonder de dialoog met die voorzitter aan te gaan. Dat er een probleem was, wist Stefaan zelf al op de verkiezingsavond. Ik heb partijen gezien waar een Guy Verhofstadt een wenende Annemie Neyts van het podium duwde omdat hij zelf voorzitter wou worden, ik heb partijen gezien waar de top als een soort headhuntersbureau vanuit het niets Patrick Janssens aan de macht kon brengen. Dan verkies ik de rustige en serene manier waarop Stefaan een stap opzij heeft gezet."

Bij Agalev had Jos Geysels niet eens vierentwintig uur nodig om op te stappen na de nederlaag. Zie ook Jean-Luc Dehaene in 1999.

"Stefaan is op een correcte en menselijke manier weggegaan. Als een ploeg verliest, kijkt iedereen naar de coach. Dat kan soms onrechtvaardig zijn, maar Stefaan heeft die consequentie nooit ontkend. Het is dan toch niet meer dan normaal dat de partij hem de timing van zijn vertrek zelf in de handen laat houden."

Had De Clerck de dag na de verkiezingen niet beter ineens plaatsgemaakt in plaats van te schermen met een schimmig mandaat van het partijbestuur?

"Achteraf bekeken wel. Maar ik heb er alle begrip voor dat hij zelf even de tijd nodig had om alles op een rij te zetten. Stefaan heeft zich geen moment vastgeklampt aan zijn mandaat. Hij heeft het verlies manhaftig en sereen gedragen. Stefaan is niet het type dat nu verbitterd in een hoekje zichzelf zit te bewenen. Soms win je, soms verlies je, dat is zijn motto. Dat is de sportman in hem. Hij is opgegroeid in het politieke bedrijf, hij kent de onmenselijke kant ervan.

"Vier jaar lang zijn Stefaan en ik strijdmakkers geweest. Ik heb gezien hoe hij zich heeft ingezet om de partij te revitaliseren, soms tegen een onmenselijke tegenstand in. Dat je daar niet zomaar een streep onder kunt trekken, vind ik erg begrijpelijk. Dan vergeet je even de politieke traditie dat bij een nederlaag de kop er meteen af moet. Het enige jammerlijke is dat de partij nu te lijden heeft gehad van een week stemmingmakerij."

Wanneer voelde u de kelk uw kant uitkomen?

"Vorige week vrijdagmiddag."

Kom, kom.

"Eerlijk. Natuurlijk zijn er de voorbije jaren al momenten geweest waarop ik het signaal kreeg dat ik mijn verantwoordelijkheid ooit zou moeten opnemen. Maar voor mezelf heb ik pas vrijdagmiddag uitgemaakt dat het zover was.

"De formele stemming in het politieke bestuur over mijn kandidaatstelling, zaterdagmiddag, had voor mij niet gehoeven. Blijkbaar wilde men een eendrachtig signaal geven aan de achterban. Zo'n voordracht geeft evenwel ten onrechte het beeld dat alles al geregeld is zonder inspraak van onze leden. Ik heb lang weerstand geboden tegen het idee omdat ik me perfect voelde in mijn rol als fractieleider. Ik heb zelfs nog een formulier ingevuld om opnieuw te kunnen kandideren voor het fractievoorzitterschap."

Als je de vier hectische jaren van het voorzitterschap van De Clerck overloopt, moet je welhaast gek zijn om er nog aan te willen beginnen.

"Dat is dan de scout in mij zeker. Ook al ben ik zelf bij de KSA geweest (glimlacht). Met excuses voor het cliché, maar op sommige momenten moet je je eigen loopbaan in de schaduw durven te stellen van het geheel. Ik ben tweeënveertig. Ik weet nu al dat ik over tien jaar wellicht niet meer in de toppolitiek zal zitten, gewoon omdat ik dan versleten zal zijn. Dat proces wordt nu nog een beetje versneld met de nieuwe verantwoordelijkheid die op mijn schouders wordt gelegd."

Vindt u zichzelf geschikt als partijvoorzitter?

"Ik zal mijn best doen, en ik heb wel een paar ideeën van wat ik wil bereiken. Maar ik heb een gezonde twijfel. Ik ben tenslotte maar een grijze muis, een dossiervretertje (lachje). Ik kan minder dan wat de mensen denken dat ik kan. Maar dat wat ik kan, zal ik ten dienste stellen van de partij."

Wat kunt u niet?

"De vrolijke Frans uithangen in tv-spelletjes. Wie mij een beetje kent, weet dat ik best wel grappig uit de hoek kan komen, maar dat reserveer ik voor de beslotenheid van de privé-kring. Ik zal mijn best wel doen, wat communicatietraining volgen of zo. Ik ben geen solospeler, en dat maakt je algauw tot een compromisfiguur. Ik ben meer iemand die de lijnen uitzet, maar dat is ook weer niet goed, want dan ben je te koel en afstandelijk bezig."

Een tip: u zou met uw excellente wielerkennis kunnen uitpakken. Koers is hip bij het gewone volk én bij de intellectuele elite.

"Ik heb in West-Vlaanderen van op een tweede plaats 70.000 voorkeurstemmen gehaald. Er is niemand in heel Vlaanderen die mij dat van op die plaats nadoet. Ik ben niet met een koerspetje op tv moeten komen om die stemmen te verdienen, en ik zal mijn imago niet radicaal omgooien omdat ik een nieuwe functie bekleed. Maar om u gerust te stellen: de regionale zender WTV heeft mij de laatste weken een keer of drie gevolgd terwijl ik op de koers voor mijn zoon aan het supporteren was."

U lijkt meer op de Nederlandse CDA-premier Jan Peter Balkenende dan uw voorganger, dat schept ook mogelijkheden.

"Als je die vergelijking in Vlaanderen hoort, is dat zelden als compliment bedoeld. (lacht) Ik word goed omringd. Inge Vervotte heeft me al aangeboden om me bij te staan met media-advies. Ik voel me verwant met Balkenende omdat hij ook vanuit een verloren underdogpositie de christen-democratie weer vooraan heeft moeten brengen. Alleen is hij daar nu al een jaar in geslaagd, terwijl wij nog aan het begin van dat proces staan."

Gaat achter de neergang van de christen-democratie geen sociologische realiteit schuil? Uw kiezers sterven uit.

"Het katholieke instituut is aan erosie onderhevig, maar dat wil niet zeggen dat wij mee de dieperik in moeten. Duitsland, Nederland en Oostenrijk zijn ook sterk gelaïciseerde landen, en toch is de christen-democratie er stevig verankerd in het politieke landschap."

In die landen heeft de christen-democratie veel duidelijker voor een conservatieve koers gekozen.

"Ik betwist dat. Ik heb me de jongste dagen verdiept in het programma van de CSU. Die partij haalt 50 procent en meer in Beieren, en dat fascineert me. De CSU gaat door voor zeer conservatief, maar in haar programma vind ik een zeer voluntaristisch sociaal beleid terug. Ethisch vertrekt de CSU van het standpunt van een mens in nood die hulp verdient. Dat is een zinvol pragmatisch uitgangspunt. De christen-democratie staat voor een ideologie die vertrouwen geeft aan mensen, die mensen vrijheid geeft in verantwoordelijkheid.

"Ik ben niet bang voor de term christen-democratie. Ik ben christen-democraat en daar ben ik trots op. We moeten af van het beeld dat christen-democraten het privé-leven van mensen willen beregelen volgens de eigen geloofsovertuiging."

Dus gaat u als voorzitter een groot congres organiseren over ethische thema's?

"Allerminst. Ik wil geen hoogmissen van het eigen gelijk. Ik ben de analyse van de analyse onderhand moe. Wat we nu nodig hebben, is toegepaste christen-democratie. Onze eerste uitdaging worden de Vlaamse verkiezingen van juni 2004. Als ik het vertrouwen van mijn partij krijg, zal ik in het najaar een programma presenteren dat concreet gericht is op de behoeften van de mensen. Nu gaat het niet over ideologie maar over sociale huisvesting, werkgelegenheid en onderwijs. Als men ons dan vraagt waarom we daar zo over denken, dan kunnen we ons christen-democratische verhaal vertellen, niet omgekeerd. Het gaat erom wat de mensen hebben aan onze politieke inzet. Politici zijn er niet om zichzelf in stilte bezig te houden."

Dat had Steve Stevaert niet beter kunnen zeggen.

"Stevaert is een leider die zijn troepen volgt. Zijn grote talent is het capteren wat er bij de bevolking leeft. Het is wel steeds verder zoeken naar een sociaal-economisch element in zijn verhaal. Gelijke kansen is een liberaal concept. De socialisten willen er nu voor zorgen dat iedereen met gelijke middelen aan de start komt, terwijl het toch ook een sociaal-democratische zorg moet zijn om te kijken of iedereen een beetje treffelijk het einde van de rit haalt. Maar goed, wij hebben het monopolie op het grote gelijk niet."

U stelt uw partij in het teken van de bescheidenheid, net als Stevaert?

"Vandaag moet de christen-democratie erg bescheiden zijn. Dit is geen pleidooi om ons terug te trekken in de catacomben. We moeten de ambitie blijven hebben om het beter te doen. Niet voor onze eigen eer en glorie, maar voor de mensen. We zijn te veel bezig geweest met het grote verhaal, terwijl niemand daarop zat te wachten."

Voor u geen ondoorgrondelijke verkiezingsprogramma's meer waarin het zoeken is naar de echte prioriteiten.

"Vergeef ons onze zonden. (lachje) Niemand van ons had ervaring met het opstellen van een verkiezingsprogramma in oppositietijd. Ach, hoe gaat dat? Je begint met een vlot leesbare tekst van tien pagina's, maar telkens is er wel iemand die nog een puntje wil toevoegen. Zo eindig je dan met een wijdlopige tekst van 83 pagina's, waarvan er 40 ook door een andere partij geschreven zouden kunnen worden."

Wordt het niet moeilijker oppositie voeren tegen paars zonder groen?

"We krijgen nu twee ideologisch tegengestelde machtsblokken die elkaar in evenwicht moeten proberen te houden. De wrijvingen die dat oplevert, bieden mogelijkheden. Als het de voorbije vier jaar fout liep, kon blauw het altijd op de groene coalitiepartner steken. Dat excuus vervalt."

Wat is uw advies aan Pieter De Crem, uw opvolger als fractieleider?

(droogjes) "Dat hij moet spreken namens de gehele fractie."

Klonk het van harte.

(verpinkt niet) "Is dat geen goed advies? Pieter heeft talenten die ik niet heb. Hij heeft zich vier jaar lang kunnen uitleven als rechtsbuiten, nu moet hij als kapitein de verantwoordelijkheid van de gehele ploeg leren dragen. Ik heb er alle vertrouwen in dat hij dat naar behoren zal doen. Het gaat niet om ons tweeën. Wij hebben van alle politieke partijen het grootste reservoir aan politiek talent. (bedenkt zich) Neen, dat is de oude, onbescheiden CVP. Opnieuw: wij hebben een groot reservoir aan politiek talent. Het is mijn vaste wil om als partijvoorzitter die nieuwe mensen naar voren te schuiven en hen het woord te laten voeren namens de christen-democratie."

Zoals een 'coach', kortom.

"Touché. (denkt even na) Op een bepaald moment moet iemand de ballen binnentrappen en dat zal ik proberen te doen. Maar ik zal de nieuwe mensen die naar boven zijn gekomen niet wegduwen: Inge Vervotte, Hendrik Bogaert, Dirk Claes..."

Moet u Inge Vervotte vooral niet beschermen tegen te snelle zelfontbranding?

"Inge doet het fantastisch. Ze is allang niet meer het meisje van het ACV en van Sabena. Ze heeft op korte tijd een enorme politieke maturiteit aangekweekt. In Antwerpen sprak iedereen over een tweestrijd Patrick Janssens - Bart Somers. In werkelijkheid won Vervotte afgetekend het pleit, Somers stond niet eens op de foto van de spurt. Inge is nog maar vijfentwintig jaar. Als ik bedenk wat ík deed toen ik vijfentwintig was..."

Wat deed u toen u vijfentwintig was?

"Brassen (lacht uitbundig). Allesbehalve met grote gewichtige maatschappelijke thema's bezig zijn. Aan de zijlijn wat kritiek staan spuien, dat wel. Tot ze het bij de CVP zo moe waren dat ze zeiden dat ik het zelf maar moest komen doen, als ik dacht dat ik het beter kon. Serieus, achter Vervotte staat een hele nieuwe generatie klaar. Mensen zoals Wouter Beke en Cathy Berx, ondervoorzitter van het OCMW in Antwerpen, zijn klaar voor de stap voorwaarts."

Krijgen zij nu echt hun kans, of blijven de ex-ministers de lakens uitdelen achter de schermen?

"Ik heb geen zin in een strijd tussen de generaties. In onze kamerfractie zitten zes nieuwkomers. Het is de gang van de natuur dat die nieuwe generatie stilaan op de voorgrond zal komen."

Dus moeten Tony Van Parys en Herman Van Rompuy opzij.

"Tony Van Parys en Herman Van Rompuy zijn verstandig genoeg om te weten welke rol zij kunnen vervullen. Dat dat wellicht een andere rol wordt dan vier jaar geleden beseffen zij heus zelf wel. Verwacht van mij geen dolksteek in de rug van die mensen. Ik ga niet als bulldozer in de partij iedereen uit de weg ruimen die niet aan het biologische criterium 'jong en nieuw' beantwoordt."

Hoe moeilijk is het om de motor weer in gang te trekken na vier jaar investeren zonder rendement?

"Voor sommige collega's is het even op de tanden bijten. Zij hebben vier jaar het beste van zichzelf gegeven in de oppositie. Neem Greta D'Hondt, in het 'Rapport 132' van De Morgen nog 'een straffe madam' genoemd, en terecht. Toch blijkt dat de kiezer daar zijn neus voor ophaalt. Dan is het gevoel van onrechtvaardigheid erg groot, zeker als je electoraal verpletterd wordt door blitse nieuwkomers die alles nog te bewijzen hebben. De Vlaams Blokkers steken geen poot uit in het parlement, op een paar uitzonderingen na, maar die partij gaat wel keer op keer vooruit. Dat stemt tot nadenken.

"We moeten meer aanwezig zijn, op eigen kracht. We zijn de voorbije vier jaar al te vaak moe maar tevreden naar huis gereden in de volle overtuiging dat we ons werk weer voortreffelijk gedaan hadden. De vraag wie van onze kiezers daar iets van gemerkt had, hebben we ons veel te weinig gesteld. Om ons eigen alternatief bekend te maken moeten we niet alleen op de media rekenen. We moeten het zelf gaan verkopen. Werken voor de mensen en zorgen dat de mensen weten dat we voor hen werken, dat is de succesformule."

Jos Geysels zei vorige week in De Morgen: 'Misschien ben ik geen politicus voor dit tijdvak'. Hij had het niet alleen over zichzelf, maar ook over uw type politicus.

"Zelf heb ik eigenlijk niet te klagen. De verleiding is groot om je als politicus te restylen volgens de verlangens van de media, maar als iedereen op elkaar gaat lijken, bloedt het maatschappelijke debat ook dood. Ik voel voorlopig dus geen onbedwingbare behoefte om bij de kapper een nieuwe coiffure te bestellen. (lacht)"

Toch bidt ook uw partij om een Oranje Stevaert.

"Begrijpelijk, maar gevaarlijk. Natuurlijk kunnen we leren uit het succes van de anderen. Dat je als politieke partij altijd oog moet hebben voor het voordeel van de kiezer bij je voorstel is zo'n les. 'What's in it for me?', dat is de kwestie. We moeten stoppen met de politieke spelletjes, maar ook met het abstracte taalgebruik."

Komen de verkiezingen van 2004 niet te vroeg voor CD&V?

"Het is net goed dat we snel weer een kans krijgen om de tegenvaller van 18 mei te herstellen. Er is geen tijd voor interne vertwijfeling, we zijn gedwongen om onmiddellijk weer de handen aan de ploeg te slaan. Ik proef bij de militanten een grote strijdlust om er nog eens stevig tegenaan te gaan. Zij hebben de wind van vernieuwing gevoeld die door de partij is gejaagd, zij hebben gezien dat we gevochten hebben voor wat we waard zijn in de oppositie en zij willen nu de tweede kans grijpen."

Wat als het mislukt?

"We zullen het probleem oplossen als het zich voordoet. Ik ga ervan uit dat het zich niet zal voordoen. Ik ga alleszins voor een volwaardig mandaat als voorzitter."

Hoe vermijdt u dat CD&V verder leeggezogen wordt door SP.A-Spirit links, het Vlaams Blok rechts en de VLD in het centrum?

"Met 24 procent voor VLD en SP.A-Spirit is het toch nog wat voorbarig om te stellen dat wij leeggezogen dreigen te worden in het centrum. Het klopt wel dat wij ons draagvlak zullen moeten verbreden. De groene, ecologische component biedt daarbij mogelijkheden. Het groene gedachtegoed blijft erg waardevol. Zorg voor het leefmilieu is een belangrijke taak voor de politiek. Ik wil duurzaamheid graag opnieuw als een christen-democratische waarde laten gelden, niet tegen de mensen in maar op een verstandige manier."

Dat is, met permissie, totaal ongeloofwaardig. Zeker na de Agalev-bashing van de jongste maanden.

"De groenen hebben het verknald, dat is juist het punt. Zoals Patrick Dewael al zei: 'Het milieubeleid is te belangrijk om het aan de groenen over te laten'. Wij hebben het leefmilieu te veel overgelaten aan Agalev. In 1973 waren we de eersten om een congres te wijden aan leefmilieu en duurzaamheid, toen rentmeesterschap. We hebben ons dat thema laten ontfutselen door de groenen en dat is geen goede zaak gebleken voor de samenleving. Omdat men duurzaamheid associeerde met de groene manier van aan politiek doen is de bevolking zich tegen het idee van duurzaamheid zelf gaan afzetten."

U wilt in de vrijgekomen groene vijver gaan vissen?

"O, maar ik geloof niet dat Agalev dood is. Ze hebben alleen een graf voor zichzelf gedolven met hun manier van aan politiek doen. Het is een kwestie van stijl. Wie in volle dioxinecrisis, op een moment dat boeren moeten vechten om te overleven, in een kippenkostuum op een markt gaat staan dansen, moet niet verwachten dat hij de volgende maanden met open armen zal worden ontvangen als landbouwminister.

"Het gaat ook over een soort ingebakken ideologisch wantrouwen tegenover de mens. Als het van de groenen afhangt, zou je je bijna moeten verontschuldigen omdat je van het leven geniet. De mensen willen gerust een inspanning leveren voor een schoner milieu, maar ze begrijpen niet dat ze zwaar beboet worden omdat ze wat snoeihout verbranden in de tuin. Een verstandig duurzaamheidsbeleid voeren moet mogelijk zijn. De christen-democratie mag niet langer naast het milieuvraagstuk kijken. Ik geloof dat christen-democraten zinvollere dingen kunnen vertellen over duurzaamheid dan klassiek links, waar de groenen historisch toe gerekend worden."

U komt een verkiezing te laat met die analyse. SP.A-Spirit is al met de groene kiezer weg.

"Wij hebben het groene middenveld verwaarloosd. De gevoeligheid voor internationale solidariteit is bijvoorbeeld erg groot binnen onze partij, maar we hebben dat te weinig naar buiten durven brengen. Ook in tijden van globalisering kun je als klein land zinvol met ontwikkelingssamenwerking bezig zijn. Die boodschap hebben we de laatste jaren te weinig gebracht. Ik ben niet te beroerd om te zeggen dat Agalev-staatssecretaris Eddy Boutmans op ontwikkelingssamenwerking goede initiatieven genomen heeft."

Over milieu gesproken: hoe is het met uw loopse geit?

"Dat is dramatisch afgelopen. (glimlacht) Het is niets geworden met de bok die we erbij gezet hadden. Schoon beest, nochtans."

Niet dat het onze zaken zijn, maar waarom houdt iemand een geit in zijn tuin?

"De kinderen vinden dat leuk. Van mijn vrouw mogen de kinderen alles houden, behalve een hond. Ze hebben dat vrij letterlijk genomen. We hebben nu een parkiet in huis, een kat, kippen, geiten, vissen. Dat hebben ze van hun vader, vrees ik. Als jonge kerel wou ik boer worden. De eerste keer dat ik naar een meisje omkeek, was ik meer geïnteresseerd in de tractor van haar vader dan in het meisje zelf.

"Onze geit is een tam dier, ze loopt bij ons gewoon los in de tuin, maar ze heeft al een jaar geen bok meer gezien. De confrontatie heeft niet voor het gewenste effect gezorgd. Na een bewogen nacht hebben we ze maar weer uit elkaar gehaald. Jammer, want ik had aan mijn petekind een klein geitje beloofd. Liefde is ook bij geiten alleen maar oprecht in een duurzame relatie, zo blijkt. Ik zal dat maar als een bevestiging voor mijn geloof in de toekomst van de christen-democratie beschouwen, zeker?"

'Het gaat mij niet om het historische gelijk van CD&V, maar om het lot van de mensen, die te goeder trouw meegereisd zijn naar het paarse land van belofte''Het katholieke instituut is aan erosie onderhevig, maar dat wil niet zeggen dat wij mee de dieperik in moeten'

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234