Vrijdag 20/05/2022

Werchter aan zee

Afgelopen weekend troepten liefst 85.000 toeschouwers samen in Zeebrugge voor de vijftiende editie van Axion Beach Rock. Het tweedaagse strandfeest pakte uit met een even veelzijdige als drukbezette affiche en die formule bleek net als vorig jaar uitstekend te werken. Terwijl het festival lange tijd in de schaduw bleef staan van concurrent T/W heeft de Eigen Groepen Boven-politiek ervoor gezorgd dat beide evenementen tegenwoordig elkaars evenknie zijn geworden. Het vertrouwen in lokaal talent werd niet beschaamd door topact dEUS, die afgelopen weekend - naast Massive Attack, Simply Red en Garbage - tot de absolute uitschieters behoorde.

Zoals de traditie dat voorschrijft was de opener op het hoofdpodium ook nu weer van Vlaamse makelij. Via een televoting-enquête kwam dit keer het extraverte Das Pop als overwinnaar uit de bus, maar veel indruk wisten de jongste Rock Rally-winnaars niet te maken. Eigenlijk kon enkel hun verrassende vertolking van Madonna's 'Material Girl' op enige waardering rekenen, en dat terwijl het voor wie de ambitie heeft een echte carrière uit te bouwen als popgroep toch is onontbeerlijk om zélf een aantal memorabele songs neer te pennen. Het gezelschap beschikt zonder twijfel over heel wat potentieel, maar voorlopig won de vorm het nog te vaak van de inhoud.

Dat gold eveneens voor Reef, een Brits viertal dat met zanger Gary Stringer weliswaar over een begeesterende frontman beschikt, maar voortdurend tekortschoot op compositorisch vlak. De rudimentaire retro-rock van de groep dreef te veel op snedige riffs, terwijl het belang van een goed in het oor liggende melodie ruimschoots onderschat werd. Het feit dat een nummer als 'I've Got Something To Say' volstrekt nérgens over ging en werd opgesmukt door een hol 'la la la' -refreintje, was symptomatisch voor de ganse set. Dat Reef ondanks het vroege uur toch al behoorlijk wat respons kreeg, bleek bijgevolg vooral de verdienste van de performer Stringer. Hij communiceerde met de eerste rijen, leerde ter plekke een paar woorden Nederlands en sprong zelfs enkele keren in het publiek om de massa wakker te schudden.

The Beautiful South telde drie zangers in de rangen, die geen van allen konden tippen aan het charisma van Stringer, maar zowel Paul Heaton, Dave Hemingway als Jacqueline Abbott beschikten daarentegen wél over een arsenaal uitstekende popsongs die bovendien erg vertrouwd aandeden. Hoewel de negenkoppige groep, live nog aangevuld met een netjes uitgedoste blazerssectie, hoofdzakelijk aan de overkant van het Kanaal erg populair is, stond je er toch verbaasd over hoeveel radiohits de band ook hier inmiddels achter haar naam mocht schrijven. Nummers als 'Don't Marry Her (Fuck Me)', 'You Keep It All In' en 'Song For Whoever' waren overtuigende staaltjes van het wrange sarcasme waar The Beautiful South al geruime tijd het patent op heeft. De personages in de door Heaton bedachte verhaaltjes vlogen elkaar haast voortdurend in de haren, slingerden elkaar de meest onthutsende scheldwoorden toe, maar bleven ondanks de onderlinge afkeer toch bijeen tot hun laatste ademtocht. Tijdens vorige optredens, waarbij de groep meer dan eens stomdronken op het podium stond, had het er alle schijn van dat dit scenario ook op de bandleden zelf van toepassing was, maar zaterdag werden die geruchten alvast de kop ingedrukt met een bij momenten uitstekend concert.

Er vielen overigens nog meer aangename verrassingen te noteren tijdens Axion Beach Rock. Zo volbrachten de organisatoren bijvoorbeeld de onmogelijk gewaande taak om de 63-jarige Lee 'Scratch' Perry bijtijds op het podium te krijgen. Wellicht hadden ze een lijntje weed naast zijn microfoon gelegd, want de Jamaicaanse reggae-legende maakte dan wel een kwieke indruk, zijn ogen leken desalniettemin elk een andere richting uit te staren. Perry's invloed op de jongere triphop- en junglegeneratie valt nauwelijks te onderschatten en ook dit keer schotelde de geluidstovenaar een sterke set voor. Hij stond de hele tijd gelukzalig te glimlachen, kneep voortdurend met speelgoedtoeters in de microfoon en danste de lumbago uit z'n lijf op de lome dub die zijn metgezellen uit hun instrumenten persten. De trage ritmes vormden overigens de perfecte geluidsband bij de verschroeiende hitte in Zeebrugge. Het aantal roodverbrande lichamen was nauwelijks te overzien, terwijl een heleboel toeschouwers al vroeg uitgeteld tegen de omheining lagen te puffen.

The Cardigans vertoonden evenmin veel tekenen van leven. Op plaat bedachten de Zweden weliswaar de ene aanstekelijke popsong na de andere, maar de kwalijke livereputatie van het vijftal werd ook nu weer op ondubbelzinnige wijze bevestigd. Zangeres Nina Persson haspelde ongeïnteresseerd haar repertoire af, denderde meermaals van de toonladder en leek er vooral op uit om het publiek in slaap te wiegen. De groep klonk futloos en onsamenhangend, er liep een tape mee en zelfs hun beste nummers verdronken in de belabberde geluidmix. Eerder een kwestie van 'Erase/Rewind' dan van 'Rise And Shine', kortom.

Garbage had aanvankelijk wat moeite om de veelgelaagdheid van zijn platen ook live in de verf te zetten. Dat tekort maakte de groep, met bassist Daniel Shulman tot een vijftal uitgebreid, met een gespierde podiumact ruimschoots goed. Terwijl de gitaristen zich in een Biohazard-houding wurmden, flirtte Shirley Manson vanop de catwalk met de menigte. Een heftig 'Push It' behoorde samen met afsluiter 'When I Grow Up' tot de onbetwiste hoogtepunten; 'Only Happy When It Rains' kreeg dan weer enkele onnodige ladingen zilverpapier en een slordig einde over zich heen. Het afgevlakte geluid had gelukkig geen invloed op het gevoelige 'Waiting', dat samen met de ondergaande zon een moment bood om in te lijsten. Na afloop toonde la Manson zich door de dolle reacties zichtbaar ontroerd - zo waren beide partijen dik tevreden.

Bart Steenhaut

Kurt Blondeel

(Foto's Alex Vanhee)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234