Zondag 29/11/2020

Weltschmerz: de videogame

Beeld UNKNOWN

De Japanse game Catherine checken, dat was een beetje van moeten. Aanvankelijk was uitgever Atlus niet eens van plan om de ondertussen bijna een jaar oude titel op de westerse markt te brengen, maar een tamelijk succesvolle Amerikaanse lancering afgelopen zomer en een hoog aantal importaankopen in Europa maakten er zowaar een cultfenomeen van. Vooral onder levensangstige twintigers, die zich bijzonder goed bleken te vinden in de thema's die de game aandraagt.

Catherine is een horrorgame waarin poepgewone, menselijke angst wordt gesublimeerd in ijzingwekkende bovennatuurlijke gruwel. Het is een soort speelbare anime-tekenfilm, waarin de 32-jarige protagonist Vincent door zijn lief Katherine wordt aangepord om stilaan eens aan trouwen te denken, maar hijzelf de behaaglijke oppervlakkigheid van zijn jeugd nog niet voor bekeken wil houden. Misschien is Katherine (let op de K!) echter wel degene die hem in leven houdt: op het journaal verschijnen namelijk alsmaar meer berichten over jonge mannen die, na een wilde nacht, dood in hun bed worden teruggevonden. Dan belandt hij op een moment van vleselijke zwakte met de mysterieuze Catherine (met een C!) in de pijp, en gaan de poppen pas echt aan het dansen.

De game speelt zich vooral af in Vincents nachtmerries, een soort puzzellevels waarin hij kubusvormige blokken moet verschuiven en beklimmen om boven aan de stapel te geraken. Tegen het einde van die droomsequenties wordt hij ook nog eens achtervolgd door een gedrocht, en moet hij dus op snelheid zien te werken om niet te eindigen zoals die jongelui in het nieuws.

En o ja, hij loopt gedurende die droomlevels constant in zijn ondergoed, en heeft een paar ramshoorns op zijn hoofd. Er wordt bij momenten zwaar gedregd in de psyche. Zoals de sequentie waarin het gedrocht dat het hoofdpersonage belaagt in zijn dromen een monsterachtige reuzenbaby is, die "Daddy, don't kill me" krijst. Levensangst, weet u nog?

Goed gezien van de makers om van die puzzellevels de centrale gameplaycomponent te maken: boven geraken in die blokkenstapels is een waarachtige struggle, en dat haakt precies in op het levensangstthema van de game. Het is perfect op maat van het twintigerspubliek dat Catherine ondertussen al hoog op een ereschavot zette: de onwil om volwassen te worden tegenover de verplichtingen waar het leven je voor zet, het is - afgaande op de gamefora op het internet, waar rijkelijk met adjectieven wordt gestrooid - duidelijk een concept dat erin hakt bij de doelgroep.

Het toont ook nog eens dat gameontwerpers bedreven aan het raken zijn in het vatten van complexe thema's in eenvoudige gameplayconcepten, net zoals cineasten in het begin van de twintigste eeuw dat leerden te doen met beelden. Wat dat betreft, mag Catherine gerust in hetzelfde rijtje staan als Bioshock, Heavy Rain en L.A. Noire, titels die bewijzen dat videogames aan het uitgroeien zijn tot een nieuwe kunstvorm. Alleen waren die andere games ook nog een beetje leuk, ook voor wie al boven de dertig is. En dat kan niet over Catherine worden gezegd. Al snel worden de droompuzzels ook belachelijk moeilijk, en wordt het duidelijk dat de makers meer inzaten met de cadans van hun vertelling dan met de leercurve van de gemiddelde speler. Hou na het spelen van Catherine dus nog een uurtje van uw avond over om te relaxen. Met een potje Call of Duty, bijvoorbeeld.

Catherine is uit voor PlayStation 3 en Xbox 360.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234