Vrijdag 06/08/2021

Wei meteen in vuur en vlam

De eerste dag van Rock Werchter begon onder een goed gesternte: lekker hete zomerdag, veel volk én twee nieuwe en bijzonder fraaie tenten. En op het podium? Daar maakten het broeierige Jungle, maar vooral Florence Welch en Patti Smith het mooie weer. De hoogte- en dieptepunten op een rij.

Uitschieters

De tent stond helemaal volgepakt voor Years & Years. Meer nog: één zij-ingang van KluB C werd afgesloten om de massale toestroom te stremmen. Binnen zag je gelijk waarom. Frontman en posterboy Olly Alexander hoefde maar even door de knieën te gaan tijdens het door reggaeton geïnfecteerde 'Take Shelter' om een golf van meisjesgejuich tegen het podium te voelen stukslaan. Elders eiste de zanger moeiteloos alle aandacht op met een enthousiaste motoriek, en de looks van een piepjonge Justin Timberlake. Dit? Dit was De Grote Alexander Show.

Chet Faker nam zijn eerste electroplaat in de beslotenheid van zijn eigen huiskamer op, maar inmiddels heeft deze Australische duivel-doet-al zich ontwikkeld tot een extraverte performer. Tot een showman, zelfs. Hij had een gesmeerd spelende band mee, maar die mocht alleen meedoen als de songs dat écht noodzakelijk maakten. 'Melt', '1998' en 'Gold' werden daardoor iets ruimer bemeten met percussie en gitaar. Maar ook als hij in zijn eentje op het podium stond, kreeg haast elke song uit Built on Glass een onverwachtte wending. Hij speelde met loop en vouwde de beats alsof het origami-eendjes betrof. 'No Diggity' kreeg de massa vlot mee, en de uitgekiende lichtshow zorgde er op de koop toe voor dat je eigenlijk nooit het gevoel had dat Murphy veelal solo op het podium stond. Je kon er bijgevolg niet omheen: deze Faker is een echte.

Tegelijk mocht Royal Blood - een van de twee invallers voor Foo Fighters - voor het eerst het hoofdpodium op, en dat bracht meteen een heuse mensenzee op de been. Om die massa waar voor hun festivalcenten te bieden, gaven de twee Britten er een uur lang een royale lap op. Krachtvoer met militaire precisie. Mike Kerr schrok zich de ogen uit het lijf, door de respons die mokerslagen als 'Ten Tonne Skeleton' en 'Out Of The Black' teweegbrachten. Drummer Ben Thatcher ging van blijdschap crowdsurfen in het publiek, en deed een koprol op het podium. Dit Royal Blood zat vol capriolen en verdiende die plek op het hoofdpodium van Werchter. Voor de trage verstaanders staan ze er morgen trouwens nog een keer.

De tropen lonkten in elke broeierige groove van Jungle. Maar in het herhaaldelijk weerkerende geluid van loeiende alarmsirenes schuilde net zo goed het gevaar van de grootstad. Dansen op dreiging? Het kon. Tom McFarland en Josh Lloyd-Watson, de masterminds achter de band, vroegen je lendenstreek in iedere song galant maar dwingend ten dans. Dat deden ze met strakke bleekschetenfunk, frivole falsetkoortjes en intrigerende ritmes die aan de oevers van de Amazone leken gejat.

First Aid Kit leverde in The Barn eerste hulp bij uw ongemakken in het leven en de liefde. Johanna en Klara Söderberg hebben de deuken in hun eigen gemoed uitgeblutst in songs à la 'Master Pretender': ze gaven je hart een knauw en maakten je knieën week, om je ten slotte met een aai over de bol weer het gewoel in te sturen.

Maar dan moest het mooiste nog komen. Zo gaat dat met helden: ze worden op luid gejuich onthaald nog voor ze een noot hebben gezongen.

Patti Smith nam het minzaam in ontvangst in The Barn, maar Oma Punk kan nog altijd bijten: "Jesus died for somebody's sins but not mine", snauwde ze in 'Gloria', de opener van Horses, het legendarische album dat ze hier integraal opvoerde. En die zin hakte er ook veertig jaar later nog altijd in. Opruiende protopunk waarbij Smith met de vuist in de lucht en één voet op de monitor zong. 'Land' barstte plots los alsof er een span paarden was uitgebroken, en veegde de vloer aan met alle bullshit in de wereld. De The Who-cover 'My Generation' drukte je nog één keer met de neus op de feiten: leef en be fucking free. Wat een indrukwekkende ode aan de vrijheid.

Na de oma volgde nog een straffe tante: Florence Welch. Zou het dan toch waar zijn dat vrouwen een veel hogere pijngrens hebben? Welch rende - blootsvoets dan nog - naar alle kanten van het podium, als moest ze haar recent herwonnen beweeglijkheid nog proeven. Ze danste, sprong, zweefde en dook zelfs het publiek in. Een kind in een speeltuin was er niks tegen. "Als je naast iemand staat die je leuk vindt, liefhebt of nog maar net bent tegengekomen: kruip in elkaars nek. Of maak een menselijke piramide", schreeuwde een euforische Welch uit. En die oproep werd massaal opgevolgd. Logisch, want na al dat testosteron was vrouwelijke sensualiteit zeer, zeer welkom.

Perfecte set, bovendien. Met 'What the Water Gave me' had ze meteen een spirituele opener klaargezet die de hele weide leek op te tillen, en zowel 'Ship to Wreck' als 'Shake it out' pookten het vuur nog aan. Heerlijk om zien hoe de zangeres zich in de muziek kon verliezen, en met vijf extra stemmen erbij klonk het nog mooier, nog grootser. Vooral toen bleek dat die tijdens 'How Big, How Blue, How Beautiful' ook nog heel aardig met blaasinstrumenten overweg konden.

Ze zijn zeldzaam, de concerten waar je met een vergrootglas naar inzinkingen zoekt, en er geen enkele vindt. Florence Welch is de Kate Bush van haar tijd. Dat wil zeggen: zo uniek dat ze met niemand te vergelijken valt. Herman Schueremans had zich de zoektocht naar een vervanger voor Foo Fighters kunnen besparen.

Uitschuivers

Jack Garratt wordt door de Britse pers op handen gedragen, maar als opener van The Barn toonde de jonge Londenaar dat hij voorlopig nog wat te licht weegt om voor zo'n groot publiek overeind te blijven. Elk nummer werd ofwel met beats, ofwel met elektrische gitaar ingekleurd. Maar alleen in de staart van de set kwamen de twee samen. Meteen het enige moment dat Garratt écht overtuigde.

Op de Main Stage was het eveneens huilen met de pet op. Het geluidsvolume ging aan het begin van de set van Eagles of Death Metal plots als een jumbojet de hoogte in. Oorverdovend. Erover, eigenlijk. Frontman Jesse Hughes had zichtbaar moeite om zich te herpakken, een half uur lang bleven de monitorproblemen duren. Aan het einde maakten deze Eagles veel goed door rock vanuit de heupen te spelen, maar dat was too little, too late.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234