Maandag 22/07/2019

WEG VAN DE WULF

In de Wulf-chef Kobe Desramaults trekt binnenkort de deur achter zich dicht, op zoek naar nieuw avontuur. Elke week een update.

Het is zondagavond, de week loopt op zijn einde. Ik kijk uit over de velden. Aan de horizon smelt de zon gloeiend weg achter de Zwarteberg. Vier kraaien zijn op het aardappelveld verwikkeld in een soort gevecht, terwijl beneden in het restaurant de laatste service van de week nog in volle galop is. Het was een intense week. Enkele stagiairs hebben afgehaakt omdat ze het ritme niet aankonden, waardoor iedereen wat harder aan de kar moest trekken. Ik hou van dat ritme, van het rennen van hot naar her. Focus, zweet, concentratie. Het heeft iets prachtigs, zo'n service.

Ik luister naar de nieuwe van Amenra: Alive. Amenra is een nogal duistere metalband, gevormd uit West-Vlaamse klei, en Alive is hun akoestisch album. Toen ik opgroeide, voelde ik me thuis in de skatescene die heel sterk verbonden was met de hardcore metalscene. Jaren gaan voorbij en we laten dikwijls los wat ons zo dierbaar was toen we pubers waren.

Ik zat onlangs in de auto om, voor de zoveelste keer, het traject Dranouter-Gent te volbrengen, toen ik de ingeving kreeg nog eens naar Congress te luisteren: een hardcoreband uit Poperinge en omstreken, die in die periode furore maakte. Ik zette het geluid loeihard en werd getransporteerd naar de moshpit van jeugdhuis Vort'n Vis in Ieper. Een onvoorstelbaar intense energie maakte zich van mij meester. Het vergde zelfs enige inspanning om mijn voet op de gaspedaal in bedwang te houden. Wat waren we jong en kwaad toen.

Misschien was Sergei Rachmaninov ook kwaad toen hij zijn Pianoconcert nr. 3 componeerde.

Ik weet het, dit staat allemaal heel ver weg van mijn dagelijkse kookbezigheden, maar toch gebruik ik deze muzikale overpeinzingen continu in mijn werk. Ik wil me volledig losrukken van het verwachtingspatroon, niet thuishoren in eender welk vakje. Net als Colin H. van Eeckhout, de frontman van Amenra, die plotseling ten tonele kwam met een soloalbum waarin hij enkel zijn stem en een draailier gebruikt. Meditatief en zweverig, maar het raakt je toch tot in de verste uithoeken van je ziel. Wat is er mooier dan jezelf continu heruitvinden? Het idee meerdere levens in één te beleven?

Dagelijks wordt me gevraagd waarom ik stop, maar ik stop helemaal niet. Ik herbegin. Zo zie ik het.

Een nieuw begin laat je toe om alles te filteren wat je geleerd hebt. Een blanco blad laat zich langzaam maar zeker vullen met nieuwe ideeën, het trilt nog onder de ambitie. Het zal gevuld worden tot het een hoofdstuk wordt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden