Woensdag 23/10/2019

WEG VAN DE WULF

In de Wulf-chef Kobe Desramaults trekt binnenkort de deur achter zich dicht, op zoek naar nieuw avontuur. Elke week een update.

Ik kan het meestal aanvoelen als er een rotte appel komt binnengelopen. Ik ben van nature misschien wat achterdochtig ingesteld, maar toch. Deze was gemakkelijk. Ik noem hem bij de bijnaam die hij van de jongens kreeg: Nelson, naar 'Nine Inch Nelson', blijkbaar een patserige pornoacteur die op zijn beurt de inspiratie voor zijn beroepsmatige naam had gevonden bij de rockband Nine Inch Nails.

Ik wist het al op het moment dat hij de keuken inliep. Zelfverzekerd, ijdel drafje, strak getrimde wenkbrauwen, iets te lang onder de uv-lampen gelegen. De hele mise-en-place lang vertelde hij, aan al wie het horen wilde of niet, over zijn overwinningen in bed en in de keuken.

Tot vervelens toe toonde hij me die eerste avond foto's van kitscherige gerechten die hij zogezegd had gekookt voor de prins van Dubai. Nelson vertelde me ook dat hij er zeker mee zou kunnen leven als we een paar van zijn gerechten wilden serveren in het restaurant. Op dat moment begon ik toch te zoeken naar een verborgen camera. Meende die gast dat nu?

Tijdens de service kon hij natuurlijk voor geen meter mee, maar dat was dan weer de schuld van de souschefs die te vlug praatten. "Zestien jaar ervaring", riep hij uit, "en ik word behandeld als een stagiair!"

De volgende dagen slaagde hij erin om af en toe zijn mond te houden; het werk vergde misschien meer concentratie dan hij had gehoopt.

Na een week had hij het blijkbaar gehad. Deze ochtend hakte hij de knoop door en wendde zich tot Kaatje (mijn administratieve rechterhand). Dat was dan de passage van Nelson.

Maar daar stopte het niet. Rotte appels gedragen zich als een virus. Er was er nog eentje van de nieuwe lading die zijn weg vond naar het bureau, om te melden dat hij zijn stage van drie maanden zou inkorten tot twee weken wegens een ongelukkige vriendin thuis in San Francisco, geeuw. En er is nog méér. De derde van die week was zo dapper en technologisch aangelegd dat hij ons via e-mail verwittigde van zijn voortijdige vertrek. Terwijl ik nota bene de godganse dag naast hem sta in de keuken. Gespuis.

Ik kan het aanvoelen, het vuur zien in de ogen van de jonge mannen en vrouwen die zullen slagen, die zo vol passie zitten, die het iedere dag voor elkaar opnemen. Die, als het even tegenzit, de moed hebben om me aan te spreken en hun ziel op tafel te leggen. Er zijn de individualisten, die maar kort passeren en hun receptenboekje bijvullen, zonder een blijvende indruk achter te laten. En er zijn de anderen die ik in mijn hart draag, die voor altijd familie blijven.

Ik had mijn zus beloofd dat ik naar haar trouwfeest zou gaan in Spanje volgende week. Het zou de eerste keer in twaalf jaar zijn geweest dat ik een huwelijksfeest kon bijwonen. Met trillende handen belde ik haar gisteren op, met het nieuws dat het toch niet zou lukken. Sorry, maar ik kan hier echt niet weg .

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234