Woensdag 26/06/2019

WEG VAN DE WULF

In de Wulf-chef Kobe Desramaults trekt binnenkort de deur achter zich dicht, op zoek naar nieuw avontuur. Elke week een update.

Het is dinsdagavond 19u22 en ik heb de deadline voor het schrijven van deze column nu wel tot het uiterste gedreven. Het zijn spannende tijden, mijn dagelijkse leefomgeving beperkt zich nu tot de vier muren van mijn keuken, van 's morgensvroeg tot diep in de nacht. Nog twee weken te gaan. Ik geniet ervan, op een nogal masochistische manier, maar toch. Het doet me veel plezier te koken voor de trouwe gasten van In de Wulf die de moeite doen om in deze laatste weken nog te komen tafelen. Velen vertellen me dat er een bepaalde sfeer hangt die moeilijk te omschrijven valt, iedereen beseft dat dit de laatste keer was hier. Er heerst een collectief warm gevoel in de eetzaal. Velen brengen ook flessen sterke drank mee voor het team. De shots vloeien rijkelijk en dankbaar op zondagavond.

Gisteren heb ik mijn eerste afscheidsfeestje gehouden, in zeer beperkte kring weliswaar. Een goeie maat die al sinds mijn puberjaren mijn vaste partner in crime is, kwam op maandag, de sluitingsdag, naar Dranouter. Voor de open haard in het verder lege restaurant installeerden we twee fauteuils uit het salon, als in een ware gentlemen's corner. Voor de gelegenheid werden een slordige 200 gram zwarte Perigord-truffels gekocht. We maakten pasta al tartufo, met crimineel veel truffels en deden ons tegoed aan champagne, bier, sterker spul en een dronken poging tot Irish coffee. Psychedelische muziek klonk door de speakers. Vanaf dan werd alles wat wazig. Het werd een braspartij van man tot man van het hoogste niveau. Man, ik heb gelachen tot mijn kaakspieren verkrampten. 's Morgens aten we onze kater weg met decadente croque-monsieurs, er moest toch íets gebeuren met die overige 100 gram zwarte truffel? Kortom: het mocht er eens over zijn. Doorgaans houd ik er niet zo'n exuberante levensstijl op na.

Dertien jaar geleden zat ik met diezelfde maat door te zakken op exact dezelfde plaats. Toen vertelde ik over mijn dromen en ambities. Hij werkte toen bij het Hof van Cleve, ik bij Oud Sluis. Toen moest het allemaal nog beginnen. Het was gepast, het was het afscheid waardig.

Wanneer u dit te lezen krijgt, sluiten we de voorlaatste week af. Ik ga er nog niet sentimenteel over doen. Eind december vertrek ik een maand naar Japan. Het is altijd een droom van me geweest om ernaartoe te gaan, geen mooiere eetcultuur dan de Japanse. Maar ik moest er tijd voor hebben, om het grondig te doen, weet je? Een maand je kop leegmaken en vullen met nieuwe impressies, smaken, ideeën.

Ik weiger om de klassiekers van In de Wulf te maken in het nieuwe restaurant. Ze horen het verleden toe. Alles moet anders, alles moet nieuw. De sensatie om in iets nieuws te stappen is zo spannend. Alles ligt open, ik heb intussen een klein team verzameld van mensen die me zullen vergezellen in Gent. Geselecteerd puur op charisma, op hun persoonlijkheid en echtheid. Een ding weet ik zeker, we kunnen nog grootse dingen doen. Daar bijt ik me in vast. Een nieuwe etappe.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden