Dinsdag 19/10/2021

Wéér een nieuwe kledinglijn van een celebrity: voor mensen die vier jaar lang zitten te zweten en te zwoegen voor een diploma van modeontwerper elke keer een slag in het gezicht

Het moet toch redelijk sneu zijn om te horen wie zich vandaag de dag allemaal ontwerper noemt. Een kleine greep: Liz Hurley, Gwen Stefani, Sean P. Diddy Combs, Hillary Duff, Milla Jovovich, Paula Abdul, Jennifer Lopez, Anna Nicole Smith, Justin Timberlake, Mariah Carey, Beyoncé, Lenny Kravitz, Bono, Geena Lisa... allemaal hebben ze hun eigen lijn ontworpen, en het is maar een begin. De nieuwste naam op de lijst is die van Jay Kay, frontman van Jamiroquai.

Jay heeft zijn eigen stijl, en naar verluidt droomt hij al lang van een eigen collectie. Dat is nu een feit, dankzij HUGO, een lijn van Hugo Boss. Kay droeg de kleren van Hugo al een tijd, zowel op het podium als privé, en toen de Duitse firma met het voorstel kwam om samen te werken, zei hij niet nee. "Ik wou graag iets ontwerpen dat de geest van de bikerjackets uit de seventies weerspiegelt, maar dan uitgevoerd in de mooiste materialen", laat hij weten in de persmededeling. Want ja, al maak je je jeugdige imago met een lederen jekker die zo zwaar en zo stijf is als een kleerkast, na een poos wil je toch iets dat wat lekkerder zit. "Simpel, maar superstijlvol en gemaakt van de beste materialen", zo omschrijft Kay zijn eerste collectie. Op de foto's ziet het er leuk uit. Sober, cool en zijn logo, 'JK for Hugo' is discreet aangebracht op knopen, ritsen etc.

Hugo gelooft er kennelijk in, want Kays kleren zijn vanaf november te koop in een beperkt aantal Bosswinkels, en een opvolger voor de zomer 2007 is al in de maak.

Ik geef het toe, ik slaap graag - en doorgaans goed - in een vreemd bed.

Op voorwaarde dat het bed in een aangename hotelkamer staat, waar de lakens frisglad zijn en de hoofdkussens dik en donzig. Het liefst een kamer waar ik gewekt word door fluitende vogeltjes of klanken van de ontwakende stad.

Toen ik vorige week in Parijs moest overnachten, en een kamer kreeg toebedeeld in het St-James & Albanyhotel, vlak bij de Tuilerieën, pakte ik mijn nachtjapon van La Perla in, en stapte welgezind op de trein.

Als ik aan de balie kom, staat er net een Vlaams stel zijn beklag te doen. "Dat is nu precies drie kwartier dat we op onze kamer zitten te wachten tot de bagage komt. Vanmorgen waren we te vroeg, en werd ons gezegd dat we pas om vier uur op de kamer mochten, het is nu kwart voor vijf en ik zou graag naar uw fantastische spa gaan, maar ik kan niet aan mijn badpak." Désolé van hier en ginder, maar veel schot zie ik niet komen in de zaak. Ik klem mijn reistas dus maar goed vast.

De receptionist legt me uit hoe ik naar mijn kamer moet. "Links voorbij de bar, dan rechts, opnieuw links, euh neen, rechts, daar is de lift." Na die duidelijke aanwijzingen vind ik na enig zoeken de lift, die defect blijkt. De noodtrap dan maar. Gelukkig moet ik maar naar de eerste verdieping.

Gelukkig, maar het impliceert ook dat ik een donkere kamer heb, die uitgeeft op de smalle zijstraat. Ach, niet erg, ik ben hier toch alleen maar om te slapen. Het bed is oké, de toiletspullen in de badkamer beperkt tot het hoogstnodige, het houtwerk van de kamer kan een lik verf verdragen. Op het kaartje aan de deur lees ik dat deze kamer officieel 430 euro per nacht kost, plus 24 euro voor het ontbijt. Gelukkig betaal ik dat niet zelf.

's Avonds neem ik met een collega nog een biertje en een sandwich in de tuin en we genieten van de mooie zomeravond, in een tuin, in het hart van onze geliefde stad. Tot een muis het gangpad oversteekt en mijn collegaatje het ineens niet meer zo fantastisch vindt. Zeker niet als ze achter de regenpijp een tweede muis ontwaart. Ik probeer haar ervan te overtuigen dat muizen niet tot de vierde verdieping klimmen, maar ze is er niets gerust op.

Enfin, ik slaap goed, en word wakker met de stemmen van de straatveger en de zwarte man die beneden de ramen zeemt. Wanneer ik vertrek, is de lift nog steeds defect, en draag ik mijn bagage - iets zwaarder dan gisteren - weer langs de noodtrap naar beneden. Aan de balie komt iemand vragen of hier een showroom is van Pauw, een Nederlands modemerk. Ze krijgt een vragende blik van achter de balie en antwoord van mij. "Ja mevrouw, links voorbij de bar, rechts aan het restaurant, aan de kapotte lift, daar tegenover." Volgens mij is dit hotel zijn sterrenstatus niet meer waard.

Nee, ik wil de legging niet ook verguizen

Er was een tijd dat jurken het summum van tuttigheid waren. Zeker met bloemen of andere bedrukkingen. Vandaag zijn jurken hot. Zeker met bloemen of andere bedrukkingen. Helaas, als ik zo'n jurk aantrek, lijk ik op wijlen mijn moeder. En dat is, hoe graag ik haar ook heb gezien, niet mijn diepste betrachting.

Gelukkig vonden de slimme modemakers er iets op. De redding voor een truttenjurk? Een legging of voetloze collant, het verfoeide kledingstuk uit de jaren tachtig. En overal schreeuwen columnistes moord en brand over dat onflatteuze kledingstuk.

Natuurlijk benadrukt het je dikke billen, maar het is dan ook niet de bedoeling dat je die onbedekt laat. Over een legging hoort een rok of een jurk en niet enkel een slobbertrui, want anders lijkt het alleen maar dat je vergeten bent je onderstuk aan te trekken.

Doe mij dus maar zo'n zwarte legging en pumps met een hak. Tenzij ik het toch maar hou bij een stoere laars en blikdichte kousen. Dan lijk ik toch meer op mezelf.

Waarom o waarom worden tomaten hier meer op uitzicht dan op smaak geselecteerd?

Mijn laatste Provençaalse tomaat is de voorbije week in de soep gegaan. Ik keerde terug uit vakantie met 4 kilo Coeur de Boeuf, Tigre, Russes. Diverse vrienden heb ik er (hopelijk) blij mee gemaakt en zelf heb ik er nog vele dagen van genoten. En dan blijf ik toch zitten met de vraag: hoe komt het dat wij hier in wel het hele jaar boontjes uit Kenia kunnen kopen, ananas uit Ecuador en pompelmoezen uit Californië, maar geen fatsoenlijke tomaten uit ons buurland Frankrijk? Waarom zijn hier enkel waterige, gladde rode ballen te koop onder de naam tomaat?

Ik weet dat er enkele liefhebbers volop oude en smaakvolle variëteiten kweken in hun tuin, maar daar schiet ik, als consument, natuurlijk niets mee op. En ik zweer het, zo'n 'runderhart' is ongelooflijk lekker, en bovendien ziet een tomatensla van gele, groene en gestreepte tomaten er ook nog erg aantrekkelijk uit. Een druppel goede olijfolie erop, meer heeft dat niet nodig.

Helaas, ik zal moeten wachten tot volgend jaar om er nog eens van te genieten. En, eerlijk is eerlijk, zelfs in Frankrijk zijn er meer slechte dan goede tomaten te koop. En toen ik in Cavaillon ook nog een plaatselijke meloen wou kopen, bleken er in de groentewinkels enkel exemplaren uit Charentes voorhanden.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234