Vrijdag 27/05/2022

Wedergeboorte in het duister

El Pintor is een anagram van Interpol, maar ook Spaans voor 'de schilder'. Een opvallend kleurenpalet of drastische stijlbreuk ontwaar je niet op deze vijfde plaat. Maar hun sombere penseelstreken staan wel garant voor een hypnotiserend tableau vol verrassende details.

Toen bassist en 'Weimar dandy' Carlos Dengler vier jaar geleden onverwacht voor de afvaart koos, leken de dagen van Interpol geteld. Was hij immers niet de voornaamste songschrijver van de band? Denglers pulserende baslijntjes bleken op elke plaat haast net zo bepalend voor het groepsgeluid als zijn artistieke visie of strakke looks. Interpol klonk weliswaar nooit alsof ze zwaar inzette op een rooskleurige toekomst, maar vier jaar geleden zag die toekomst er toch steeds grauwer uit.

Niet het minst omdat de laatste, titelloze plaat ook op omstandig schouderophalen werd onthaald. Het verhaal van de New Yorkse doemrockers leek stilaan uitverteld. Knappe soloplaten van frontman Paul Banks (alias Julian Plenti) leken het graf van de zieltogende groep trouwens alleen maar mee te delven.

Maar vandaag blijkt het minstens één plaat te vroeg om Interpol af te schrijven. Na hun passage op Best Kept Secret en Rock Werchter deze zomer gaf de groep al aan dat ze nog altijd een succesvol groothandeltje dreef in gitzwarte romantiek en gloedvolle songs. De songs van El Pintor die de groep vooruitstuurde, sloegen er moeiteloos in om bij fans een oud, smeulend vuur op te poken. Een vuur dat langzaam dreigde uit te doven na hun gelauwerde debuut Turn on the Bright Lights en de succesvolle opvolger Antics. Diezelfde fans zullen zich vandaag allicht niet beklagen dat de lichte studiogalm en barokke aanpak, die hun rock noir nadien omhulde, vandaag weer goeddeels uitblijft.

Geen stijlbreuk

Wél wordt Interpol nog altijd voortgetrokken door een span atmosferische gitaren en een permanent herfstige Paul Banks. Die vindt ook onveranderd inspiratie in gestrande relaties, onvervulde verlangens, onmogelijke vrouwen en hopeloze vooruitzichten.

Voor de ijzige synths tekent Brandon Curtis dit keer - bekend van het zwaar onderschatte en inmiddels opgeheven The Secret Machines. Maar nog opvallender: de stuwende bas wordt op deze plaat gewoon door Banks zélf voor zijn rekening genomen. In de sublieme mix van Alan Moulder (zie ook: My Bloody Valentine, Nine Inch Nails) blijkt zijn viersnarig werk weliswaar soms wat naar achteren geschoven, maar net als de kille gitaarriffs en Banks grafstem is ze niettemin een van de absolute sterkmakers op deze plaat.

Een drastische stijlbreuk heeft de groep niet doorgevoerd, al hoor je de frontman wel ergens "Ah, fuck the ancient ways" sneren, en klinkt het in 'My Desire' zelfs: "It's time for a change of heart". Toch blijft laatstgenoemde song, net als 'Anywhere' of 'All the Rage Back Home' juist elegant hangen in de "ancient ways" van Interpol. Het kleurenpalet waar El Pintor zijn voordeel mee doet, is door de bank genomen zelfs krèk dezelfde van hun debuut. De liefde voor doemerig zwart en infernaal rood is alleszins opvallend aanwezig, zowel in het artwork als in de bloeddoorlopen, nachtelijke sound van de groep.

Toch lassen de New Yorkers ook heel wat nieuwe subtiele details in. Daarmee dreigt deze vijfde plaat nooit een duffe herhalingsoefening dreigt te worden. Banks waagt zich in 'My Blue Supreme' zelfs voor het eerst aan een falset, terwijl 'Same Town, New Story' exact aanlevert wat ze belooft: de grootsteedse eenzaamheid van Interpol viert traditioneel hoogtij, maar de rinkelende gitaar van Daniel Kessler zoekt nieuwe horizonten op.

Dat pendelen tussen verleden en toekomst verklaart misschien waarom El Pintor in twee New Yorkse studio's werd ingeblikt. Enerzijds de wereldvermaarde Electric Lady Studios en anderzijds het moderne honk Atomic Sound. Net zo goed lijkt ook Interpol te tippelen op de morsige, schaarsverlichte straathoeken van weleer, maar poetst ze die sound op met een glanzende, nieuwerwetse klasse.

Daarmee zullen zelfs de meest sceptische fans van het eerste uur geen reden vinden om af te haken. Maar beter nog: wie twaalf jaar geleden te jong was om te puberen, ontdekt vandaag een groep, die zich van een even scherpe kant toont als ten tijde van zijn debuut. Een wedergeboorte in duisternis is een feit. Don't go into the light, zouden we u én Interpol durven adviseren.

Interpol speelt 24/1 in Vorst Nationaal

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234