Vrijdag 27/11/2020
Uruguyaans president Jose 'Pepe' Mujica schonk 90 procent van zijn wedde aan goede doelen.Beeld AP

Column

We zuchten en gaan schoorvoetend verder, maar het roer kán om

Auteur en freelancejournalist Marnix Peeters (°1965) schrijft vanop zijn berg in de Oostkantons. Zijn nieuwe roman 'Kijk niet zo, konijntje' ligt nu in de boekhandel.

Langzaam neemt de tijd weer de gewenste plaats in. Wij worden niet meer op onvoorziene momenten doodmoe, om dan na vier uur ­slapen wakker te schieten en vast te stellen dat het pas middernacht is. Dan vertelden wij elkaar verhalen over jongetjes die niet kunnen slapen en die dan maar ­drakeneieren helpen uitbroeden.

Marnix Peeters.Beeld © Franky Verdickt

Straks staan we op een ochtend op en is het lente, zei mijn vrouw.

Nu al horen wij soms hoe heel vroeg het bos krioelt van vogels.

Ik zei: het is vreemd dat wij dat toch als hinderlijk ervaren, wakker liggen. Ook al maakt het niets uit – wij hoeven voor niets of niemand op te staan.

In de middeleeuwen sliepen de mensen in twee delen, zei mijn vrouw, die daar net een boek over had gelezen. Ze stonden in het ­midden van de nacht op, deden wat dingen, en gingen dan een tweede keer slapen. Dat was toen ­normaal.

Wij zitten zó vol met patronen, zei ik. Met wenselijk, aanbevolen gedrag dat onze moeders er hebben ingeslepen. Oogjes dicht, oogjes open. Niet van de vloer eten. Je best doen. Huisje kopen, kindje maken.

Mylittleponyland

Het leven is niets anders dan de tijd die je hebt om wat er je is opgelepeld in vraag te stellen, en er je eigen verhaal van te maken, zei mijn vrouw. De enige regel is dat je iedereen anders moet ­respecteren, voor de rest mag je alles op z’n kop zetten en binnenstebuiten draaien, als dat jou beter ligt.

Zo is dat, zei ik, waarna ik opstond en op de tast naar beneden ging, waar het vuur nog gloeide. Het was halfdrie.

Ik schreef een uurtje.

Argwanend hadden wij de voorbije weken in Uruguay op onze tablet het politieke gekrakeel in België gevolgd; de intercommunales; de luchthaven. België, dat is toch dat land waar ze een jaar zonder regering zaten? vroegen mensen ons. En dan waren wij dubbel nieuwsgierig naar hoe zij dat voor elkaar gekregen hadden, een land dat op alle vlakken vóór ligt – homorechten, softdrugs, hernieuwbare energie, onderwijs, gelijkheid, we kregen soms het gevoel dat we naar Mylittlepony­land waren gereisd.

Jaren geleden was hun president, Pepe, het beu dat de rijken zo weinig belasting betaalden, vertelde Miguel ons. Hij heeft toen de elf untouchables van het bedrijfsleven – de Albert Frères van Uruguay, zeg maar – de bak ­ingedraaid. Ze mochten er pas uit als ze ermee instemden om voortaan hun deel op te hoesten. Met dat geld ­hebben ze de armoede en de sociale ongelijkheid aangepakt.

Honden

Pepe is die man die liever met zijn honden in zijn boerderij bleef wonen dan dat hij het presidentieel paleis betrok, en die 90 procent van zijn wedde aan goede doelen schonk.

In België zijn wij gewend geraakt aan Geert Versnick, aan Leo Delcroix. Wij zuchten: zo is het, en wij gaan schoorvoetend verder. Wij ­denken er niet aan om het patroon te door­breken. Wij denken dat wij die kunde, die macht niet hebben. Wij hebben die natuurlijk wél.

Je staat niet in de file, je bént de file.

Wij zíjn de macht.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234