Zaterdag 29/01/2022

'We zouden allemaal meer drugs moeten nemen'

In Amerika geeft presentator David Letterman hen sinds kort muzikaal onderdak. Op hun nieuwste langspeler hield Alain Johannes een oogje in het zeil - de gitarist die zich eerder ophield met Queens of the Stone Age, Mark Lanegan en Them Crooked Vultures. Wat staat succes dan nog in de weg voor The Black Box Revelation? 'Misschien zijn we naïef. Maar soms moet je een sprong in het diepe wagen.'

My Perception heet de nieuwste plaat van het Dilbeekse duo Jan Paternoster en Dries Van Dijck. Het tegendraadse schorremorrie dat vijf jaar geleden het zilver wegkaapte op Humo's Rock Rally, toont daarop een knappe groeistuip. De robuuste, rauwe sound van weleer overheerst nog steeds, maar intussen kwam er ook ruimte voor detail. Plaats voor finesse.

Op My Perception geeft Paternoster - hoe kon u het zo snel raden? - ook zijn beschouwing op de wereld. Vaak tussen de regels, maar toch. De Morgen daagde The Black Box Revelation uit tot een spelletje pingpong-met-perceptie. Wij gaven de opslag, met de visie van mensen uit hun omgeving, stichtende voorbeelden en uitspraken uit hun verleden. Aan hen om de set af te maken.

"Als muzikant moet je alle zekerheden overboord durven gooien."

(Alain Johannes, producer van My Perception)

Jan: "Die stelling kregen wij ook ingepeperd. Alains aanpak in de studio was toch anders dan we gewoon waren met Mario (Goossens, Triggerfinger-drummer en producer van de vorige platen). Maar dankzij hem konden we een nieuwe wind laten waaien door ons geluid. We speelden bijvoorbeeld op instrumenten die we nooit eerder aanraakten, experimenteerden met genres. We hebben een countrynummer uitgeprobeerd, en zelfs een jazzsong opgenomen, met Alain op saxofoon. Nu besef ik dat de opnames voor hetzelfde geld op een fiasco hadden kunnen uitdraaien. Voor ons voelde het alleszins aan als een grote gok. Maar die gok moésten we wagen. We wilden onszelf niet herhalen."

Dries: "Bovendien was het deze keer sowieso beter om met een Amerikaanse producer in zee te gaan, om het overzeese verhaal voor ons vlotter van start te laten gaan."

"Ik kan niet zingen, dansen of acteren. Wat zat er voor mij op, behalve talkshowhost worden?"

(David Letterman, oprichter van C.E. Music - het label van BBR)

Jan: "Nochtans hebben we het idee dat Letterman een uitstekend label uit de grond heeft gestampt. Tijdens de opnames zijn een handvol Amerikaanse platenlabels komen luisteren in de studio. Ondermeer Hollywood Records (met Disney-acts Jonas Brothers en Miley Cyrus) en Red Bull toonden interesse. Ik wist dat die bedrijven vrij commercieel zijn, maar dat betekende tegelijk dat ze veel cash hebben (lacht). Niet dat geld een drijfveer was. Maar je moet beseffen dat een groot budget nodig is om ook maar iéts te forceren in Amerika.

Alle labels klonken allemaal behoorlijk enthousiast. In de Viper Room hebben we dan voor hen een showcase gespeeld - om de laatste twijfels weg te werken, zeg maar.

Uiteindelijk konden wij het nog het best vinden met Lettermans label Clear Entertainment: een ambitieuze en jonge ploeg. Zij zagen op hun beurt veel in ons enthousiasme. Zo zagen we er geen graten in om een heel jaar te touren: Amerika is een groot land, hè. Daar voet aan wal krijgen is een werk van lange adem. Veel bands kunnen die druk blijkbaar niet aan. Maar daar zit 'm net de uitdaging in voor ons. Wij willen onze muziek aan zoveel mogelijk mensen laten horen. Daarbij komt zo'n label van pas: een grote machine die achter ons staat. We merken nu al dat er ineens heel wat mogelijk is: we worden op de radio geplugd, onze EP wordt er binnenkort uitgebracht, ... "

"Als toeschouwers op Rock Werchter wisten we: hier willen we ooit staan. Twee jaar later speelden we er op het hoofdpodium. Toen we dat hadden bereikt, stelden we ons een nieuwe ambitie: optreden in het buitenland."

(Jan Paternoster, gitarist/frontman BBR - interview uit 2010)

Jan: "(grijnst) En ook dat doen we intussen. The sky is the limit, zeker? Niet dat we nu plots gaan zweven. Maar we barsten van ambitie en nemen alles serieus. Alles, behalve onszelf. We maken ons bijvoorbeeld nooit druk om de zakelijke kant. We lezen geen contracten, we tekenen ze gewoon. Is dat naïef? Waarschijnlijk. Maar soms moet je blindelings een sprong in het diepe wagen. Angst om genaaid te worden, heb ik alleszins niet. We geloven nu eenmaal in het goede van mensen. Waw, dàt klonk echt naïef."

"Weet je, ik moet dan vaak denken aan het waargebeurde verhaal van een kerel, die een jaar lang overal "ja" op zei. Gewoon om te zien wat hem zou overkomen. Dat viel af en toe flink tegen, maar hij heeft ook geëxperimenteerd en gelééfd. En gaat het daar uiteindelijk niet om? Alles kan straks mislopen, maar voor hetzelfde geld beleven we iets wat we nooit meer vergeten."

"Elke artiest zou slechts drie basiskleuren mogen kiezen, en daarmee aan de slag moeten gaan. Als ik in een verfwinkel binnenstap, doet de oneindige keuze me duizelen. Op wankelende benen maakt niemand grote kunst."

(Jack White van The White Stripes, een van de stichtende voorbeelden van BBR.)

Jan: "In mijn nieuwste teksten werk ik meer dan ooit met verschillende kleuren. Witte eenhoorns, bloed als amber (geelrood), een beschilderd standbeeld, een rode schaduw en purperen stoelen... Wat dat allemaal betekent? Euh, de meeste teksten heb ik op een onbewaakt moment geschreven. Dat viel meestal ergens tegen de ochtend voor (lacht veelbetekenend). Die witte eenhoorns - een mythisch wezen dat kracht en maagdelijkheid uitstraalt - vatte voor mij de perceptie van vrijheid samen. Je bent zo vrij als je zélf denkt te zijn. Vrijheid zit in je eigen hoofd."

"Verder heb ik het ook over purple chairs. Dat deed me denken aan het lsd-tripperige van de tekstschrijvers uit de flower power. Voor je het vraagt: LSD durven wij niet te nemen. Onze moeders zouden er niet blij mee zijn (lacht). Ik hou gewoon van Jimi Hendrix - wat een kleurrijke teksten schreef die! Kleuren geven sterke beelden, zeker als je die extreem uitvergroot. Elke kleur heeft z'n eigen gevoel en energie. Klinkt ik nu toch alsof ik high ben? Ach, we zouden allemààl meer drugs moeten nemen. Niet alleen muzikanten, hè. Iedereen."

"School zei me geen bal. Maar ik leer wel nog elke dag."

(Roland Van Campenhout, jamde mee met BBR op Humo's Pop Poll)

Jan: "Ik heb mijn diploma, Dries niet. Maar school is eigenlijk niet belangrijk. Het leven is dat wél. Ik maak me sterk dat we intussen meer levenservaring opdeden dan de meeste van onze leeftijdsgenoten. En een diploma is uiteindelijk niets meer dan een blad papier. Onze instelling is altijd dezelfde geweest: we doen alleen wat we graag willen. Daarvoor hebben we niets op papier nodig."

Dries: "Ik liet de school vallen voor muziek. Maar ik denk niet dat ik me dat ooit ga beklagen. Ik weet al jaren dat muziek mijn leven is. Mijn passie. Wat er ook gebeurt, die liefde zal niet uitdoven. Weet je wat ik altijd absurd vond? Heel wat gasten van mijn leeftijd studeren tegen hun goesting. Ik doe elke dag precies wat ik graag doe. En daar leef ik zowel voor als van. Kan iemand dan zeggen dat ik de foute beslissing heb genomen?"

"Er zijn twee jonge jongens in de rivier. Ze proberen te verdrinken."

(Elisabeth Van Lierop in '2 Young Boys' op My Perception)

Jan: "Die zin komt uit onze nieuwe plaat. "There are two young boys in the river, trying to drown". Die tekst heb ik samen met Elisabeth geschreven, mijn vriendin. Geen verwijzing naar Dries en mij: wij spartelen ons overal door. Je moet er misschien niet teveel achterzoeken. Of net wél, maar dat is dan jouw probleem. We vonden die zin gewoon heel mooi klinken: duister en romantisch tegelijk. Waarom proberen die jongens te verdrinken? Wat hebben ze meegemaakt? Waar proberen ze aan te ontsnappen? We zadelen je eigenlijk op met je eigen raadsel."

"Alleen aan deze tekst schreef m'n vriendin Elisabeth mee. Maar zij is niet de enige in haar familie die iets te maken had met deze plaat. Op de platenhoes staat Pieter, haar jongere broertje. Ik heb die foto zelf getrokken: het beeld is simpel, maar mysterieus. Preciés wat we wilden voor de cover. Voordien gingen we het te ver zoeken, met caleidoscopische effecten en zo. In dat beeld van Pieter schuilt echter een duisternis en een aantrekkende kracht, waardoor ze perfect bij de muziek past."

"Concreet, resultaatgericht en materialistisch. Zo valt de jeugd van tegenwoordig te typeren."

(Jan Theys, manager van BBR.)

Jan: "Dat is nogal zwart-wit. Al heeft Jan in ons geval wel ergens een punt. We weten inderdaad heel goed wat we willen. Of we doelgericht te werk gaan? Nog voor we officieel volwassen werden, hebben we heel wat business voor de kiezen gekregen. Maar op de zakelijke kant staren we ons niet blind. Ambitie en amusement zijn even belangrijk voor ons. We zijn overigens helemaal niet materialistisch. Maar daarin verschillen we misschien met de mensen van onze leeftijd."

Dries: "Ik hoef niet zo nodig een zware wagen en een kast van een villa. Zolang ik kan rondkomen, is muziek de enige houvast die ik écht nodig heb."

My Perception verschijnt op 3 oktober bij PIAS. Op 3 en 4 november speelt de groep in de AB, Brussel. Die concerten zijn inmiddels uitverkocht.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234