Maandag 23/05/2022

'We zijn verkleumd, maar ons hart is warm'

Feeling the World moet zowat het enige festival in Vlaanderen zijn waar champagne wordt geschonken en ieder drankje in een glas wordt geserveerd. Het evenement, met op het programma 'luistermuziek uit diverse windstreken', richt zich dan ook tot een ietwat rijper en bezadigder publiek, dat gesteld is op zijn comfort en daar ook voor wil betalen. Het prachtige kasteeldomein d'Aertycke in Torhout vormde het voorbije weekeinde een uitgelezen kader voor optredens van Laïs, Miriam Makeba, Mory Kante, An Pierlé en Noa.

Torhout

Eigen berichtgeving

Dirk Steenhaut

Organisator Noël Steen is een tevreden man: zijn festival bleef van wolkbreuken gespaard en er kwamen behoorlijk wat toeschouwers opdagen. Die werden met een heuse shuttledienst van de parkings naar het festivalterrein vervoerd en wisten ook de aanwezigheid van stoelen zeer te appreciëren. Feeling the World appelleert aan mensen van tussen de dertig en de vijftig, maar ook aan families met jonge kinderen. Je zou de bezoekers kunnen omschrijven als levensgenieters, die evenveel houden van culinaire hoogstandjes als van rustige, melodieuze muziek. Niet toevallig werd aan enkele gerenommeerde chef-koks gevraagd een speciaal festivalgerecht te creëren. U snapt het dus wel: van crowdsurfers of headbangers hebben de organisatoren in Torhout op vrijdagavond of zaterdag geen last gehad. Integendeel: wie tussen de optredens door zin had in pedagogisch verantwoorde recreatie, kon zich inschrijven voor een begeleide natuurwandeling. We zien het op Rock Werchter of Pukkelpop nog niet zo gauw gebeuren.

Het programma van Feeling the World bood een reis van Vlaamse, Ierse en Australische folk naar fado en van Zuid-Afrikaans en Israëlisch chanson naar Angelsaksische pop. De spits werd vrijdagavond afgebeten door Mariza, een 26-jarige Portugese die, samen met Mafalda Arnouth, Mísia, Christina Branco en Dulce Pontes, tot een jonge generatie fadovernieuwsters behoort. De zangeres wil de Lusitaanse bluesvorm nieuw leven inblazen en wie haar onlangs verschenen debuut-cd Fado em nim heeft gehoord, begrijpt waarom ze door haar landgenoten als de opvolgster van de grote Amália Rodrigues wordt beschouwd. Mariza heeft een heldere, wendbare stem waarmee ze op een indringende manier verhaalt over liefde, verlangen, heimwee en verlies. Maar de artieste heeft ook gevoel voor humor: over haar contrabassist zei ze dat hij 'meubilair' bespeelde en over het fadogenre vertelde ze: "Het is al 230 jaar oud, net als ik."

Mariza bleek evenmin gespeend van enig lef: om het lethargische publiek tot wat meer participatie aan te zetten daalde ze meer dan eens van het podium af om tussen de toeschouwers te gaan zingen. Tijdens de bis stelde ze haar groep zelfs op in het midden van het terrein om er, onversterkt, een traditionele fado te vertolken. Alvast een optreden dat niet ongemerkt voorbijging.

De drie jongedames van het Kalmthoutse Laïs lieten het voorbije jaar hun gouden stemmen al weerklinken in Canadese en Chinese zalen en in Torhout bewezen ze dat ze nog met de dag beter worden. Of ze nu a capella zingen ('Benedetta', Jacques Brels 'Marieke') of begeleid door hun potige tot swingende folkrockband, ze hebben het publiek altijd op hun hand. Met Cro-Magnonman Geert Waegeman als speciale gast op mandoline en viool plukten de meisjes hoogtepunten uit hun drie cd's, maar er zaten ook enkele exotisch klinkende nieuwe nummers in de set, met gitarist Fritz Sundermann occasioneel op Turkse saz en mandocello en een schitterende accordeonist die afwisselend uitbundig en ingetogen uit de hoek kwam. Tijdens 'Kanneke' wist Laïs een deel van het publiek zelfs voor een dansje op de been te krijgen en naar het einde toe verraste de groep met een eigengereide maar geslaagde versie van Herman van Veens 'Opzij, opzij, opzij'.

De openingsavond van Feeling the World werd afgesloten door niemand minder dan Miriam Makeba, een levende legende van de Zuid-Afrikaanse jazz, maar evenzeer een politieke activiste die zich jarenlang heeft ingezet tegen het apartheidsregime. Makeba, die er al een carrière van een halve eeuw heeft opzitten en onder meer samenwerkte met Dizzy Gillespie, bracht een groot deel van haar leven in ballingschap door. Als zeventigjarige diva straalt ze nog altijd een bewonderenswaardige vitaliteit uit. Alleen haar stem laat het tegenwoordig een beetje afweten. Tijdens het tweede nummer van haar set stelde ze al uitgebreid haar groep voor en gaf ze grootmoedig aan iedere muzikant een solospotje. Hoewel het de zangeres nog steeds niet aan vakmanschap ontbrak, neigden haar zeemzoete ballads over ouder worden en de Afrikaanse sterrennacht net iets te veel naar variété.

Gelukkig bracht ze ook een nummer van de Kongolees Lokua Kanza, het traditionele 'Wimoweh' en onvermijdelijke klassiekers zoals 'Click Song' en 'Pata Pata'. Miriam Makeba verdient eenieders respect, zoveel is duidelijk. Haar concert tijdens Feeling the World viel echter bezwaarlijk een spannende gebeurtenis te noemen. Zelf hadden we spijt dat we geen goed boek hadden meegebracht.

Iets beter verging het zaterdag de Afrikaanse griot en koraspeler Mory Kante. Deze chroniqueur van het maatschappelijke leven werd geboren in Guinee, groeide op in Mali en verbleef een poosje in Frankrijk, van waaruit hij internationale faam verwierf. Jammer genoeg blijken griots geen uurwerk te dragen, want Mory Kante verscheen ruim een half uur te laat op het podium en wenste het publiek al om kwart over vijf een 'goede avond'. 's Mans opzwepende, polyritmische muziek bood veel ruimte aan traditionele instrumenten zoals de kora (of harpluit), de balafoon en allerlei percussietuigen, maar ook aan een bombastische synthesizer, waardoor het niveau een beetje op en neer ging. Het driekoppige dameskoortje wist van wanten en ook de in het wit geklede voorman wist hoe hij zijn publiek diende te bespelen. Een stukje salsa, een pittige brok Mandingo-cultuur en een onweerstaanbare gitaargroove waren ruim voldoende om de massa in beweging te krijgen. De hit 'Yeke Yeke' trok uiteindelijk de laatste twijfelaars over de streep. An Pierlé heeft de voorbije zomer op meer dan één groot festival een goede beurt gemaakt. Geen wonder dus dat ze ook in Torhout een ijzersterke prestatie liet optekenen. Haar groep werd andermaal op cello aangevuld door Simon Lenski van de Anarchisten. Dat resulteerde in een mooie, afgewogen set, die voornamelijk in het teken stond van Pierlés jongste cd. Zelf onthielden we even ingetogen als memorabele uitvoeringen van 'Nobody's Fault', een duet met gitarist en levensgezel Koen Gisen, en van 'Medusa', 'Kiss Me' en 'Sorry'. Dat neemt niet weg dat de zangeres af en toe goed loos ging op haar klavieren, zoals in 'Sister' en het stuwende 'Sing Song Sally', en in 'Helium Sunset' een knap staaltje punkaccordeon ten beste gaf. Doorgaans heeft An Pierlé de neiging nogal veel te tateren tijdens haar optredens, maar dit keer bleef ze verrassend to the point. Toen ze in haar eentje afsloot met een sober 'Mud Stories', hield het publiek van puur ontzag zijn adem in.

Hoe goed de set van Joost 'Novastar' Zweegers wel was, leest u elders op deze pagina, maar de Israëlische Noa, die het festival mocht afronden, wist ons veel minder te overtuigen. Niet dat het de 33-jarige zangeres aan uitstraling ontbrak: tenslotte zong ze in het verleden al voor politieke hoogwaardigheidsbekleders als de paus, Bill Clinton en Yitzhak Rabin en deelde ze het podium met sterren als Sting, Sheryl Crow en Stevie Wonder. Op haar nieuwe cd Now zingt ze zelfs een nummer samen met een Palestijnse, waarmee ze alvast een gezonde kijk op de problemen in het Midden-Oosten etaleert. Noa heeft een goede stem en een prima begeleidingsband; alleen is haar repertoire soms een beetje melig en bulkt het van de romantische clichés. Op Feeling the World zong ze over het prille moederschap ('My Other Wing', 'Now Forget') en het conflict tussen oorlog en vrede ('We', 'Hawk and Sparrow'), speelde ze piano en darbukka-drum en bracht ze een mooie cover van 'Eye in the Sky', dat twintig jaar geleden een hit was voor The Alan Parsons Project. Toch was het tekenend dat het instrumentale solospotje van gitarist Gil Dor en percussionist Zohar Fresco op veel meer geestdrift werd onthaald dan de liedjes van hun werkgeefster.

"We zijn verkleumd, maar ons hart is warm", meldde Noa, die duidelijk moeite had met het frisse Belgische zomerklimaat. En daarmee kwam een wat saai einde aan een gezellig en ontspannen festival dat kwalitatief duidelijk door Belgische artiesten werd gedomineerd. Als de organisatoren volgend jaar voor sterkere headliners weten te zorgen, gaat Feeling the World een hoopvolle toekomst tegemoet.

Festival bleef van wolkbreuken gespaard en er kwamen behoorlijk wat toeschouwers opdagen

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234