Donderdag 21/01/2021

'We zijn geen kneusjes, we organiseren zelfs een festival'

"Ik werk bij de interdiocesane jeugddienst", licht Sara Sansen haar deelname toe. De theologe gaf zich op als vrijwilliger voor het Vlaamse voorprogramma en ronselde eigenhandig jongeren om mee te gaan naar Keulen. "We hebben promotie gevoerd in de Brusselse scholen en ontmoetingen georganiseerd voor jongeren die graag eens een dieper gesprek voeren over religie. De situatie in Brussel kennende, durf ik wel te spreken van een succes. (lacht)" Hoewel ze zich meteen engageerde als medeorganisator is het voor Sansen de eerste keer dat ze aan de Wereldjongerendagen deelneemt. De nieuwsgierigheid groeit met de dag, de verwachtingen zijn hooggespannen. "Ambiance moet er zeker zijn, maar ik reken erop ook tijd te hebben voor diepere momenten. Het bezoek van de paus doet er voor mij niet toe: in de eerste plaats gaat het om de jongeren. Om ons, dus."

Sansen noemt zichzelf een zoekende gelovige en kreeg de katholieke godsdienst met de paplepel mee. "Toch is het niet zo dat we met de hele familie op zondag naar de mis trekken. Mijn broer is helemaal niet zo actief met geloof bezig als ik. Weet je, ik heb mij altijd al willen engageren vanuit christelijke waarden. Geloof is iets wat je zelf moet voelen en beleven. Wat je voortdurend in vraag moet stellen, ook." Dat jonge katholieken het ondankbare imago van misdienaars en brave kerkkoorzangertjes met zich meedragen, raakt Sansens niet. "Het kan zijn dat dat nog leeft, maar ik heb er in ieder geval geen last van. Ik voel mij ook absoluut geen braaf misdienaartje: behalve met geloof ben ik ook bezig met muziek, pik ik graag een filmpje mee en lees ik in mijn vrije tijd. Gelovige jongeren zijn heus geen kneusjes. Maandagavond organiseren we een heus muziekfestival in Scherpenheuvel. Er komen geen bekende groepen, maar het zal er stevig swingen."

'Geloof mag niet naar de achtergrond worden verdrongen'

De pas afgestudeerde Niplu Van Meirhaeghe houdt zich druk bezig met het jeugdpastoraal team. Op school wisten zijn klasgenoten dat hij heel gelovig is, maar de zevendejaars kantoor maakten er geen punt van. "Ze hadden respect voor mijn manier van denken." De twintiger, die uit Indië komt en op jonge leeftijd geadopteerd werd door Vlaamse ouders, geeft toe rond zijn puberteit geworsteld te hebben met zijn geloof, maar kiest inmiddels voluit voor de rooms-katholieke kerk. "Ach, zo'n crisis, dat is typisch. Toen ik wat ouder werd, realiseerde ik mij hoeveel geloven mij bijbrengt. Je moet dat los van de kerk zien. In ons team hangen we de christelijke waarden aan en proberen we met de verschillende facetten van de bijbel op een ludieke manier aan bezinning te doen. Bidden? Goh, als je denkt dat we Onze vaders aframmelen tot we erbij neervallen, zit je fout. Nee, we proberen de bijbelteksten te actualiseren en te betrekken op de maatschappij."

Van Meirhaeghe hoorde van de Wereldjongerendagen via een oproep vanuit het bisdom om jeugdambassadeur te worden. "Ik dacht: 'Waarom niet?' Samen met de jeugdpastor van ons team - ik ben zijn rechterhand - ben ik naar Boechout gegaan. Het sprak mij onmiddellijk aan. Ik hoop een ervaring rijker te zijn na Keulen. Plezier is belangrijk, maar voor mij gaat het toch vooral om de ontmoeting met gelijkgestemde zielen. En we zijn niet allemaal toekomstige priesters, hoor. De ontmoeting met de paus vind ik een hoogtepunt. Zonder hem zouden de Wereldjongerendagen niet compleet zijn." Dat elke gelovige jongere die devoot participeert aan de activiteiten van de paus een volledige of gedeeltelijke aflaat ontvangt, laat Van Meirhaeghe veeleer koud. "Op een stil moment vraag ik zelf wel om vergeving."

'Een niet-gelovig lief kan ik mij moeilijk voorstellen'

Elizabeth Oyen, een babbelgrage studente orthopedagogie, nam in 2000 al deel aan de Wereldjongerendagen in Rome. "Dit jaar had ik er prompt opnieuw zin in. Waarom? Ik ga onder meer om God te ontmoeten. Ja, hij is geen fysiek persoon, maar ik beschouw hem als één van mijn beste vrienden." Een ervaring als de WJD geeft je geloof een duwtje in de rug, weet Oyen. Of dat nodig is? "(denkt na) Het is niet makkelijk om te geloven vandaag. Je roeit sowieso tegen de stroom in. Niet gelovige vrienden zijn vaak verbaasd als na jaren blijkt dat ik geloof. 'Amai, jij bent normaal en je gelooft', hoor ik wel eens. Dat ontgoochelt mij."

God geeft Oyens leven zin en richting. "Ik ga graag een pintje pakken met vrienden, ben gek op watersport en wil straks Spaans leren. Tegelijkertijd ben ik geboeid door de wortels van het christendom, daarom ga ik volgend jaar een cursus geloofsverdieping volgen." Ze gelooft in God, maar niet in de paus. Oyen krijgt het geregeld op haar heupen van de clichés. "Veel mensen gaan ervan uit dat ik achter de Kerk als instituut sta en de ethische waarden van de paus aanhang. De paus is de kerkleider en moet regels opstellen, maar ik vind het belachelijk die regels klakkeloos toe te passen."

"Bid ik veel? Bidden is voor mij niet op je knieën zitten en je handen vouwen. Soms loop ik over straat en beeld ik mij in dat God naast mij loopt. Dan vraag ik dingen als: 'Hey, drink jij ook graag eens een pintje?' Zie je, zoals onder vrienden." Is gelovig zijn een voorwaarde voor Oyens lief? "Hmm... moeilijke vraag. Mocht ik alleen op gelovigen vallen, dan zou ik het mezelf lastig maken, want dan sluit ik 99 procent van de jongens uit. Dat wil ik niet, maar het lijkt mij vreemd om mijn geloof niet te kunnen delen met de - aardse - persoon die ik het liefst heb. Aan de andere kant: als die jongen mij echt graag ziet, zal hij ook wel geïnteresseerd zijn in wat mij bezighoudt."

'Jahwe is voor mij een maatschappelijk project'

"Het is ook een herbronning. Vergelijk het met te voet naar Santiago de Compostela gaan", legt Maarten Devos uit. "Niet dat ik jaarlijks een louterende pelgrimstocht richting bedevaartsoord onderneem, maar ik probeer mij wel te herbronnen via mijn engagement in de speelpleinwerking, op school en als begeleider op weekends met kansarme jongeren." De jonge godsdienstleerkracht is een sociale kerel die uitkijkt naar de ontmoeting met leeftijdsgenoten uit andere werelddelen."

"Mijn ouders zijn niet praktiserend katholiek. Tot mijn twaalfde kende ik het christendom enkel via de lessen catechese in de lagere school. Daarna nam ik wat afstand, maar in het zesde middelbaar kwam de klik. Dankzij de boeiende lessen van een leraar-priester ontdekte ik dat ik mijn maatschappelijke betrokkenheid ook kon uiten vanuit de christelijke waarden." Het gebeurt wel dat mensen die Devos niet kennen een beetje lacherig doen over zijn geloof. "Maar dan zien ze dat ik echt gelukkig ben en zwijgen ze snel."

En what about het pauselijk bezoek? "Wel, het is belangrijk dat hij zoveel jongeren samenbrengt, maar ik zit toch wat meer in de progressieve hoek.

"Iets willen doen voor en aan de wereld, dat is onze opgave, niet? Nu, ik begrijp wel dat er wat scepsis leeft ten opzichte van de kerk. Mijn broers zijn bijvoorbeeld antikatholiek en niet echt trots op het feit dat ik godsdienstleerkracht ben. (lacht hartelijk) Ach, ieder zijn eigen overtuiging."

'Ik heb geen probleem met de paus, ik ben zelf ook wat conservatief'

Lutgart Stragier liet zich door enkele vrienden overtuigen om zich in te schrijven. "Zij waren al naar de Wereldjongerendagen in Toronto of Rome geweest en vertelden enthousiast over de sfeer. Hun verhalen werkten aanstekelijk." Stragier heeft altijd in God geloofd. "Mijn ouders zijn heel katholiek, maar mijn actieve geloofsbelevenis is vrij recent. Pas de laatste vier, vijf jaar zet ik mij in voor het bisdom, daarvoor beleefde ik mijn godsdienst veeleer in intieme kring." Hoewel ze graag onder jongeren is, heeft Stragier geen verleden in een jeugdbeweging of speelpleinwerking. "Het laatste weekend van de Wereldjongerendagen moeten we in een tent slapen... Dat is nu niet iets waar ik met volle goesting naar uitkijk, maar goed, het zal wel meevallen."

Mensen reageren soms raar als ze horen dat een jonge wetenschapster als Stragier zo intens gelovig is, maar: "Ik respecteer andermans mening en hoop dat ze ook de mijne respecteren. Het laatste wat ik zou eisen is dat ze mijn mening delen. (lacht) Nee, ik voel geen zendingsdrang." Dat de paus er is, is best wel belangrijk voor Stragier. "Als hoofd van de Kerk moet hij toch een signaal geven dat hij achter onze ontmoetingen staat. Momenteel heb ik geen enkel probleem met de paus. Ook niet dat hij wat conservatief is? Bwa, ikzelf ben ook wel een beetje conservatief, hoor." Het pauselijk voorstel om aflaten te verlenen beschouwt Stragier als een mooi gebaar. "Ook ik ga nu en dan biechten. Het gesprek met God is een soort evaluatie van mezelf." De hobospelende bio-ingenieur hoopt in Keulen een jonge, bruisende kerk aan te treffen. "De combinatie van geloof en festivalsfeer zal ervoor zorgen dat we met opgeladen batterijen terugkeren."

Vlaamse deelnemers van Wereldjongerendagen in Keulen vertellen over hun geloof

'Ja, wij geloven. En ja, wij zijn normaal'

Dinsdag gaan de Wereldjongerendagen in Keulen van start. De Vlaamse deelnemers komen dit weekend al bijeen om in groep naar Duitsland af te zakken. Wat drijft hen om zich vijf dagen lang onder te dompelen in een bad van katholieke vorming en gospelkoren? 'Het is de combinatie van festivalsfeer en geloof die het doet', verklaren de jonge gelovigen. 'En dat de paus zijn opwachting maakt, is zeker niet onbelangrijk.' De Morgen voelt vijf deelnemers aan de tand. Door Marjan Justaert

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234