Zondag 03/07/2022
null Beeld DM
Beeld DM

OpinieAya Sabi

We zijn een gemarginaliseerde minderheid, maar we hebben recht van spreken: reality-tv is meer dan oké

Aya Sabi is auteur van Verkruimeld land. Haar column verschijnt tweewekelijks.

Aya Sabi

Naar reality-tv kijken. Het is echt mijn hobby, op momenten een zeer passionele obsessie, soms zelfs deel van mijn persoonlijkheid. Het leuke is: ik schaam me er absoluut niet voor. Ik vertel het mensen graag als ik ze net leer kennen zodat ik hun reactie kan peilen. Als ze een veroordelende houding aannemen, heb ik zelf meteen ook mijn oordeel over hen klaar. Wat een oogkleppen, zeg! Zo gaat dat nu eenmaal op deze wrede wereld. Je moet eten om maar niet opgegeten te worden.

Grapje, het kan me eigenlijk niets schelen. Nou, anders zou ik deze column niet schrijven. Laat ik die zin anders formuleren: het kan me net genoeg schelen om er een column over te schrijven. Het valt me namelijk op dat de wereld is opgedeeld in twee soorten mensen: naast de koffie- en theedrinkers, heb je de ochtend- en avondmensen, de katten- en hondenliefhebbers en daarnaast staan de mensen die reality-tv haten en de mensen die er helemaal gek op zijn lijnrecht tegenover elkaar. Dan roept de eerste groep dat het allemaal nep is en dan roept de ander dat dat er toch helemaal niet toe doet! Ik heb gemerkt dat het een onderwerp is dat maar weinigen onverschillig laat. Zeer belangrijk, dus!

Nu ik sinds een paar jaar tot de mensen behoor die geobsedeerd zijn door trash-tv zoals 90 Day Fiancé en Big Brother, schrik ik van hoeveel mensen er zo’n sterke mening over hebben. Alsof ze zoiets nooit van mij verwacht hadden. Nou, wen er maar aan. Wanneer ik hen dan vertel waarom ik precies kijk, kunnen ze het ergens nog begrijpen. Niet dat ik hen een verantwoording verschuldigd ben, want allereerst is mijn leven al zwaar en serieus genoeg. Reality-tv is een manier om mijn verstand letterlijk op nul te zetten. Maar toch gaat dat nooit helemaal (ik oefen met mediteren, maar ben nog steeds een beginneling).

Ik kijk reality-tv omdat het hoe dan ook onze menselijke gedragingen weerspiegelt, omdat het een van de betere manieren is om vreemd menselijk gedrag toch proberen te verklaren en omdat het ons een intieme inkijk geeft in andermans leven. Een inkijk die waardevol is, of die nu waar is of niet. Het helpt me bij het creëren van personages, het helpt me bij het begrijpen van andere mensen. Het helpt me ook bij het begrijpen van mezelf: de mensen die je het meest frustreren, daar herken je jezelf het meest in.

Je moet maar eens onder de hashtag van Big Brother op Twitter gaan kijken om te zien hoe het programma leeft bij mensen. De finale was een paar weken geleden, maar iedereen leefde mee met de innige vriendschappen en sluwe bondjes die gesmeed worden in zo’n programma waarbij de deelnemers échte mensen worden, alsof je ze al jaren kent.

Wat ik wil zeggen is dat reality-tv meer dan oké is, maar ook dat we minder moeten oordelen over de vrijetijdsbesteding van andere mensen. We zijn een gemarginaliseerde minderheid, maar we hebben recht van spreken en ik wil met deze column dit stigma doorbreken! Als we lekker gelukkig worden van onze reality-tv, laat ons. Niet alles hoeft een hoger doel te dienen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234