Zondag 09/05/2021

'We zijn de anale fase voorbij'

Ergens tussen Willem Vermandere en Frank Zappa: daar houden De Dolfijntjes zich op. De band rond acteurs Wim Opbrouck en Wim Willaert wordt 20 en dat wordt gevierd met een Tournee Jubilee. Verslag vanuit het repetitiekot.

Vanuit de repetitieruimte van het muziekcentrum Track* in Kortrijk weerklinken jolige basstemmen. Het is krokusvakantie en De Dolfijntjes oefenen nieuwe nummers in voor hun nakende tournee, die volgende week vrijdag in de muziekclub 4AD in Diksmuide een vroege avant-première krijgt.

Wim Opbrouck: "Luc, kun je voor mij die baslijn spelen die ik gisteren doorgestuurd heb?"

Luc: "Oei, heb je iets doorgestuurd?"

Vanachter zijn keyboard rolt Wim Opbrouck met de ogen. Bassist Luc Byttebier kijkt beteuterd. Wim Willaert - 'Wimke' voor de vrienden - is er nog niet. "We vrezen ervoor", zegt Luc. "Gisteren Wolven gezien? Is hij daar op een lelijke manier aan zijn einde gekomen."

Hij wipt de kroonkurk van zijn watertje en kijkt me veelbetekenend aan. Om maar te zeggen: veel talent voor ernst hebben de heren niet. Binnenkort kruipen ze weer de vaderlandse podia op. Omdat ze 20 jaar bestaan. Maar toch vooral omdat het alweer meer dan een jaar geleden was. Of, zoals Wim Willaert het even later zal verwoorden: "Dan begint dat te kriebelen bij ons, jong. Je houdt dat niet voor mogelijk."

Wim Opbrouck: "Luc, noem eens de titel van een liedje. Kies maar."

Luc: "Everybody likes to play with Dick"

Wim Opbrouck: "En hup! We zijn weg!"

"Dick is de naam van onze drummer", roept Opbrouck boven de tonen van het vrolijke nummer uit. "Vuile liedjes: daar doen wij niet aan mee." Ironie, uiteraard, want de Dolfijntjes en scabreuze liederen: het gaat samen als erwtjes en worteltjes. "We zaten lange tijd in een sfeer van schunnigheden en vuile liedjes", geeft Opbrouck toe. "Nu zijn we de anale fase voorbij. Al blijven die vuile liedjes voor ons klassiekers. Het zijn liedjes die leven in het voetbalstadion en het café. Mijn grootmoeder zong al: 'Kleine, kleine stouterik, / zoudt ge moeder tergen? / wacht, ik zal hem roepen, ik, / uit de zwarte bergen.' Of: 'De chef van de statie / drinkt zo geiren bier / hij blaast op zijn flute / van gunter tot ier.'"

"Wij bliezen die traditie nieuw leven in om tegen de schenen te schoppen. Kritiek dat we hebben gekregen. 'Jullie, met jullie vuile liedjes!' weerklonk het recht vanuit het diepgeworteld katholieke Vlaanderen. Als ik zie welke zweer nu opengebarsten is, verwondert mij dat niet. Mensen die zelf besmet en bevlekt zijn en in het diepe, diepe donker dingen doen die eigenlijk niet mogen, raak je met liedjes als die van ons. Vroeger begreep ik niet waar die kwaadheid vandaan kwam. Nu wel."

(Wim Willaert komt binnen, zo'n 2 uur na afspraak.) "Sorry, wè, gastjes."

Luc: "Zo moeten doodgaan, zeg, Wim"

Wim Willaert: "Kijken jullie naar 'Wolven'? En er is zo veel kwaliteit op televisie!"

Tijd voor een pauze en een trip down memory lane. "De Dolfijntjes zijn geboren in Studio Herman Teirlinck", vertelt Opbrouck. "Van het moment dat we elkaar leerden kennen, waren we bloedbroeders", vult de andere Wim meteen aan. "Het is toch waar, hé, Wimme? We hebben samen de hemel gezien en samen de krochten van de hel verkend." Waarop Opbrouck: "Ik herkende zijn zottigheid, zijn waanzin. En meteen was er ook: muziek. Daarin vonden we elkaar heel erg."

"In bijna elk lokaal van dat grote gebouw van de Studio stonden piano's, waar Wim en ik graag op speelden. Op een bepaald moment kreeg ik de kans om van iemand Taiwanese accordeons te kopen. Ik kocht er vier en verkocht er één aan Wim. Die accordeons gaven ons het gevoel dat we gitaristen waren. Opeens konden we overal spelen: aan een kampvuur, langs de straat. De goesting groeide om een groep te starten. Ik had er eigenlijk nog één, met Luc en Marc (Holvoet, gitarist, ST). The Frozen Ones heetten ze oorspronkelijk - actrice Ann Tuts was er toen nog bij en samen met Peter Slabbynck van Red Zebra hebben ze ooit een plaatje opgenomen. Later noemden ze zich Sorry Paul en kwam ik erbij. 14 was ik pas. De Streekkrant schreef toen: 'Jongste zanger van West-Vlaanderen. Brengt eigen discobar mee.' (lacht)"

"Ik weet nog hoe ik bij Wims vader, de schepen van onderwijs van Harelbeke, ging aanbellen", vertelt bassist Luc. "Of Wim bij ons mocht komen zingen? Dat mocht, onder twee voorwaarden: niet roken en niet drinken."

Flash forward naar een housewarming in 1992. Luc heeft net zijn huis verbouwd en nodigt de vrienden die daarbij hielpen uit bij hem thuis. De Wimmen willen ook komen en omdat ze niet geholpen hebben, stellen ze voor wat muziek te spelen. "Het zou de eerste keer worden dat we met zijn vijven samen speelden", vertelt de bassist. "Het moest een aperitiefconcertje worden, maar draaide uit op een groot feest: ongelooflijk!"

Opbrouck: "Het begon met optredens op het trouwfeest van mijn zus en in parochiezalen, maar doordat Wim en ik allebei in het theater werkten, kwamen we al snel ook op vernissages en andere evenementen terecht. We deden ook een tournee langs culturele centra. Heel fijn om te doen. Al blijven we een professionele hobbyclub."

"Er zijn duizenden betere bassisten dan ik", zegt Luc, "net zoals er duizenden betere accordeonisten zijn dan de Wimmen. Maar zet ons allemaal samen en dat werkt. Je kunt dat niet uitleggen. En alle vijf weten we ook: 'Als er een iemand afhaakt, is het gedaan.'" "De Dolfijntjes: dat is voor 't leven", zal Opbrouck even later bij de lunch zeggen.

Wim Willaert: "Allee, gastjes, ne keer zonder instrumenten. A capella!"

(De Wimmen en gitarist Marc diepen uit de diepste regionen van hun stem een reeks lalalala's op.)

Dick: "Nu doen jullie me aan de drie tenoren denken."

Wim Willaert: "En nee, Wim, we gaan niet zeggen dat jij onze Pavarotti bent."

Marc: "Die is dood, hé."

Wim Willaert: "Serieus?"

"Met De Dolfijntjes namen we akkoordenschema's en mixten er allerlei nummers tussen", vertelt Opbrouck. "Als een soort 2 Many DJ's avant la lettre, maar dan live en met accordeons. Het werd ons handelsmerk. Covers waren het niet, wel verbijsterende, waanzinnige interpretaties van klassiekers. Toen schreef ik niet graag liedjes - dat is pas de laatste jaren gekomen, vooral door mijn countryprogramma met Els Dottermans Val in mijn armen. Ondertussen kwamen ook de West-Vlaamse zangers op, Flip Kowlier voorop. Goede West-Vlaamse pop: daar zat ik al lang op te wachten."

Marc: "De mevrouw van Track* vroeg of ik met oordopjes in repeteerde."

Luc: "Ik heb er hier liggen, hoor."

Marc: "Toch niet om te repeteren. Al moet ik wel zeggen: tegenwoordig moet ik de tv luider zetten om te begrijpen wat er gezegd wordt."

Dick: (begrijpend knikkend) "Ik ook."

Rock-'n-roll op leeftijd. Bij de lunch drinken de heren "een coupke" cava. "Beter dan onze bacardi-colaperiode, hoor", zegt Willaert. "Begonnen in café Lagaar in Izegem", vult Luc aan. "Tijdens ons optreden moest ik zo dringend naar het toilet dat ik even van het podium sprong om te gaan. Toen ik terug snel-snel het podium opsprong, merkte ik dat iemand anders de gitaar van Marc vast had. Ik keek rond mij en zag dat ik omringd was door mannen die ik niet kende. En daar stonden ze, aan de toog, mij feestelijk uit te lachen (lacht). Die avond zijn we zwaar in de bacardi-cola gevlogen."

Niet dat De Dolfijntjes de muziek niet serieus nemen. Referenties als Ween, The Residents en Frank Zappa vliegen over en weer aan de lunchtafel. Al weet Opbrouck: "Humor en relativering in popmuziek: het blijft een moeilijk iets. Als ik iemand De Dolfijntjes hoor omschrijven als 'boerenleute', krullen mijn tenen. Onze muziek is een gigantische melting pot." "En op het podium gaan we helemaal loos", valt Willaert in, die van zijn glas cava nipt. "Het kan gebeuren dat te midden een optreden iemand één noot anders speelt en we meteen weg zijn voor een minutenlange sessie freewheelen. Achteraf staan we dan naar elkaar te kijken: 'Wat was dat? Wat hebben we nu eigenlijk gespeeld?' (lacht)"

"We blijven ook acteurs", vertelt Opbrouck. "Toneel spelen of muziek spelen: het is dezelfde vrijheid en anarchie die je voor jezelf creëert. Ook: geef ons een publiek, hoe klein ook, en we willen het veroveren. Op een groot festival of in een klein café of op het dak van een huis, zoals we in Harelbeke ooit Beatles-gewijs deden: het maakt ons niet uit." "Zelfs toen we op het groot podium van het folkfestival in Dranouter speelden - zeker anderhalf tennisveld groot - waren we niet nerveus", herinnert Willaert zich. "'We gaan ne keer een muziekske spelen': zo stonden we daar, alsof we op café optraden." Opbrouck: "Ooit hebben we zelfs in de gevangenis van Ieper gespeeld. Dan zongen we 'En we gaan nog niet naar huis' en merkten we op 'U bent een geboeid publiek' (lacht smakelijk). Gelukkig konden de gevangenen zelf er ook om lachen."

Het is tijd om afscheid te nemen. Al dient één vraag nog gesteld. Vanwaar de groepsnaam De Dolfijntjes? "Er zijn verschillende versies", vertelt Wim Willaert, "maar (gespeeld plechtig) de mijne luidt als volgt. Onze eerste liedjes waren om een of andere reden altijd in 'do' en 'fa'. Ooit merkte iemand van ons op: 'We zijn precies de do-faatjes'. Bovendien hingen in ons repetitiekot in een school van Harelbeke een paar prenten van dolfijnen."

Luc echter heeft een andere versie. "We konden altijd smakelijk lachen met de belachelijke namen van de teams in Baraka, dat spelprogramma met Donaat Deriemaeker. Op een keer noemde een groep zich 'De dolfijntjes' en dat vonden we zo hilarisch dat we de naam overgenomen hebben."

"We hebben het ons al beklaagd", zegt Willaert, "maar zoals ons Opbrouckske hier altijd zegt: 'The Rolling Stones, de rollende stenen: dat trekt toch ook op niks?'"

Tournee Jubilee van De Dolfijntjes begint op 19/4 in Muziekclub 4AD in Diksmuide en eindigt op 22/9 in de Kortrijkse Schouwburg, met daartussen heel wat optredens op zomerfestivals. Alle info: www.dolfijntjes.be

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234