Dinsdag 24/11/2020
Elke Neuville.Beeld DM

ColumnIt's Complicated

We waren op 18 april al samen in Zuid-Afrika, op een pier in Venetië, boven op een rots in het Griekse Monemvasia... We waren ergens en we waren samen

Partners in crime en in de liefde. Vincent Byloo maakt radio, Elke Neuville tv. Ze schrijven over alles wat hen beroert, in co-ouderschap: de ene week zij, de andere week hij.

Hoewel tegenwoordig alle dagen op elkaar lijken te lijken, werd het vanochtend even geruisloos als onvermijdelijk 18 april. De zevende achttiende april al, sinds de laatste waarop we samen waren. Wij met z’n vieren, in ons eigen universum aan de andere kant van de wereld. Op een bed stierf een moeder, dat was niet zo gepland. Haar laatste hartenklop hoorden enkel wij. We waren samen. Het was daar, aan dat bed, in dat land, tijdens die onverwachte quarantaine vol rozen, rouw en witte wijn, dat we het scenario schreven voor elke achttiende april die op deze zou volgen. Wij spraken, zij sprak niet meer terug. We beloofden elkaar van alles, unaniem, zo onthoud ik het toch graag. Vanaf dan zouden we elke nieuwe achttiende april dicht bij elkaar zijn. Wij vieren, ofwel: wij drie en zij. Zo luidde het nieuwe plan, onze enige houvast in een leven op losse schroeven. 

Een plan dat we sindsdien honds­trouw hebben uitgevoerd. We waren op 18 april samen in Zuid-Afrika. We zaten op een pier in Venetië. Stonden boven op een rots in Monemvasia, Griekenland. Op een strand in Kreta. In een boomhut in de Limburgse bossen. Ik haal de bestemmingen en de jaartallen weleens door elkaar, want altijd waren er rozen maar vaker nog was er witte wijn. Maar we waren ergens en we waren samen.

De rots van Monemvasia.Beeld Belga / © Peter Eastland

Deze achttiende april is nog niet goed en wel begonnen en hij is nu al anders dan alle vorige. We zullen vandaag niet samen in Wenen zijn, zoals gepland. We breken onze belofte, zij het uit overmacht. Dat vastpakken zullen we nu even moeten loslaten. Er zijn nieuwe regels, en die zijn wellicht rechts­geldiger dan ons Familiaal Verdrag Van Achttien April, bezegeld met rozen en witte wijn. Vandaag raken we niet dichter bij elkaar dan elk in z’n eigen vakje op een computer­scherm, waarvan enkel de randjes elkaar zullen raken. We zwaaien amechtig naar de camera, bij gebrek aan beter. Er zit ruis op de lijn. Papa zet per ongeluk zijn geluid af. In stilte zien we een vaderhand zoeken naar de juiste knop, een mond waaruit een gedimde vloek ontsnapt. We vinden elkaar weer, ergens tussen daar en hier. Iemand wil iets zeggen maar stokt. Dat zal de verbinding wel zijn. Maai zet rozen. Ik haal witte wijn. Niets gaat volgens plan vandaag. Maar onze belofte zal stand­houden. We zijn ergens en we zijn samen. We zwijgen, het volume op luid. We praten asynchroon en door elkaar. Over kinderen die niet stoppen met groeien. Over zonnige dagen en buurkatten die vriend aan huis worden. Over dat briefje dat we – net nog maar, hoe doet ze dat toch elk jaar? – terugvonden, met daarop een citaat van Marguerite Yourcenar, in haar geblokletterd geschrift:

IL NE FAUT PAS PLEURER PARCE QUE CELA N’EST PLUS
IL FAUT SOURIRE PARCE QUE CELA A ÉTÉ

Ook vandaag weer haalt ze zonder iets te zeggen haar ontegensprekelijke gelijk. Van alle 18 aprillen ter wereld ben ik het meest dankbaar om die aller­eerste. Wij samen rond een bed. Weg van de wereld. Een afscheid zoals je elke moeder die vandaag, op deze 18 april, moet sterven er eentje zou gunnen. Een aai door haar haar, een kus op haar hoofd en vasthouden aan elkaar. Ook vandaag zullen we weer plannen maken. Er is tijd zat, en laat net dat de perfecte voedingsbodem zijn voor nieuwe plannen. Want al zal elke volgende dag nog even op de vorige lijken, een volgende 18 april zal zich onvermijdelijk weer aandienen. Er zijn zo van die stellige uitspraken die je kunt doen zonder viroloog te zijn. Misschien valt ie dit jaar per hoge uitzondering wel op 12 mei. Of op 14 december. We raken het niet meteen eens over een nieuwe datum, elk vanuit ons veel te kleine vakje veel te ver van elkaar. Maar het plan blijft ongewijzigd: we zullen samen zijn.

Elke Neuville

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234