Dinsdag 11/05/2021

ReportageCoronavirus

‘We picknicken nu in de living. Dat is wel speciaal’: de kinderen van ‘De Morgen’ over een jaar corona

Sam is dol op haar poppen. Beeld Joris Casaer
Sam is dol op haar poppen.Beeld Joris Casaer

Hoe kijkt de kroost van onze redacteurs naar het virus? Zijn ze bang voor de toekomst, of juist optimistisch? Missen ze school, of genieten ze van de extra vrije tijd? En: worden ze hun papa en mama onderhand niet beu?

Sam (7) en Gus (9): ‘We hebben thuis een escaperoom gemaakt’

Gus: “Ik was bang toen ik op Karrewiet (kinderjournaal op Ketnet, red.) zag dat de winkels zouden sluiten, want ik dacht dat ook de eetwinkels gingen sluiten. Toen ik zag dat iedereen ­hamsterde, was ik bang dat we geen eten meer zouden hebben.

“Ik doe ook niet graag een mondmasker op, want ik ben ook nog maar een kind. Ik vind dat zo gênant, dan kijkt iedereen naar mij.”

Sam: “We hebben ook veel nieuwe spelletjes gespeeld, zoals Exploding Kittens, Speed Cups en Regenwormen. En we hebben ook een escaperoom gemaakt in onze kamer. Ik met mama in mijn kamer en papa met Gus in zijn kamer.

“Na de eerste lockdown mocht ik terug naar school en Gus niet. Dat vond ik raar.”

Gus: “Toen ik na een tijdje ook terug naar school mocht, moesten we keiveel onze handen wassen. Toen ging ik eens tellen hoeveel keer: negen keer! Soms dééd ik ook alsof ik mijn handen waste.”

Gus kreeg de stripmicrobe van zijn vader.  Beeld Joris Casaer
Gus kreeg de stripmicrobe van zijn vader.Beeld Joris Casaer

Sam: “Het leukste vond ik het online shoppen. Samen met mama, want ik kan niet betalen. En dat papa thuis werkt en ’s avonds thuis is, vind ik ook héél leuk, want nu komt hij altijd vlug een kusje en een knuffel geven, als ik in mijn bed lig.”

Gus: “Vroeger gingen wij elke woensdagmiddag naar Grootmoeke en Vava en dan aten wij daar met de neefjes en ­nichtjes spaghetti. Dat was zo’n goeie dunne spaghetti met een lekker ­spaghettisausje bij. Maar nu kan dat niet meer door de corona, daarom eten wij thuis nu elke ­woensdag dikke ­spaghetti. En wij ­vinden de saus van papa niet zo ­lekker.”

Sam: “Wij sliepen eerst samen, en nu apart. Omdat we niet op reis ­konden naar Oostenrijk, had papa tijd om onze kamers te maken. Ik heb nu de grootste kamer.”

Gus: “Op school was het ‘The Masked Lezer’, dan mocht iedereen die dat wou een boek lezen voor het tweede leerjaar. Dan moest je je in een pak verkleden en de andere kinderen moesten raden wie je was. Ik was ­verkleed als een coronaverpleger. Mijn mama had die kleren mee­gebracht. Zij werkte toen op een corona-afdeling. Die heeft daar zwaar afgezien. Mijn naam was Dokter Corona. Juf Dana schrok eerst toen ze mijn naam hoorde. Maar toen ik mijn pak aan had, wou ze een selfie met mij. Net als Niels Destadsbader.”

Gus en Sam zijn de kinderen van vormgever Orestes Laurent.

Rowan is helemaal in de ban van de ruimte en heeft een zelfgemaakte raket.
 Beeld Joris Casaer
Rowan is helemaal in de ban van de ruimte en heeft een zelfgemaakte raket.Beeld Joris Casaer

Rowan (4): ‘Bompa was heel leuk en nu is hij weg’

Rowan: “Het is fijn dat mama en papa veel thuis zijn nu, we bakken vaak koekjes en ­cupcakes, die ik dan mag versieren met snoepbloemen en gekleurde sterretjes. Van de Sint heb ik ook een paar nieuwe spelletjes gekregen.

“Corona zijn stoute beestjes die iemand ziek maken. Mijn bompa, de opa van mijn mama, is ervan gestorven. Hij was heel leuk en nu is hij weg. Naar de begrafenis ben ik niet geweest, mijn mama vond mij daar nog te klein voor. Maar ik ben nog wel aan zijn raam gaan zwaaien toen hij ziek was.

“Ik mis ook mijn opa, hij ligt al lang in het ziekenhuis en ik mag niet op bezoek. Gelukkig mag hij snel naar huis, en dan ga ik hem een extra dikke knuffel geven.

“Ik wil ook graag een nacht bij een vriendinnetje gaan slapen, maar dat kan pas als de corona weg is. Gelukkig mogen we binnenkort naar de dierentuin. Dan ga ik eerst naar de olifanten, en dan naar de giraffen en de apen. Mijn babyzusje is daar nog nooit geweest, dus kan ik haar de weg wijzen.”

Rowan is het dochtertje van sitecoördinator Annick Joossen.

Veel tijd brengt Max niet door op zijn kamer, daar is de wifi te slecht voor. Na school komt hij er wel even uitblazen of naar muziek luisteren. 
 Beeld Joris Casaer
Veel tijd brengt Max niet door op zijn kamer, daar is de wifi te slecht voor. Na school komt hij er wel even uitblazen of naar muziek luisteren.Beeld Joris Casaer

Max (16): ‘Ik raak opgejaagd door al die loze beloftes’

Max: “10 maart 2020. Mijn zestiende ­verjaardag wordt overschaduwd door tientallen nieuwsberichten: ‘Eerste dode ten gevolge van coronavirus in België’. Dan gaat het opeens snel, een week later wordt er aangekondigd dat we zeker tot 5 april thuis de lessen moeten volgen. Nu zijn we bijna een jaar later en zit ik nog steeds om de dag van halfnegen tot halfvier naar een scherm te staren, half luisterend naar moderne bewerkingen van de Oresteia of de reden waarom een ­mengsel van bariumhydroxide en ­ammoniumchloride koud wordt ­wanneer je er in roert. Maar ja, ik ga de schuld niet op de school steken, want al die beslissingen worden boven hun hoofd genomen.

“Hoe sneller we kunnen stoppen met die social distancing, hoe beter. Desnoods doe ik de rest van het schooljaar uit achter mijn computer. Mevrouw de directeur heeft ons ­coronaproof alternatief voor Chrysostomos, de jaarlijkse afzwaaiweek voor zesdeklassers, toch al de grond ingeboord, dus moeten we het doen met een ontbijtje en laser­shooten. Geen show, geen wafel­verkoop en o wee als we met iemand zouden durven te lachen. Onze ­medeleerlingen van de jaren onder ons hebben het mentaal al moeilijk genoeg, zo luidt het. ‘Geloof me, jullie tijd, die komt nog wel’, schreef ze ons een jaar of drie geleden. Nou nee, niet echt. Ik raak nog meer opgejaagd door al die loze beloftes dan door de ­lockdown zelf. Niet veel later zie ik onze favoriete viroloog een Ketnet-award ­uitreiken, zonder mondmasker nog wel, gekleed in trui #37 van zijn wintercollectie ‘garderobe de Marc’. Mijn knieholtes jeuken ervan.”

Max is de zoon van chef eindredactie René van Munster.

null Beeld Joris Casaer
Beeld Joris Casaer

Otto (12): ‘Als mensen de regels niet respecteren, is dat dom’

Otto: “In het begin van de eerste lockdown begreep ik niet goed wat er aan de hand was. Plots konden we niet meer naar school en moest iedereen thuisblijven. Mijn mama en papa hebben me toen duidelijk uitgelegd wat er gebeurde, hoe het virus zich ­verspreidt en hoe besmettelijk het is. Nu weet ik dat je heel voorzichtig moet zijn met wie je in contact komt.

“Ik vind het leuk dat iedereen veel vaker thuis is, mijn zus, mijn mama en papa. Maar soms erger ik me ook wel aan hen.

“Mijn vrienden zie ik op school. Wel jammer dat ik niet met hen kan afspreken na de lesuren. Mijn ­grootouders mis ik wel heel erg hard.

“Angst of last van eenzaamheid heb ik niet. Skaten met vrienden is mijn uitlaatklep. Net als de voetbaltraining. Ook als ik game, kan ik nog steeds met m’n vrienden spreken met de headset. We sturen berichten via WhatsApp en Instagram. Als dat niet zou bestaan, zou het een ander verhaal zijn.

“Ik mis het meest dat we niet op vakantie kunnen en dat is ook waar ik het meest naar uitkijk. Normaal gezien gaan we jaarlijks op vakantie met vrienden naar La Croix-Valmer aan de Middellandse Zee.

“Ik maak me nergens druk over of lig nergens van wakker, maar vrees dat het nog lang gaat duren eer ­iedereen gevaccineerd is en alles weer normaal zal zijn. De regels volgen is niet moeilijk, al vergeet ik weleens mijn mondmasker aan te doen. Als mensen de regels niet respecteren, is dat dom, want ze zijn er voor je eigen ­gezondheid en die van de anderen.

“De overheid mag iets strenger zijn, maar de laatste tijd doen ze het wel goed. Ze hadden iets strenger moeten zijn voor horeca en kapsalons afgelopen zomer. Ik begrijp niet zo goed waarom de kapsalons nu weer open mogen.

“Ik ga wel blij zijn als ik weer een hamburger kan bestellen op ­restaurant.”

Otto is de zoon van fotograaf Bob Van Mol.

Mare zit in het vierde jaar Humane Wetenschappen en zingt graag. Na het middelbaar wil ze musical gaan studeren in Londen.
 Beeld Joris Casaer
Mare zit in het vierde jaar Humane Wetenschappen en zingt graag. Na het middelbaar wil ze musical gaan studeren in Londen.Beeld Joris Casaer

Mare (15): ‘Ik heb het gevoel dat ik niet meer evolueer’

Mare: “Het voelt alsof ik stil blijf staan. Mijn leven staat on hold. Ik zat nochtans vol plannen. Na mijn middelbaar wilde ik een musicalopleiding volgen, het liefst in Londen. Maar zal dat nog kunnen? De musicalles waar ik al sinds mijn achtste op zit, ligt sinds maart vorig jaar helemaal stil. Mijn plan B was ­psycholoog ­worden. Daarvoor moet je mensen ontmoeten en zien hoe ze reageren. Mensen zien mag nu niet. En op school ben ik, door al dat afstandsonderwijs, een achterstand aan het oplopen. Ik heb vooral het gevoel dat ik niet meer evolueer.

“Soms wil ik echt min-twaalf zijn. Die kinderen zijn nog te klein om te beseffen hoe erg dit is. Ik ben net voor corona voor het eerst naar een fuif mogen gaan. En ik had heel wat plannen voor andere fuiven. Maar toen kwam het virus. Wanneer gaan we ooit weer een normaal ­tienerleven hebben?

“Ik zie rondom mij dat heel wat mensen van mijn leeftijd het moeilijk hebben. Ons sociaal leven speelt zich nu noodgedwongen nog meer af op de sociale media. Op die manier heb je wel iets van contact met vrienden, maar het voelt alsof we nu niet in de realiteit leven. We worden nog meer geconfronteerd met beelden van ideale lichamen, zien mensen ideale levens ­leiden. En we kunnen die beelden te weinig toetsen aan de realiteit. Ik zie mensen hier echt aan onderdoor gaan.

“Wat ik geleerd heb in coronatijd, is te genieten van kleine dingen. Een film kijken met mijn zus en ouders of een wandeling en goeie babbel met een vriendin. En die online-lessen zijn soms ook wel grappig. Zeker als een klasgenoot tijdens de les naar toilet moet en haar geluid laat aanstaan.”

Mare is de dochter van journalist Cathy Galle.

Julian Jan zit niet veel op zijn kamer, enkel om met zijn racebaan te spelen. 
 Beeld Joris Casaer
Julian Jan zit niet veel op zijn kamer, enkel om met zijn racebaan te spelen.Beeld Joris Casaer

Julian Jan (9) en Gloria (10) : ‘Het allerstomste aan de lockdown is dat we vaak gaan wandelen’

Gloria: “Op school gaat het goed. Er zijn tot nu toe weinig zieken geweest. De ramen staan open, maar ik heb het niet vlug koud. Ik ben blij dat ik geen mondmasker moet dragen, behalve op de tram, daar doe ik het wel. Omdat ik een bril draag, dampt die de hele tijd aan, een beetje ambetant.

“Ik vind wel dat ik van geluk mag spreken dat een deel van mijn hobby’s bleef doorgaan. We zijn op zomerkamp geweest met de scouts en de scoutsvergaderingen gaan door. Pianoles kon na de zomer weer gewoon in de klas en ik kan naar de acrobatie en de tekenles. De meeste balletlessen zijn wel weggevallen. Jammer, ik dans héél graag. In plaats daarvan heb ik veel TikTok-filmpjes opgenomen, sommige met mijn broer. Op de speelplaats oefen ik veel met mijn vriendinnen. En ondertussen ken ik de meeste moves van Just Dance ook al van buiten.

“Familie zien we veel minder dan anders. Het maakt me verdrietig dat ik mijn neefjes en nichtjes zo weinig zie. Sinds de eerste lockdown leert mijn opa mij Spaans, via Skype.

“Het allerstomste aan de lockdown is dat we vaak gaan wandelen. ­Ik ­wandel niet graag. Papa is het daar niet mee eens, maar hij had wel een krantartikel voor mij ­uitgescheurd. ‘Wandelen is de saaiste activiteit die het menselijke bestaan mogelijk maakt’, stond er. Eindelijk iemand die mij gelijk geeft!”

Julian Jan: ‘In de lente was het vaak mooi weer, dan konden we ­buiten op de stoep tekeningen maken met krijt. Op Ketnet zag je bijna elke dag ­kinderen in grote tuinen op ­trampolines springen. Wij hebben een heel kleine tuin, maar wel een park in de buurt. Na het avondeten gingen we daar dikwijls wandelen of voetballen. Zo stil was het nog nooit op straat, dat vond ik fijn.

Gloria speelt graag met Lego en poppen, of ze tekent. Beeld Joris Casaer
Gloria speelt graag met Lego en poppen, of ze tekent.Beeld Joris Casaer

“Om acht uur waren we thuis voor het applaus. Ik sloeg op mijn drum en we hadden ook een Monsieur Trompette in onze straat. De eerste lockdown was dus soms ook wel leuk, maar ik hoop toch niet dat hij terugkeert. Daarvoor doe ik mijn hobby’s te graag: atletiek, piano, dans, scouts, toneel. In september heb ik een toneelvoorstelling gespeeld bij (jeugdtheater) Bronks. We hebben de hele zomer gerepeteerd, en de meeste voorstellingen zijn kunnen doorgaan. Dat was allemaal net voor de tweede lockdown begon. Gelukkig!

“De dansles viel wel vaak weg. Ik had nooit veel zin om daar naartoe te gaan, maar nu mis ik het een beetje.

“Tijdens de zomer konden we veel buiten. Dan speelden we met de buren een watergevecht over de muur in onze tuin.

“We hebben sinds vorig jaar heel wat nieuwe dingen in huis, zoals een tv, een vuurschaal en badminton­raketten. Wat ik het meeste mis is het zwembad, dat is nu meestal volzet.”

Gloria en Julian Jan zijn de kinderen van chef opinie Ward Daenen.

null Beeld Joris Casaer
Beeld Joris Casaer

Wilco (3) en Alma (1): ‘Mijn zus vindt corona saai. Denk ik, want ze kan nog niet praten’

Wilco: “Ik heb twee mondmaskers: een witte en een met tijgers erop. Mijn papa heeft er ook een met tijgers, dan hebben we dezelfde. Dat is grappig. Mijn juf draagt ook soms een mondmasker. Niet in de klas, maar wel als we naar het toilet gaan.

“Mijn school was gesloten, maar nu mag ik er wel weer naartoe en dat vind ik heel leuk. Ook de speeltuin was dicht, dat had de politie gedaan. Maar de politie is ook lief hoor, want toen ik een wafel aan het eten was met mijn mama op een bankje zei de politieman ‘smakelijk’.

“Ik ben niet bang van corona, maar wel van spinnen. Op school moeten we eerst onze handen wassen. Dat is niet leuk, maar ook niet zo erg. Ik moet ook hoesten in mijn elleboog.

“Het is bijna mijn zus haar ­verjaardag en ik denk wel dat er feest zal zijn. Met taart en slingers. In mijn kamer hangen ook slingers dus daar is het altijd een beetje feest. Mijn zus vindt corona saai. Denk ik, want ze kan nog niet praten. Ze kan wel al mama en papa zeggen, maar Wilco nog niet. En coronavirus ook niet.

“Door corona kan ik niet meer voetballen bij de Ballers. Nu voetbal ik soms wel op het ­pleintje, samen met mijn vrienden Des en Vic, maar ik wil liever in echte voetbalkleren bij de Ballers.

“Mensen mogen ook niet in ons huis komen. Behalve Suzie, dat is mijn beste vriendin en zij mag komen ­logeren. Zij is ook mijn knuffel­contact. Mijn wens is dat iedereen elkaar terug mag knuffelen.”

Wilco (3) en Alma (1) zijn de kinderen van chef nieuws Sara Vandekerckhove.

Helena houdt van tekenen, waarbij je helemaal kan losgaan.  Beeld Joris Casaer
Helena houdt van tekenen, waarbij je helemaal kan losgaan.Beeld Joris Casaer

Pauline (8) en Helena (6): ‘We picknicken nu soms in de living. Dat is toch wel speciaal’

Helena: “Elke dag verliep trager dan de vorige. We zagen wel mama en papa de hele dag door. Corona had dus ook (denkt lang na)... voordelen.”

Pauline: “In de lockdown hebben we een grote poster gemaakt met tekeningen voor alle mensen van de zorg. Het is heel jammer dat we ‘s avonds niet meer klappen voor hen.

“We mochten in het park niet op de bankjes of in de speeltuin. Daarom deden we in het Zuidpark ons Grote Bomenonderzoek.”

Helena: “Dan onderzocht ik een boom met een vergrootglas en Pauline tekende de boom in een boek en zette er een naam bij die we zelf bedachten. Zoals een ‘rozebloesemboom’ en een ­‘gekketakkenstruik’.

“Nu halen we soms eten bij Elvire op de hoek. Daar is een meisje een restaurant begonnen, middenin corona. Dat vinden we heel flink en daarom hebben we er al spaghetti en balletjes in preisaus gekocht.”

Pauline vindt het leuk om te lezen op haar kamer. Beeld Joris Casaer
Pauline vindt het leuk om te lezen op haar kamer.Beeld Joris Casaer

Pauline: “We bestellen meer eten dan vroeger, in het begin hadden we elk weekend Indisch. Mijn zusje en ik aten dan alle papadums op.

“Af en toe doen we ook picknick in de living. Dan spreidt mama een groot deken uit en eten we frietjes of een smos. We zijn dan wel thuis, maar het is toch speciaal.

“We zijn wel heel blij dat we nog naar school kunnen, maar na de lockdown was ik toch wat triestig omdat mijn beste vriend niet mocht komen.”

Helena: “Mijn liefje moest ook in quarantaine.

“We moeten een mondmasker dragen in de balletles. Aan het begin van de les neemt juf onze ­temperatuur. Dat is niet erg of zo.”

Helena en Pauline zijn de dochters van journalist Tine Peeters.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234