Donderdag 24/09/2020

GetuigenissenAntwerp Pride

‘We mogen al onze vrijheden niet vanzelfsprekend gaan vinden. Daarom is de Pride zo belangrijk’

Beeld Bas Bogaerts

De Antwerp Pride vindt dit jaar noodgedwongen digitaal plaats. Al staan er doorheen de stad wel dertien levensverhalen van lgbtq-boegbeelden verspreid langs een speciale wandelroute. Vier van hen getuigen over holebifobie en het belang van hun activisme.

Hind Eljadid (26), woordkunstenaar, mama en queer
 

“Een rolmodel wou ik nooit worden, maar ik ben me ervan bewust dat ik als lesbische vrouw met Marokkaanse roots heel wat mensen vertegenwoordig. Ik denk dat mensen zich gemakkelijk kunnen spiegelen aan mij en dat ik op die manier wel iets kan betekenen voor jongeren van kleur die aan hun geaardheid twijfelen.

Hind Eljadid: "Natuurlijk maakt het feit dat ik Marokkaanse ben de situatie niet altijd even gemakkelijk."Beeld Bas Bogaerts

“Zelf heb ik nooit veel woorden vuilgemaakt aan mijn coming-out. Een heterokoppel trommelt toch ook niet de hele familie op om te zeggen welke seksuele voorkeur ze hebben? Natuurlijk maakt het feit dat ik Marokkaanse ben en een islamitische opvoeding heb gekregen de situatie niet altijd even gemakkelijk. Vroeger heb ik altijd gehoord dat een relatie alleen mogelijk was tussen een man en een vrouw. De band met mijn papa is, sinds ik een vriendin heb, een tijd stroever geweest. Wij hebben even helemaal geen contact gehad, maar na een tijd hebben we de draad weer opgepikt. Al blijft mijn relatie iets wat we niet echt bespreken. Ik kan dat ondertussen plaatsen: hij is ook maar het kind van zijn tijd en wil het beste voor mij.

“Op straat krijgen mijn vriendin en ik af en toe te maken met homofobe reacties: “Lesbo”, roepen ze dan. Dan lachen wij eens en pakken elkaar nog wat steviger vast. Ik ga me zeker niet verstoppen, maar ik ga ook niet innig zoenen om bewust een reactie uit te lokken. Dat we ons aan die ongeschreven regels moeten houden, is soms frustrerend.”

Mama én queer zijn, ligt dat vandaag nog moeilijk? “Ik krijg nog steeds veel vragen, ja. De meest voorkomende: heb je ze zelf gebaard? Ik vind dat heel vreemd, want aan een heterokoppel vraag je toch ook niet of ze hun kinderen geadopteerd hebben of niet? Ook mijn kinderen krijgen af en toe vragen over hun twee mama’s. Als ik hen van school ga halen, en mijn ex-vrouw gaat hen de week erna oppikken, zijn sommige kinderen in de war. ‘Uw mama stond hier vorige week toch?’, vragen ze dan. Maar met een leuke reactie trek je die situatie weer snel recht.”

Tayo Oyesanya (28), vrijwilliger op de Pride en lgtbq-vluchteling
 

“Op mijn 23ste kwam ik van Nigeria naar België om te studeren. Dat was een verademing. Ik heb nooit tegen mijn geaardheid gevochten, maar in Nigeria kon ik er ook niet naar handelen, dat was gewoon te gevaarlijk. Hier moest mijn liefdesleven veel minder verstopt worden.

Tayo Oyesanya: "Mensen vergeten weleens dat homoseksualiteit in heel wat landen nog steeds strafbaar is."Beeld Bas Bogaerts

“Echte homofobie heb ik hier nog niet aan den lijve ondervonden, al krijg ik weleens een scheve blik als ik met een vriend, die ook homo is, over straat loop. Maar ik ben nog nooit uitgescholden of fysiek lastiggevallen. België staat ver op het gebied van homoacceptatie, maar mensen vergeten weleens dat homoseksualiteit in heel wat landen nog steeds strafbaar is. In het ideale geval is de Pride bij ons dus zowel een feest als een protest tegen de onderdrukking die wereldwijd nog steeds aanwezig is.

“Vier jaar geleden ben ik naar Nigeria gereisd om er aan mijn thesis te werken. Toen ik terugkwam, werd mijn telefoon meteen doorzocht door de politie en hebben ze gesprekken met andere mannen ontdekt. Ik werd gearresteerd en ben zelfs een dag in de gevangenis beland. Dat was doodeng. Mijn moeder heeft toen de borgsom betaald, anders had ik ongetwijfeld veel langer achter de tralies gezeten. Ik heb toen beslist om nooit meer terug te keren naar Nigeria.

“Hier stuit ik wel regelmatig op racisme binnen de holebigemeenschap. Toen ik pas in België woonde, negeerde ik die opmerkingen vooral, maar na een tijd trek je dat niet meer. Onlangs werd ik op een dating-app uitgescholden voor aap, en iemand anders zei grofweg dat hij geen zwarte mensen datete. Zulk gedrag vind ik vreemd van mensen die zélf heel goed weten wat het is om tot een onderdrukte minderheidsgroep te behoren. Gelukkig ben ik omringd door liefdevolle vrienden en aanvaard ik mezelf volledig. Maar het maakt me triest dat andere mensen van kleur, die misschien minder weerbaar zijn dan ik, met dezelfde situaties te maken krijgen.”

Ludo Smits (67), oprichter homodiscotheek Red and Blue
 

“Ik was net 21 geworden toen ik thuis uit de kast kwam, maar dat was geen groot succes. Mijn vader zei meteen dat hij een dokter in Leuven kende die me van mijn homoseksualiteit kon genezen. Dat mondde uit in een nogal heftige woordenwisseling, waardoor ik naar Antwerpen ben verhuisd. In Antwerpen had je het GOC, een opvangcentrum voor homo’s, en daar werden de eerste stappen naar homo-emancipatie gezet. Elke woensdag konden homo’s er iets komen drinken.

Ludo Smits: "Ja, homoseksualiteit was vroeger meer verborgen, maar er was ook meer samenhorigheid en vriendschap."Beeld Bas Bogaerts

“Wat later heb ik het Antwerpse homocafé Hessenhuis opgericht. Dat was een overweldigend succes, maar tegen het einde van de avond wilden mensen toch gaan dansen. In Amsterdam had je destijds de fameuze iT, in Londen had je Heaven en in Parijs Le Queen. Ik heb altijd gedacht: Antwerpen verdient dat ook. In essentie was de Red and Blue voor mij een puur zakelijke keuze, maar meteen werd het een echt begrip. 

“Ik ben nog steeds heel trots op de Red and Blue. Toen het homohuwelijk legaal werd, kreeg ik berichten van mannen die hun partner bij ons hadden leren kennen. Tegenwoordig heb je als homo geen specifieke ruimtes meer nodig om uit te gaan; je hoeft je nergens te schamen en krijgt veel minder opmerkingen. Soms word ik daar nostalgisch van. Ja, homoseksualiteit was vroeger meer verborgen, maar er was ook meer samenhorigheid en vriendschap. Een soort van samenspannen tegen de boze buitenwereld.”

Helemaal gerust dat het positieve discours zal blijven duren, lijkt hij niet. “In Vlaanderen lijkt de strijd gestreden, maar we mogen al onze vrijheden niet vanzelfsprekend gaan vinden. Daarom is de Pride ook zo belangrijk: als je opgaat in de massa, besta je niet meer. Toen wij vroeger betogingen door de stad organiseerden, was de sfeer veel grimmiger, wij werden zelfs met eieren bekogeld. Er is in weinig tijd veel veranderd, maar die verworven vrijheden kunnen snel verdwijnen.”

Hannelore Hooyberghs (33), transvrouw, dj en verbonden aan café Den Draak
 

“Ik ben uit de kast gekomen toen ik 25 was, bijna tien jaar geleden ondertussen. In die tijd is er veel veranderd. Enkele jaren geleden zijn er een paar wetgevingen doorgevoerd waardoor het nu bijvoorbeeld mogelijk is om het geslacht op je identiteitskaart aan te passen zonder dat je daarvoor een operatie hoeft te ondergaan. Dat Franky plots Kaat werd in Thuis kon ook wel tellen qua visibiliteit. En er is gewoon veel meer informatie beschikbaar over hoe een leven als transpersoon eruit kan zien.

Hannelore Hooyberghs: "Het is nu mogelijk om het geslacht op je identiteitskaart aan te passen zonder dat je daarvoor een operatie hoeft te ondergaan."Beeld Bas Bogaerts

“De mensen zijn veel meer op de hoogte van de transgenderthematiek dan een paar jaar geleden. Ondertussen weten de meeste mensen wel dat er een verschil is tussen een dragqueen die met gender speelt en iemand die transgender is. Maar we zijn er nog steeds niet: er wordt nog te vaak op een binaire manier naar transgenderpersonen gekeken. ‘Je wordt in een mannenlichaam geboren, terwijl je eigenlijk een vrouw wilt zijn’, denken de meeste mensen. Terwijl er een heel ruim spectrum is. Ook binnen de holebigemeenschap ligt dat soms nog moeilijk, of wordt het misbegrepen. Ik denk dat het zijn tijd nodig zal hebben, net zoals het transgenderverhaal zijn tijd nodig gehad heeft.

“De Pride zal dit jaar een drastisch andere vorm aannemen. Waar ik vooral aan denk, is dat heel wat van de mensen die nu moeten thuisblijven en die worstelen met hun geaardheid niet meer bij de juiste hulpbronnen terechtkomen. Daar maak ik me heel veel zorgen over. De Pride is echt een plek waar je lotgenoten tegen het lijf kunt lopen en zulke interacties zijn ontzettend waardevol. Je weet dat je in een omgeving terechtkomt met mensen die je aanvaarden, dat er niemand raar naar je zal kijken. Iedereen die er rondloopt is zelf door een worsteling met zichzelf gegaan. Je drie dagen geen zorgen moeten maken over wat andere mensen denken, dat is veel waard hoor.”

Deelnemers aan de Antwerp Pride van vorig jaar.Beeld BELGA
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234