Woensdag 12/08/2020

DM Zapt

We hebben talloze streamingabonnementen, maar vinden niets dat onze tijd waard is

Beeld uit CSI Miami.Beeld CBS

Ronald Meeus zet de blik op oneindig. Vandaag: over de doorsnee kijkbrij. 

Een jaar of tien geleden kon ik op een verloren zondagnamiddag nog gerust een seizoen van The Wire afkijken op dvd, en tegen de avond vervolgens in open net nog een aflevering van CSI: Miami meepikken op (het toenmalige) VT4. Je voelde de breed gapende kwaliteitskloof wel, maar Amerikaans werk als The Wire (net als, iets eerder, The Sopranos, Six Feet Under en The West Wing, en iets later Deadwood, Mad Men en Breaking Bad) stond – naast een eenzaam Brits of Deens feuilleton – op zo’n eenzame hoogte dat je het als een anomalie zag. Even het betere werk, daarna weer naar de gewone tv-meuk.

Dat werd moeilijker toen, nauwelijks enkele jaren daarna, het tijdperk van Peak TV opdoemde: het aantal kijkkanalen groeide zo fors, en – vooral – het aantal hoogkwalitatieve reeksen van over de plas nam zo’n groei aan, dat je noodgedwongen keuzes moest beginnen te maken. En dan viel audiovisueel junkfood als de CSI’s, Law & Order: SVU, 24 en Castle, waarmee je eerder wél makkelijk een uur wist dood te slaan, voorgoed af. Want na die zonet aangehaalde reeksen die tv op de kaart zetten als vertelmedium kwamen ineens ook Game of Thrones, Halt and Catch Fire, The Leftovers, The Handmaid’s Tale, Twin Peaks: The Return, The Young Pope, The Deuce en Succession opdoemen. Vorig jaar was bovendien een grand cru, met succulent werk als Chernobyl en Watchmen dat zich vervoegde bij nieuwe seizoenen of slotdelen van een aantal van de zopas opgesomde reeksen. Wie de hele opkomst van betere Amerikaanse auteurstelevisie heeft meegemaakt, en daardoor onbewust de kwalitatieve lat wat hoger is gaan leggen voor zichzelf, wordt rotverwend.

Alleen: dat betere werk lijkt vandaag zo’n beetje allemaal tegelijk te worden losgelaten, om een bingewatcher die zichzelf een beetje gevoel voor meerwaarde heeft aangekweekt vervolgens voor relatief lange periodes droog te zetten. En tijdens zulke brakke tijdsspannen kun je niet meer terug naar de doorsnee kijkbrij. 

Mijn geliefde en ik hadden het onlangs nog: we hebben Netflix, Play More en Amazon Prime Video thuis, en nog slagen we er niet in om iets te vinden wat een paar uur van ons leven waard is. Onze kijkgeschiedenis van de afgelopen weken is dan ook een knekelveld van halfweg doorheen de eerste aflevering geaborteerde binges, met dingen als Modern Love en Treadstone (Amazon) of The Witcher en Messiah (Netflix) die vroegtijdig verweesd werden achtergelaten. Vanzelfsprekend duikt er weleens iets op wat je als een guilty pleasure kunt kijken (ik ga zó naar Star Trek: Picard kijken volgende week, zij is altijd wel te vinden voor een brok Nordic noir), maar voor de rest is het gewoon wachten en uitkijken tot de volgende reeks opdoemt die onze tijd nog waard is. 

Tot het begin van The New Pope en The Plot Against America, dingen waarvan we alvast een hoop verwachten, zal dus eventjes de Monopoly-doos moeten worden afgestoft.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234