Donderdag 17/10/2019

'We hebben de liters varkensbloed al besteld'

Zware metalen belooft de eerste metal- en hardrockshow te worden waarbij je je oordopjes thuis mag laten. Straks schuimen Stijn Meuris, Gregory Frateur en Tom Pintens de Vlaamse theaters af met een elegante en originele hulde aan loodzware muziek. Verwacht geen Marshallmuur of donderende drums.

Zware metalen is een voorstelling waar je zonder vastgeroeste vooroordelen over metal naartoe moet. Verwacht dus geen gillende gitaren of poedelrocker achter de drums. Reken wél op gestripte classics uit de harde rock met iPads, mini-instrumenten en piano. Daarmee ontmoet de muziek van Satan eindelijk het rode pluche van het theater. "Zelfs in de meest verfijnde muziekliefhebber zit diep verborgen een hang naar hardrock", gelooft Stijn Meuris. "Dat merk je toch op feestjes: na één uur 's nachts moet je niet meer met Sigur Rós komen. Dan wil iedereen gewoon headbangen op AC/DC."

De frontman van Noordkaap, Monza en MEURIS moet niet weten van gemeenplaatsen als 'metal is voor neanderthalers' of 'hardrock is geluid op elf en verstand op nul'. Met Zware metalen stelt hij zich tot doel - samen met pianist David Poltrock, Frateur, Pintens en drummer Marc Bonne - om de classics van het harde genre een herwaardering te geven.

Op het eerste gezicht lijken de drie zangers weinig gemeen te hebben. Frateur is het klassiek geschoolde zangwonder, terwijl Meuris zich meer als een ongeleid projectiel door zijn optredens werkt. Pintens werpt zich dan weer op als de charmante, warme crooner van het trio. "Die mix maakt Zware metalen uniek", vinden Meuris en Frateur.

Wat hebben jullie met hardrock?

Stijn Meuris: "Ik kom uit de periode dat die muziek per definitie fout was. Dat strookte niet met het Noord-Limburgse doemdenken van begin de jaren tachtig. Maar ik was schaamteloos verliefd op hardrock. Van Halen in de eerste plaats. Al was het maar omdat ik zelf van Halen afkomstig ben (lacht). Met die groep heb ik overigens 'niet-gitaar' leren spelen op een tennisracket."

Gregory, ik durf te wedden dat jij een blackmetalverleden hebt.

Gregory Frateur: "Integendeel. Al zág ik er wel zo uit: vroeger droeg ik lange leren jassen met zware pinnen op de schouders. Echt waar! En rond haast al mijn vingers zaten zware ringen. Maar verder heb ik nooit affiniteit gehad met metal. Tot nu, om eerlijk te zijn."

Meuris: "Ik denk dat Tom en David de grootste kenners zijn. Je zult Tom nooit hanerige solo's uit zijn gitaar horen persen, maar onderschat zijn kennis niet. Hij heeft een onschatbare bibliotheek aan harde muziek in zijn hoofd."

Omarmen jullie ook de clichés van het genre? Of worden die doelbewust geweerd?

Frateur: "(droog) Nee hoor. De liters varkensbloed zijn al besteld."

Meuris: "En ik zoek nog kippen die door mij de strot overgebeten willen worden. Alleen Gaia ligt nog dwars (lacht)."

Door dat soort grappen wantrouwen metalfans jullie waarschijnlijk nú al.

Meuris: "Dat heb ik onlangs ook gemerkt na een interview op Radio 1. Daar was ik te gast in Interne keuken. Daar zaten allerhande proffen aan tafel, en voor ik het wist, begon iedereen wat lacherig te doen over hardrock. Terwijl ik juist mijn liefde voor het genre wilde verklaren! Metalfans stonden daarmee direct op hun achterste poten. Ze stuiten op zo veel vooroordelen dat ze direct op scherp staan wanneer iemand buiten het circuit spreekt over hún muziek. Fans van harde muziek: het heeft toch veel weg van een legioen, hè."

Heb je een zekere missioneringsdrang met deze voorstelling?

Meuris: "Ik kan het niet helpen (lacht). Eind de jaren tachtig probeerde ik mijn liefde voor Cheap Trick al over te dragen aan The Romans. Ik was toen chauffeur en roadie van die groep. Alleen: zij vonden Cheap Trick poedelrock en janettenmuziek. Maar jaren later hoorde ik dat ze 'Surrender' coverden. Dat gaf me echt een goed gevoel dat ik iemand had bekeerd (lacht)."

Wie wil je nu bekeren? De habitués in het theaterpubliek? Of de hardrockers die voor het eerst de weg naar het rode pluche vinden?

Meuris: "Iedereen is natuurlijk welkom. Maar we blijven op onze hoede, om met dit project niet tussen wal en schip te belanden. De festivalgangers van Graspop zullen allicht stomverbaasd zijn dat er geen muur van Marshallversterkers op het podium staat. En het obligate abonnementenpubliek zal dan misschien weer schrikken door onze harde muziekkeuze. We proberen beide groepen halverwege te treffen."

Frateur: "Het mag vooral geen grap lijken. We willen allesbehalve een covergroep zijn die hardrock parodieert."

Meuris: "Ik heb het gevoel dat ik me constant moet verantwoorden. Weet je: ik kan deze voorstelling maar op één manier uitleggen: er hangt geen sérieux rond maar toch is Zware metalen niet om te lachen."

Zijn er nummers die jullie bewust ongemoeid lieten?

Meuris: "Met 'Thunderstruck' van AC/DC bijvoorbeeld konden we niets aanvangen. In wezen is dat niet meer dan 'Thunder!' Als alle instrumenten zijn vertrokken, is het beste eigenlijk al achter de rug. En ook groepen als Cannibal Corpse hoef je niet te verwachten."

Frateur: "Net zo min als Noorse black metal. Dan wordt het te snel een grap. Die teksten klinken - laten we eerlijk zijn - even heftig als hilarisch."

Meuris: "Bizar genoeg blijft ook Metallica op de wip zitten: we zijn er nog niet in geslaagd iets met hun songs aan te vangen. Vreemd, want zelfs een Fins cello-orkest (Apocalyptica, gva) lukte dat. Maar we willen geen softe, cheesy versie van 'Bleeding Me' brengen. Van schmalz blijven we daarom ook doelbewust weg. 'More Than Words' van Extreme, daar beginnen we zelfs niet aan."

Waarvoor dank. Hebben jullie elkaar bij het brainstormen beschamende bekentenissen gedaan?

Meuris: "(lacht) Tijdens de repetities kwam het vaker tot outings. Zo heb ik de rest schoorvoetend moeten bekennen dat ik Rammstein ontzettend goed vind, bijvoorbeeld."

Frateur: "Mijn meest gênante bekentenis is misschien dat ik zo weinig van harde rock ken. Led Zeppelin heb ik bijvoorbeeld nu pas leren kennen. Dankzij deze voorstelling ontdekte ik de schoonheid van 'Immigrant Song' of 'Kashmir'."

Stijn, dit wordt je eerste tour in lange tijd. Je bent zowat een jaar uit roulatie geweest.

Meuris: "Ik ben erg ziek geweest en eigenlijk ben ik nog altijd niet 100 procent. Van de chirurg mag ik niet meer over mijn grenzen gaan op het podium. De machine Meuris heeft zichzelf bijna kapotgemaakt. Man, ik ben 47, maar ik leef te hard. Vorig jaar heb ik mezelf kapot gezongen. Letterlijk. Dat ik mezelf twintig keer in één nummer met een tamboerijn sloeg, zal er ook wel niet goed aan gedaan hebben. Dat is typisch voor mij: ik kan niet met de handrem op spelen. Maar daardoor bestaat de kans dat er ineens metaalmoeheid optreedt. (lacht) Beloof me dat je daar vooral niet de titel van maakt."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234