Vrijdag 03/07/2020

CoronacrisisFietsen

‘We fietsen naast elkaar en geen auto die claxonneert. Alsof iedereen liever is voor elkaar’

Nele OelbrandtBeeld Wouter Van Vooren

Het zijn hoogdagen voor recreanten op de koersfiets. Nu we buiten alleen mogen wandelen en fietsen, gaan de kilometers er een stuk makkelijker door. Bericht vanuit fietsparadijs Limburg. ‘Ik mis de koffiestops en de babbels.’

“Blij dat we dit nog hebben.” Jolien Goyens (28) laat een zucht van opluchting ontsnappen. Gealarmeerd ging ze afgelopen vrijdag voor de tv zitten om de persconferentie van de nationale veiligheidsraad live te volgen. Nadat minister van Binnenlandse Zaken Pieter De Crem (CD&V) een schot voor de boeg had gelost en zinspeelde op een kilometerbeperking voor fietsers, roerde het lycravolk zich. Toch geen 1/1/1-maatregel zoals in Frankrijk: een persoon, een uur buiten, een kilometer rond de eigen woning?

Geen pedaleur die het nut inzag van toertjes draaien rond de kerktoren – gelukkig ook viroloog Marc Van Ranst niet. “Het leven is al zo hard veranderd”, vindt Goyens. “Ook voor mezelf: voor de corona-uitbraak fietste ik drie, vier keer per week naar mijn werk bij fietskledingfabrikant Bioracer, een ritje van 30 kilometer enkel. Door thuis te werken is dat volledig weggevallen.”

Ook Goyens’ doelen zijn intussen verdampt. In mei zou ze deel uitmaken van het internationale peloton van 1000 kilometer voor Kom Op Tegen Kanker, een fietstocht van het Franse Rennes naar Mechelen. In juni was ze van plan de Styrkepröven te gaan fietsen in Noorwegen: 543 kilometer van Trondheim naar Oslo, in 24 uur. “Ik had daar een trainingsschema voor laten maken, maar dat heb ik losgelaten. Blij, hoor: in je eentje 150 kilometer afmalen terwijl je nergens een tussenstop kan maken, dat is geen cadeau. Ik ga alleen nog fietsen als ik daar zin in heb. Maar ik mis de koffiestops en de babbels.”

Jolien Goyens Beeld Wouter Van Vooren

Vanaf woensdag is productmanager Jolien Goyens technisch werkloos. Nog meer tijd om op de fiets te kruipen, lacht Bart Gregoor (36), stafmedewerker bij Rimo Limburg en partner bij Nombre Media, een contentstudio voor video. “Je kan alleen maar gaan werken en gaan fietsen”, constateert Gregoor. “Meer is er niet te doen: geen vakantie, geen feestjes, geen cinema, geen voetbaltrainingen van mijn zoon.”

Zijn stilgevallen sociale leven en het ideale fietsweer van de voorbije dagen deden de kilometers aantikken. Behalve op zijn koersfiets rijdt hij ook rond met een elektrische cargofiets, waarmee hij zich nuttig probeert te maken. “Op de Facebook-pagina van mijn dorp heb ik aangeboden om naar de supermarkt, de post of de apotheker te gaan voor mensen die zich moeilijk kunnen verplaatsen”, aldus Gregoor. “Maar blijkbaar is er nogal wat vraagschaamte. Voorlopig doe ik alleen boodschappen voor familie en vrienden.”

Bart GregoorBeeld Wouter Van Vooren

Het is dezer dagen een stuk relaxter fietsen, vinden Bart Gregoor en Jolien Goyens. “Er is veel minder autoverkeer. Bij oversteken hoef ik niet af te remmen en kan ik lekker doorfietsen”, merkt Goyens op. Er komt alleen wat meer laveren bij kijken. “Mensen die tot voor enkele weken geleden nooit gingen fietsen of wandelen, komen nu massaal op straat”, zegt Gregoor. “Daar fiets ik in een kringetje rond. Ik ga trouwens altijd solo op pad. De regel die zegt dat het met twee mag, vind ik raar. Dan is het kwaad toch allang geschied?”

Uit de virussfeer

Nele Oelbrandt (50) let erop dat ze de sociale-afstandsregels respecteert. “Ik fiets liever met twee. Ik neem het fietspad, mijn fietsmaatje rijdt op straat. Andere weggebruikers hebben daar begrip voor – er hebben nog geen auto’s geclaxonneerd. Alsof iedereen liever is voor elkaar.”

Oelbrandt heeft het fietsen nodig om eruit te zijn. “Het is mijn vrijheid, al van toen ik kind was. Als apotheker is het aanpoten. We werken achter plexiglas, dragen plastic handschoenen, zijn voortdurend aan het ontsmetten. Dat vraagt extra concentratie en dan is het fijn om eens uit de virussfeer te zijn, met mijn hoofd in de wind.”

Zelfs de lucht is tegenwoordig anders, vindt Oelbrandt, en dat heeft niet alleen te maken met de lente. “Doordat er minder autoverkeer is, ruikt en smaakt de buitenlucht anders. Laatst fietste ik richting Maastricht en op de Hallembaye (helling van 8,6 procent net over de taalgrens, red.) zie je soms de smog rond de stad hangen. Die is nu weg. De hemel was kraakhelder en staalblauw.”

Wat Bart Gregoor ook heeft gemerkt: meer verbondenheid tussen fietsers. “Ik steek altijd mijn hand op als ik een fietser tegenkom – behalve als het een idioot zonder helm is. Meer dan anders krijg ik nu een positief gebaar terug. Iedereen beseft dat we in hetzelfde schuitje zitten.”

Sociale aspect

Vaker maar daarom niet meer kilometers, zo luidt het tussentijdse rapport van Raf Coenen (43), senior consultant bij Vestal Communicatie. “Mijn vriendin en ik werken allebei van thuis. We hebben een pittige job en twee kinderen van 7 en 8 jaar. Veel tijd voor andere dingen is er dan niet.”

Raf Coenen Beeld Wouter Van Vooren

Coenen gaat het liefst ’s avonds fietsen. “Leuker dan overdag, het is dan een stuk rustiger. En nu meer dan ooit. De eenzaamheid, de rust: ideaal.” De ritten van zijn fietsclub Pedals zijn weggevallen maar de wegkapitein zet ze online, zodat iedereen ze alleen kan fietsen. Toch begint Coenen zijn fietsmaten stilaan te missen. “Het sociale aspect is ook belangrijk. Niet dat de ritjes met mijn zoon Mitch en dochter Sue niet fijn zijn, maar andere mensen zien: daar begin ik nu naar uit te kijken.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234