Zaterdag 08/08/2020

We dreigen constant te exploderen

Als er in Engeland al formules bestaan waarmee men vanaf zijn vijftigste met vervroegd pensioen kan, dan heeft niemand Karl Hyde daarover ingelicht. Het kakelverse Oblivion with Bells is de eerste Underworldplaat in vijf jaar, maar stilgezeten hebben hij en Rick Smith in die tijd allerminst. 'Ik moet in beweging blijven', zegt Hyde. DOOR KURT BLONDEEL

Dus u dacht dat Underworld na de release van A Hundred Days Off (2002) en de verzamelaar 1992-2002 louter wat getoerd en herbrond had? Think again. De voorbije twee jaren stonden immers in het teken van RiverRun, een driedelige serie van onlineplaten die enkel via de website underworldlive.com konden worden gedownload. Daarnaast verscheen ook de driedubbele liveplaat Live in Tokyo. Alsof er best nog wat hooi op de vork bij kon, rondden Hyde en Smith twee filmsoundtracks af: eentje voor Anthony Minghella's Breaking and Entering (een samenwerking met Gabriel Yared), en een andere, tot nu toe onuitgebrachte, voor Sunshine van Danny Boyle. Vanaf 15 oktober ligt ten slotte de zevende reguliere Underworldplaat Oblivion with Bells in de rekken.

Je bent een uitstekend gitarist en naar verluidt kan Rick heel goed met de piano uit de voeten. Waarom horen we daar op Underworldplaten zo weinig van?

Karl Hyde: "Omdat we allebei een beetje afkerig staan tegenover dat hangen over onze instrumenten. Vreemd, want er staan tonnen gitaren op Oblivion with Bells en er slingeren er bij me thuis overal rond die ik maar vast te grijpen heb, allemaal anders gestemd. Mijn oudste dochter van negen, die elke week naar de gitaarles gaat, leert me nu zelfs partituren aflezen. De laatste vijf à zes jaar werd ik nogal beïnvloed door Ali Farka Touré: veel tokkelwerk in een bluesy stijl dus. Maar daar hoor je inderdaad niet veel meer van nadat we die partijen drastisch bewerkt en verknipt hebben."

De voorbije jaren leek het alsof Underworld van de aardbodem was verdwenen. Mag ik RiverRun eigenlijk 'platen' noemen?

"Mja, het zijn aparte gevallen. We waren ons gaan afvragen wat er zou gebeuren mochten we nummers beginnen te maken van twintig of veertig minuten lang, of zelfs van drie uur. Muziek die net zo lang duurde als we wenselijk achtten. Ook al hebben we niet de gebruikelijke kanalen aangewend om ze in de openbaarheid te gooien, we beschouwen ze toch als platen. We wisten dat we voor sommigen zo zouden verdwijnen, maar voor de internetgemeenschap dan weer zouden verschijnen."

Is 'internetgemeenschap' geen holle term? Ik stel me daar zes venten bij voor die discussiëren hoe je het best het dak van een garage isoleert.

"(lacht) Maar zo is het vroeger toch ook altijd geweest: in de pub over grasmachines lullen? Het RiverRun-project bracht Rick en mij terug naar de vroege nineties, toen we onze 12 inchplaten vanuit de wagen rechtstreeks aan de dj-winkels verkochten. De radio wilde ons niet draaien, de pers wou niet over ons schrijven en we hadden geen platencontract. Maar via dj's en mond-tot-mondreclame konden we de mensen alsnog bereiken. Een heel krachtig instrument."

Dan is het internet nog zoveel krachtiger: elk van die drie releases ging gepaard met een vrachtlading foto's, zelf genomen met je mobiele telefoon. Niet te geloven dat je er doorgaans 200 à 300 per dag schiet.

"Op sommige dagen haal ik zelfs makkelijk 500 stuks. Ik moet zeggen: het voelt vreemd om hier te zitten en niet aan het klikken te zijn. Dat meegeven van foto's en filmpjes verbind ik met mijn jeugdjaren, toen ik uren kon zitten kijken naar de klaphoezen van dubbel-lp's. Dat was zo cool. Daarbij, fotografie is al ongeveer zeventien jaar een hobby. Rick en ik hebben vroeger veel tentoonstellingen in elkaar gezet: hij maakte de geluidsinstallatie, ik collages van 6 meter lang. In fotografie heb ik altijd al een visuele representatie trachten te vinden van de woorden die ik neerschrijf terwijl ik door een stad wandel. Alles heel gefragmenteerd. Want ik moet in beweging blijven. De tekst van 'Ring Road' heb ik bijvoorbeeld geschreven terwijl ik door de straten van Rumford slenterde. En die van 'Boy Boy Boy' is in een winkelcentrum in South Essex tot stand gekomen."

Dansbaarheid is voor Underworld de laatste jaren een minder belangrijke maatstaf geworden als het op platen maken aankomt.

"Dat klopt. Nu, ik blijf absoluut begeesterd door dance, hoor. Het blijft de kern van wat we doen, de rails zeg maar. Je kunt de trein samenstellen en beladen zoals je wilt, maar de basis blijft toch aldoor de groove. Of we nog met onze tijd mee zijn? Dankzij onze internetradioshow op underworldlive.com krijgen we heel veel muziek opgestuurd van onafhankelijke platenlabels. En zeker twee keer per maand wandel ik de dj-winkel binnen om dingen te beluisteren, te kopen en te kletsen met de kerels achter de toonbank."

Karl Hyde (Underworld):

Onze muziek hoeft niet per se meer dansbaar te zijn, al blijft de groove de basis van wat we doen

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234