Zondag 16/05/2021

'Wauw. Dit doet dromen'

In hun voorbereiding op de Spelen laten de Borlées niets aan het toeval over. Eerst scherpten ze hun mentale kracht aan met een barre trektocht, toen deden ze een stage in Zuid-Afrika en nu gaan ze voor de finetuning naar het MJP- Center, een trainingscentrum zoals we dat in België niet kennen.

McKinney, ten noorden van Dallas, dat is waar Michael Johnson (44), viervoudig olympisch kampioen en nog steeds wereldrecordhouder op de 400m (43.18), vijf jaar terug zijn performance center (MJP) opende, een centrum waar elke sporter zich fysiek tot in de puntjes kan laten begeleiden en over alle trainingsfaciliteiten beschikt die hij zich maar kan wensen. Als dàt geen natte droom is van Jacques Borlée. Hij nam snel contact op met het MJP om een stage te regelen voor Jonathan, Kevin en Olivia Borlée en de 4x400m-aflossingsploeg. "Ik zal je vertellen hoe alles in zijn werk is gegaan", zegt de Brusselse coach enthousiast. "In december vernam ik dat de Franstalige Gemeenschap mijn kinderen geen contract wilde geven. Ik was gedegouteerd en zei: 'Stop. Dan trek ik de stekker uit de 4x400m. Het heeft geen zin om een project te lanceren als je mijn atleten geen contract geeft.' Ik heb maximaal druk gezet. Ze konden kiezen: ons steunen of gedaan. Het was het een of het ander: 'Wij gaan naar MJP: bekijk het maar.' Binnen de drie dagen was alles in orde. (trots) Ál mijn atleten hebben nu een contract."

Aan het MJP-center staat Michael Johnson als een goede gastheer op de uitkijk, wachtend op de Belgische bende. "Ik leerde Jacques kennen in Brussel en toen ik in een krant las dat hij naar hier wou komen, heb ik hen onmiddellijk uitgenodigd", legt Johnson uit. "Het leek me goed voor hen en voor ons. Hopelijk maakt deze stage in de zomer dat kleine verschil." Vijf minuten later draaien twee shuttles de parking op. Johnson schudt de eerste Borlée de hand: "Dag Kevin." "Euh, ik ben Jonathan. Kevin staat dààr." Hilariteit alom. "Ik had 50 procent kans. Verkeerd geraden", kan Johnson er zelf om lachen, waarna vader Jacques hem uitlegt hoe hij de tweeling uit elkaar kan houden. "Ik heb nu een tip gekregen, hopelijk lukt het me voortaan wél", knipoogt de Amerikaan. Dat Kevin in een rood short traint en Jonathan in een zwart helpt ook. Nu, de Borlées kenden Johnson óók niet voor ze in 2005 het voetbal inruilden voor atletiek. "Maar ik kende Jeremy Wariner óók niet en die won in 2004 olympisch goud op de 400m", grinnikt Kevin. "Nu weet ik natuurlijk wél wat Johnson betekende. Hij heeft knettergekke tijden gelopen. Ik heb daar niets dan respect voor, maar om nu te zeggen dat ik naar hem opkijk... Ik ben niet zo'n type dat onder de indruk raakt van namen of figuren. Maar het is wel tof om eens met hem te kunnen praten. Johnson is toch een legende." Toch kijken ze zich de ogen uit wanneer ze in de gang wandelen langs de ingekaderde olympische tenues van Johnson en de magazinecovers die aan zijn triomfen en wereldrecords herinneren.

American football

Na de obligate groepsfoto beginnen de Belgen aan hun krachttraining. Johnson kijkt stilzwijgend toe. Hij slaat wel een praatje met twee kolossen die hun conditie onderhouden in afwachting van het nieuwe NFL-seizoen. Geen spelers van de Dallas Cowboys, zo blijkt, het team dat vaste klant is bij het MJP. "Ik zat bij de Baltimore Ravens", zegt de reus, "nu ben ik een free agent. En wie zijn die snuiters?" Hij knikt in de richting van de Borlées, die twee keer zo smal zijn als hij. Maar les petits Belges laten zich niet intimideren en storten zich op de gewichten. Jonathan laadt 270 kilo op zijn schouders voor zijn squats. Vader Jacques discussieert intussen met Johnson over de chrono die LaShawn Merritt (44.73) al klokte, terwijl Kevin zaterdag in Lubbock op 45.33 uitkwam. "Als het verleden een maatstaf is, dan gaan die tijden nog zakken naar 44.30-44.20", argumenteert Johnson. "Atleten richten zich vaak op de tijden die ze moéten lopen, niet op tijden die ze kúnnen lopen. Voor Bolt ten tonele verscheen, dachten alle 200m-spurters: ik moet 19.60 lopen. Bolt heeft hun focus naar 19.20 verlegd. Met Merritt ga je dat ook zien: zodra hij een 44.30 loopt, gaan alle atleten zich op die tijd concentreren en ga je alle chrono's zien verbeteren. Wat niet wegneemt dat de strijd op de 400m heel erg open is."

Waarna hun gesprek zich naar het MJP verlegt. Johnson zal in oktober een identiek centrum openen, een uurtje sporen van Londen, in het nieuwe voetbalcentrum van de Britse FA. Jacques Borlée luistert gefascineerd toe en oppert het idee dat Johnson in Brussel ook zo'n centrum kan beginnen. "Het is toch ondenkbaar dat zo'n project niet mogelijk zou zijn in België", betoogt hij fel. "Ik schat dat je er met 2 miljoen euro vanaf bent. Dat is toch een minuscule inspanning, op Belgische maat. (op dreef) Het geniale is dat élke sporter hier terecht kan en dat ze zich aan elkaar kunnen optrekken en zo beter worden. Mocht een voetballer zien dat Jonathan zo'n gewicht tilt, het zou hem misschien inspireren. Dààr (wijst naar een strook kunstgras) kan een voetballer zijn sprints trekken, dààr (wijst naar de tartanpiste in de zaal) kan een atleet trainen, dààr (wijst naar een stuk parket) kan een basketter een balletje gooien en ginder staan al die krachttoestellen. Dat is efficiëntie ten top. Dat is (trekt mond open): wàuw. Dit doet dromen."

Porsche

Voor de pistetraining trekt het gezelschap naar een universiteit op vijf minuutjes rijden. Michael Johnson volgt - noblesse oblige - in zijn Porsche en bestudeert de starts van de Borlées. Als Kevin en Jonathan uit de blokken springen, knikt hij goedkeurend. Bij de jongere Dylan Borlée schudt hij dan weer het hoofd: "Hij kan nog wat leren van zijn oudere broers." Johnson legt uit wat hij nu precies doet in zijn centrum: "Wij leren geen vaardigheden aan. We gaan een voetballer niet leren shotten. Wat we wél doen, is zorgen dat hij explosiever is, sneller kan afremmen, beter lateraal kan bewegen... Het is een filosofie die ik zelf als atleet toepaste: hoe kan ik zo efficiënt mogelijk presteren, op vlak van kracht, snelheid, uithouding." Maar mirakels, die kan hij niet garanderen. "Ik kan de Borlées niet ineens tips gaan geven: doet dít of dàt en dan ga je een 400m zeker in 43 seconden lopen. Ik kon ze daarnet niet eens uit elkaar houden (lacht). Een atleet beter maken, dat is de taak van een trainer. Die kan met zijn atleet praten, feedback geven. Ik kan je ook niet voorspellen wat ze gaan doen op de Spelen. Ik heb geen kristallen bol, hé. Ze hébben het potentieel om in de medailles te lopen, maar ze kunnen net zo goed met lege handen naar huis gaan. Het feit is ze allebei in de finale stonden van het WK, dat Kevin brons won en Jonathan vijfde werd. Maar het is net zo goed een feit dat geen van hen individueel al een olympische finale liep, laat staan een medaille haalde."

De Borlées zelf verwachten van hun kant ook geen mirakels. "Eigenlijk konden we net zo goed ergens op stage gaan", zegt Kevin. "We zochten gewoon een centrum waar we als team samen konden trainen in de best mogelijke omstandigheden. Alles wat we nodig hebben, vinden we hier. En dat met andere topatleten uit andere sporten, die net als wij er keihard tegenaan willen gaan, dat is fantastisch." Dàt doet dromen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234