Maandag 01/03/2021

Wat zou mijn leven zijn zonder Woody Allen?

Felix van Groeningen en Veerle Baetens op de rode loper van de Satellite Awards. Beeld Bas Bogaerts
Felix van Groeningen en Veerle Baetens op de rode loper van de Satellite Awards.Beeld Bas Bogaerts

Filmjournalist Kurt Vandemaele en fotograaf Bas Bogaerts zullen een week lang in Los Angeles rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan. Hun doel: zo dicht mogelijk bij de sterren komen. Maar als ze kunnen villa-hoppen in de Hollywood Hills laten ze de kans niet liggen.

Ik ben al aan de derde kop koffie toe in 'Dreams' als Bas fris en monter aanschuift. Koffie alleen zal me niet kunnen redden. Jetlag. Al vier nachten lang slaap ik twee of drie uren en sleep me vervolgens door de dag. Gelukkig zijn er de gratis refills van Doralinda. Werkelijk na iedere slok komt ze bijvullen. Ik bekijk de blog van gisteren en zie dat ik er wazig op sta bij mijn bord eieren. Zo voel ik me ook: wazig, flou. En als een ei. Ik moet denken aan Robin Williams in 'Deconstructing Harry' van Woody Allen. Die is de hele film lang out of focus. Zou hij altijd moeten zijn. Vermoeiende man met zijn bekken trekken. En zijn veel te veel stemmetjes. Alleen in 'Good Morning, Vietnam' kwam zijn talent van pas. Anders is hij te druk of te klef.

Wat zou mijn leven zijn zonder Woody Allen? Ik denk vaak aan hem. Zoals vlak na onze aankomst, toen ik de verkeersregels van Los Angeles aan Bas uitlegde. Ik wilde duidelijk maken dat je hier al een eeuwigheid rechts mag afslaan als het licht op rood staat, en daarom citeerde ik Alvy Singer, het hoofdpersonage uit 'Annie Hall' : "I don't want to move to a city where the only cultural advantage is being able to make a right turn on a red light." Bas heeft vlug door hoe je hier moet rijden. Hij is in alles snel, luid, hard en swingend. Het jonge geweld. Geweldig voor hem, maar zelf hoef ik niet zozeer met bonkende West Coast-hiphop door de straten te rijden en mee te wippen op het ritme van Ice-T en Dr Dre. Sightseeing is ook niet echt aan mij besteed. L.A. was lang mijn tweede thuis en dan bekijk je zo'n stad anders. Niet dat ik de pleinen en marktjes niet opmerk. Die zijn er gewoon niet. L.A. is een eindeloze verzameling eindeloze straten.

Eigenlijk moet je in Los Angeles niet anders doen dan rijden, cruisen. Ik geef de sleutels aan Bas en ik zeg: "Ga mijn zoon." Ik bedoel natuurlijk: Rij. "Je zult je in een filmdecor wanen." En ik lieg niet. Je start bij de serie 'Entourage', je rijdt doorheen 'American History', 'Kill Bill', 'L.A. Confidential', 'The Player', 'Falling Down' en zelfs Johnie's Coffee Shop uit 'Reservoir Dogs' en 'The Big Lebowski' staat nog recht. Zij het dat hij alleen nog als filmdecor wordt gebruikt.

Er zijn hier gewoonweg duizenden plekken waar je je even in een film waant. Maar er wordt tegenwoordig alsmaar minder gefilmd in L.A. Want Hollywood verplaatst zich naar andere staten, waar de vakbonden niet zoveel in de pap te brokken hebben. Ik las vanmorgen nog in The Hollywood Reporter dat er sinds 1997 9000 jobs in de filmsector in L.A. verloren zijn gegaan. "O, Bas", en stop aan Century City", zeg ik nog voor hij vertrekt. "De toren uit 'Die Hard'?" Ik knik. Hij weet het dus ook, dat Bruce Willis dat flatgebouw niet echt in een reuzenfakkel omtoverde. Ze kunnen hier zeer goed doen alsof. "En nog iets. De Satellite Awards worden daar in de buurt uitgereikt. Wij mogen er niet binnen. We kunnen alleen wat beelden nemen op de rode loper." "Deal", zegt hij. Beelden zijn z'n ding. En hij scheurt weg.

Ik slenter naar een pharmacy. Ik moet slaappillen hebben. Ik lijk een lijk. Op de hoek van Sunset en Western sta ik te wachten aan de lichten. Het is rood voor de voetgangers, maar iemand geeft me een duwtje. Wellicht denkt hij dat ik dood ben. Ik strompel vooruit, er komen geen wagens af en ik blijf lopen. Wanneer ik halverwege het zebrapad ben, springt het licht op groen en uit de tegengestelde richting komt een getattoeëerde medemens aangewandeld. "Sir, you were jaywalking." Alleen al omwille van het woord zou je het doen: jaywalking is het illegaal of roekeloos oversteken van een straat. Volgens het boekje. Ik wil hem nog toeroepen dat ik moe ben, doodmoe. Om nog te zwijgen over mijn veel te hoge cholesterol. Daarom ben ik op weg naar Walgreens, honderd meter verderop. At the corner of Happy & Healthy, dat is de leuze van het warenhuis. Ik zal happy zijn als ik slaappillen heb. Gelukkig liggen die daar zomaar voor het grijpen. Later die avond sta ik net op het punt er één in te slikken als Bas op mijn deur bonkt. Breed lachend zegt ie: "Die rode loper was fantastisch. Iedereen kwam daar aan in een stretchlimo aan en Veerle was te voet. Echt mooi. En op de koop toe heeft 'The Broken Circle Breakdown' gewonnen. Dat moeten we vieren!" Ik zeg: "Ga maar. Of rij!" Als dat maar goed afloopt.

Kurt Vandemael Beeld DM
Kurt VandemaelBeeld DM
Bas Bogaerts. Beeld DM
Bas Bogaerts.Beeld DM
null Beeld Bas Bogaerts
Beeld Bas Bogaerts
null Beeld Bas Bogaerts
Beeld Bas Bogaerts
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234