Dinsdag 24/11/2020

'Wat wij maken is sentimenteel maar we staan niet te blèren'

Ze noemen zich naar een Nederlandse international die bij Barcelona speelt. Reiziger klinkt mooi, maar meer hoef je daar niet achter te zoeken, en het is alleszins een betere keuze dan Merel. Het Limburgse viertal heeft net een nieuwe cd uit en staat voor een tour door half Europa.

Reiziger ontstond precies vijf jaar geleden, toen zanger-gitarist Geert Plessers en bassiste Kristien Hendrix hun instrumenten uiteindelijk weer oppakten, na de pijnlijk vroege split van de hardcoregroep Kosjer D. De nieuwe groep bouwde in alle stilte aan een kwalitatieve discografie, waarin we eerder al de langspelers Our Kodo ('98) en The Kitten Becomes A Tiger ('99) aantroffen. Net als een aantal singles en ep's verschenen beide bij het Gentse hardcore- en punkrocklabel Genet. Maar voor het nieuwe werkstuk toog het kwartet naar het Duitse Sticksister, wiens moedermaatschappij Stickman onder meer Gore Slut, Motorpsycho en Fireside uitbrengt. "We vonden dat we recht hadden op een iets betere verdeling en een professioneler label, dat diezelfde do it yourself-gedachte trouw blijft", zegt Plessers, die een duidelijke evolutie in de werkmethode van de band vaststelt. "Onze songs komen tegenwoordig op een meer ambachtelijke wijze tot stand, al geldt dat zeker niet voor alle nieuwe nummers. Onze eerste mini-cd Don't Bind My Hands was een heel impulsieve plaat, die we in een ruk hebben opgenomen, zonder verder nog aan de songs te sleutelen. Terwijl we vroeger partijen aan elkaar lijmden, werken we nu al eens een song uit van A tot Z en besteden we meer aandacht aan teksten en arrangementen." Reiziger liet zich in het verleden zonder morren met Karate, The Van Pelt, Fugazi en The Lapse vergelijken, maar dicht zich inmiddels in alle bescheidenheid een eigen geluid toe. "We krijgen al eens te horen dat onze nieuwe plaat 'die typische gitaarklank' heeft, wat toch een compliment is", vindt drummer Sven Gielen. De slepende, melancholische gitaren van Geert Plessers en Pascal Hens vormen inderdaad het voornaamste aanknopingspunt. Maar laten we vooral ook de doeltreffende, spaarzaam stuwende ritmesectie eervol vermelden. Hoewel My Favourite Everything met 'Windows of the World' een heuse meezinger bevat, moeten de ineengestrengelde snaren en de dynamische songstructuren je toch vooral beelden voor ogen toveren. "Sfeer is het belangrijkste element binnen Reiziger. Daar gaan we nog steeds van uit", zegt Plessers, die dolgraag eens een BBC-natuurdocumentaire van een soundtrack zou willen voorzien. My Favourite Everything is vooral een groeiplaat, die bij elke nieuwe beluistering aan emotionele draagkracht wint. In songs als 'Behind the Lies' of 'God's Musical Messenger' gaan na verloop van tijd zelfs steeds meer deurtjes open waaraan je eerder achteloos voorbij was gegaan. In tegenstelling tot het Zweedse Fireside, dat tegenwoordig hoge ogen gooit met een soort emocore waarin een hele kast aan vreemde klanken en instrumentale aankleding wordt opengetrokken, houdt Reiziger vast aan zijn eenvoudige basisbezetting. "Ik noem dat eerlijk zijn", stelt Gielen. "Deze plaat toont wat we kunnen, en dat moeten de mensen live ook te horen krijgen. We zouden er in de studio ook sitars en samples kunnen bijhalen, maar we zijn nu eenmaal beperkt als muzikanten. Omdat we de mensen niets willen voorliegen, maken we op deze plaat slechts mondjesmaat gebruik van bijvoorbeeld een drummachine en een cello, maar die gaan we live ook zoveel mogelijk inzetten." Plessers beaamt: "Hoe soberder, hoe beter. Nummers met enkel hier en daar een dun laagje erbovenop blijven de beste, vind ik. Bovendien voelen we duidelijk aan dat er met deze bezetting nog steeds een marge bestaat om dingen uit te spitten, te evolueren. Ach, elke band heeft ergens wel de indruk dat ze in cirkels aan het werken is als ze eens op vorige ideeën teert. Maar als het eindproduct er eenmaal is, hoor je die dingen niet meer."

De naar de Nederlandse voetballer Michael Reiziger (nu bij FC Barcelona) genoemde groep - eerst vonden ze Merel wel mooi klinken - wordt gemeenzaam in het emocore-hokje ondergebracht: hardcore zonder agressie maar met persoonlijke emoties. "Wat wij maken, is sentimenteel en daarom heel gedurfd", legt Plessers uit. "Het is immers niet vanzelfsprekend om je open en bloot, en dus heel kwetsbaar op te stellen. Toch voel ik me niet goed bij dat emocore-label: ik denk steeds maar aan iemand die staat te blèren, nogal meelijwekkend allemaal. (lacht) Daarom wordt het genre volgens mij niet altijd au sérieux genomen. Wij hebben dan maar onze eigen term bedacht: postcore, naar de hardcorescene waaruit we ons hebben ontwikkeld."

Het is evenwel niet altijd duidelijk waar Plessers' vaak associatieve teksten over handelen, laat staan dat ze zijn ziel blootleggen De zanger blijkt zijn inspiratie nooit ver te zoeken. In 'Behind the Lies' klaagt hij het jeugdige verlies van onschuld aan (alle groepsleden werken in de opvoedkundige sector), terwijl in de zin "navigator of my heart from the start, dear Coltrane" niet de Amerikaanse jazztenorsaxofonist, maar gewoon zijn vriendin Katrijn centraal staat. "We halen onze inspiratie uit alles waarover je je zorgen kunt maken. Zelfs als we met onze andere bandjes spelen, komen we altijd weer bij die mineurakkoorden terecht", grijnst hij. "Ik zou het heel moeilijk hebben om in een band als Fence te spelen. Goede groep hoor, maar in die vrolijkheid zou ik niet kunnen aarden."

Gielen en Plessers geven toe dat het met hun kringelende gitaarrock niet altijd makkelijk aan de bak komen is in dit land. In Zuid-Europa beschikt de band dan weer wel over een trouwe aanhang. Gielen: "Toch heb ik er soms best wel moeite mee dat we niet op de radio te horen zijn. Dat heeft nu eenmaal met aandringen te maken, met de grootte van je platenfirma, met wie wie allemaal kent. Toch ben ik heel blij met de mensen die ons al goed vinden. En zo'n eerste optreden in de Botanique of op Pukkelpop (waar de groep in '98 en '99 optrad, KB) geeft me toch weer het gevoel zeventien te zijn, al klinkt dat misschien naïef."

Kurt Blondeel

My Favourite Everything is verschenen bij Sticksister en wordt verdeeld door Bang!

Reiziger gaat op reis door Europa maar voordien doet de groep op vrijdag 30 maart een optreden in de Club van de Ancienne Belgique, Anspachlaan 110 in Brussel, en dat in het kader van het Domino-festival. Info: 02/548.24.24

Op vrijdag 13 april geeft Reiziger een concert (cd-voorstelling) in Zaal België, Burgemeester Bollenstraat 56 in Hasselt. Info: 011/22.41.61

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234